Van het kastje naar de Israelische muur
Reageer (1)22-7-2010
Sinds 911 debatteer ik op internetfora over het Israëlisch-Palestijns conflict en ik maak veel drogredenen mee. In de laatste tijd kom ik vaak de volgende drogreden tegen:
[J]e zet je (niet altijd onterecht) af tegen de bezettingspolitiek van Israël – ik zal je daar ook niet op aanvallen. Maar weet je dat Marokko al even lang de Westelijke Sahara bezet houdt, de oorspronkelijke bevolking daar deels is uitgemoord, deels verjaagd naar het Atlasgebergte en dat de Sahari geen enkel recht op landbeheer hebben in hun eigen land? Er werd trouwens een muur rondheen het grootste deel van de Westelijke Sahara gebouwd om te voorkomen dat de oorspronkelijk bevolking terug zou kunnen keren naar hun eigen land. Herkenbaar?
Ik hoor jou daar nooit over in al jouw drang naar rechtvaardigheid… Maar ben je zelf niet een beetje racistisch naar Joden toe? Is er een reden waarom je het enerzijds van levensbelang vind om wel telkens Israël aan te vallen, maar nooit eens een keer Marokko vanwege hun jarenlange bezetting? Twee maten en gewichten is jou niet vreemd?
Laten we kijken waarom dit argument niet deugt.
Een analogie
Stel je voor dat je een advocate hebt en zij heeft in haar hele leven slechts voor een soort cliënten gevochten: gescheiden vrouwen vechtend voor kindervoogdij. Op een bepaald moment roept de advocaat van een man tegen de rechter: “Meneertje de rechter, het argument van deze mevrouw is ongeldig. Immers is zij nooit voor een man gaan vechten. Sterker nog er zijn ook andere erge dingen in de wereld. Kinderen worden voortdurend verkracht, banken worden beroofd, gruwelijke moorden, de genocide in Darfur. Ze zegt dat ze voor rechtvaardigheid vecht maar we hebben deze advocate nooit iets over deze misstanden horen zeggen. Ze is een mannenhaatster.” Zou de rechter het argument van deze advocaat goed vinden? Nee. De rechter is verplicht om de bewijzen en haar argument te beoordelen en verder is het volstrekt irrelevant wat zij voor de rest doet.
Zelfs als ze een mannenhaatster zou zijn, dat is volstrekt irrelevant voor het argument. Zelfs een mannenhaatster heeft het recht dat haar argument beoordeeld wordt op zijn geldigheid en sterkte en niet op het feit dat zij zelf een bepaalde karaktertrek heeft. Dit is een ad hominem.
Op dezelfde manier is het volstrekt irrelevant of ik ooit voor de Sahrawi (de mensen uit het gebied) ben opgekomen.
Red herring
Stel je voor dat ik pas over de Palestijnen mag praten, nadat ik over de Sahrawi heb gesproken. Ik ga naar het internetforum waar deze kwestie wordt besproken en ik kom daar een Marokkaan tegen. Hij vertelt mij: “Jij hebt het altijd over de Sahrawi, maar ik hoor je nooit over de onderdrukte moslims in Tsjetsjenië.” Ik ga naar het forum over Tsjetsjenië en daar vertellen me dat ik me eerst druk moet maken over de Tibetanen. En de Chinezen vertellen me dat ik een hypocriet ben, want ik heb het nooit over de Sámis. En de mensen die tegen de Sámis zijn, sturen me naar het forum over Darfur. En daar vertellen ze me eindelijk dat ik eerst het Midden-Oostenconflict moet oplossen. Full Circle. Zodanig heb ik de rest van mijn leven aan alle andere conflicten gespendeerd maar ik kan nooit over een conflict beginnen voordat ik de anderen heb behandeld.
Soms beginnen ze meteen bij de eerste discussie “ja, maar waarom zeg je niks over de onderdrukking in de Arabische landen of over schrijnende toestand X?” Het zou ook absurd zijn om iedere keer dat je je in een discussie mengt over een probleem, altijd alle andere wereldproblemen eerst moet noemen, voordat je met het onderwerp van de discussie kan bemoeien.
Specialisatie en interesses
De meeste mensen specialiseren zich in een van de wereldproblemen en bouwen daarover kennis op. Sommigen komen voor Iraniërs op, anderen voor blanke boeren in Zimbabwe, klimaat, ontwapening, zielige onderdrukte Wildersfans, zingende walvissen, geknuppelde zeehonden. Het is absoluut niet mijn plicht om iets over verkrachte pinguïns te zeggen, vooral als ik daar helemaal geen verstand van heb. Men heeft in zijn leven gewoon geen tijd om over al het onrecht te schrijven en vooral zich daarin te verdiepen. Soms is het voldoende als je een petitie tekent, geld geeft aan een belangenorganisatie of mee doet aan een demonstratie. Maar niemand kan een conclusie trekken dat jouw argument over een specifiek probleem niet deugt omdat je onvoldoende aandacht hebt voor een ander probleem.
Begging the question (petitio principii)
Door te eisen dat ik iets over de Sahrawi zou zeggen, veronderstelt men een aantal dingen: dat de conflicten vergelijkbaar zijn, dat er inderdaad sprake is van onderdrukking, dat er geen andere verklaring is voor de gebeurtenissen in Westelijke Sahara, dat de Marokkanen fout zitten en de Sahrawi het gelijk aan hun kant hebben. Let op, ik zeg niet dát het zo is, ik zeg slechts dat diegene die van mij eist dat ik iets over Westelijke Sahara zeg, veronderstelt dat ik geen goede argumenten heb om het niet te doen. Maar men veronderstelt nog iets daarmee, namelijk dat het lot van de Palestijnen niet slechter is dan die van de Sahrawi. Dus men dwingt je met een dergelijke stelling een heleboel andere stellingen te accepteren, terwijl je daarover misschien veel meer te zeggen hebt. Men stelt dingen als bewezen die je misschien nog bewezen wil zien. Bovendien veronderstelt men dat je je daarover niet druk maakt of dat je dat niet onrechtvaardig vindt. Een dergelijke gesprekspartner weet echter absoluut niet wat je daarover vindt, of je daarover ooit iets hebt gezegd of geschreven. Hij dwingt je in de verdediging om aan te tonen dat je het lot van de Sahrawi even erg vindt als dat van de Palestijnen. En voordat je het weet staat men met een stopwatch in de hand om te kijken of je evenveel tijd spendeert aan het verdedigen van de Sahrawi. En dat is heel slim, want zolang je over de Sahrawi praat, kan je de Palestijnen niet verdedigen. Leuk geprobeerd.
Volgorde van de problemen
Er zijn veel meer redenen om niet over alle problemen te praten. Men kan ook denken dat sommige problemen een hogere urgentie hebben dan andere problemen. Als je huis in de fik staat is het minder belangrijk dat je ook kiespijn hebt. Je probeert je huis te blussen en het kiesprobleem schuif je op de langere termijn. Je hoeft echt niet tijdens het blussen naar de tandarts te gaan om te bewijzen dat je geen hypocriet bent. Op dezelfde manier kan men overtuigd zijn dat het oplossen van het Palestinaconflict prioriteit heeft omdat je denkt dat het een voortdurende gevaar is voor wereldvrede, een voortdurende reden voor terrorisme etc. Je kan je ook niet in alles tegelijkertijd verdiepen.
Vrienden eerst
Sterker nog, juist om niet hypocriet te zijn, moet je je kritiek beginnen bij je naasten, bij je vrienden en pas daarna, als je aantoont dat je met je groep strenger bent, heb je een moreel sterk imago om buitenstaanders ook op hetzelfde te bekritiseren. Onze psychologische trekjes maken ons blind voor de balk in ons oog, dus we moeten deze psychologische bias compenseren door voor onszelf kritischer te zijn dan voor vreemden en vijanden. Omdat Israël één van ons is, een Westers land, is het daardoor normaal om onze pijlen eerst en vooral daarop te richten.
Redelijkheid
Als je honger hebt en je hebt twee noten, een kokosnoot en een walnoot, en je kan de kokosnoot niet kraken, kraak je de walnoot. Op dezelfde manier kan je denken dat het misschien redelijker is om van een democratisch land als Israël te verwachten dat het naar een rationeel en moreel argument luistert, terwijl je kan denken dat een tiran in Marokko volstrekt niet vatbaar is voor rede.
Daarna berust de internationale gemeenschap op gewoonte. Hoe meer landen iets doen, hoe meer dát een regel van internationaal recht wordt en hoe meer je dát van andere, onwillige landen kan eisen. Dus als je Israël kan overtuigen om zich op een bepaalde manier te gedragen, dan heb je daarna een sterker argument om Marokko te dwingen hetzelfde te doen. Maar zolang je Israël steunt in het fout zijn, heb je weinig poot om op te staan als je van Marokko iets eist. Marokko zal dan zeggen: “Tja, maar Israël, jouw vriend, doet het ook en dat is een precedent, dus iets dat geaccepteerd wordt in internationaal recht.”
Stasipraktijken
Sommige totalitaire landen rekenen de openbare sprekers aan wat ze zeggen en aanrekenen op wat ze niet zeggen. Als ze de naam van de dictator zijn vergeten te noemen hebben ze een probleem. Of als ze niet de Satan Amerika aanklagen in een speech, zijn ze verdacht. Openbare sprekers worden zodanig gedwongen om hun uitingen aan te passen aan de hand van wat er van hen verwacht wordt. Journalisten in Oostbloklanden hadden geen regels op papier, maar ze moesten altijd van tevoren bedenken wat zou de “leider” of de censor goed vinden. Op dezelfde manier dwingt het verwijt dat ik niets over de Sahrawi zeg, mij in verdediging. Ik moet openlijk verklaren dat ik Marokko veroordeel en achter de Sahrawi sta, want anders ben ik bij voorbaat verdacht. Ik wordt gedwongen om te bewijzen dat ik aan de goede kant sta. Dat is wat ik absoluut afwijs en weiger principieel om mijn loyaliteit aan “de partij” en haar programma in het openbaar te verklaren.
Hypocrisie
Ik kom regelmatig mensen tegen die snel wat kritiekjes op hun eigen kamp uitoefenen, op onbenullige dingen, om te bewijzen dat ze oprecht zijn en rechtvaardig. Daarna beginnen ze met een “schoon geweten” de tegenstander in stukjes te hakken. Dus dit kan ook als een afleidingsmanoeuvre zijn en het is daardoor gewoon beter om duidelijk te zijn dat je gelooft dat een bepaalde partij schuldig is. Nuancering is slechts zand in de ogen. Het lijkt me eerlijker om gewoon te zeggen waar je voor staat en geen onnodige nepzelfkritiek te vertonen.
Logica
Maar laten we tot slot kijken naar de logica van het argument. Stel je voor dat ik zeg “Israël heeft X gedaan en X is fout.” De gesprekspartner zegt: “Jouw argument deugt niet want je zegt niks over de Sahrawi.” Stel dat dit een goede weerlegging zou zijn en mijn argument niet zou deugen. Stel je voor dat ik op dat moment een tirade begin over hoe slecht de Marokkanen niet zijn in het onderdrukken van de Sahrawi. Waarom zou dit plotseling en uit het niks, mijn eerste argument goed maken? Het is absurd eerst te zeggen dat mijn argument over Israël niet deugde en plotseling heb ik een goed argument nadat ik iets extra heb gezegd, dat volstrekt ongerelateerd is aan mijn oorspronkelijk argument.
In conclusie
Het feit dat het lijkt alsof ik niks over de Sahrawi zeg, is volstrekt irrelevant en heeft geen enkele invloed op de geldigheid van mijn argumenten over het Midden-Oostenconflict. Mijn argumenten over Israël en de Palestijnen kunnen slechts beoordeeld worden op hun geldigheid. En wie daarover anders denkt, moet zich een beetje in argumentatieregels verdiepen.
Geredigeerd door Pascale Esveld
Bron
