UPDATE. Israël plant bouwen van nieuwe kerncentrale
Reageer (1)Wanneer Israël een kerncentrale bouwt, dan wordt er op het 'erewoord' van Israël aangenomen dat ze daar 'vredelievende' bedoelingen mee hebben. (Van de productie van stroom tot en met de productie van radio-isotopen voor de geneeskunde enz), maar wanneer Iran het zelfde doet, ho maar! Dat mag niet!
Aan de ene kant kan je het toejuichen mocht Israël eindelijk z'n stokoude lekkende Dimona-reactoren (meer dan 30 jaar oud en van hetzelfde type als Tsjernobyl en dus erg onveilige graffietreactoren) en die zou vervangen door nieuwe, veiligere centrales. Dat kan alleen de Bedoeïenen die in de buurt wonen ten goede komen, en zou het radioactief besmetten van de rivieren die naar Jordanië en Edypte vloeien duidelijk verminderen.
Maar anderszijds is het ongehoord te stellen dat het niet nodig is dat de atoomcentrales van Israël (in de Negev of in de buurt van Tel Aviv) niet gecontroleerd hoeven te worden.
Israël is een van de stichtende leden van het Internationaal Atoomagentschap en zou dus op de zelfde manier behandeld moeten worden dan de medeleden-landen Irak en Iran. Dus controles toestaan of sancties! Bij Irak kwamen die sancties er prompt, nog voor er één atoomwapen geproduceerd was geworden. Het (achteraf ontkrachte) vermoeden dat Irak aan zo'n wapen werkte was voldoende om een oorlog te lanceren. Iran wacht het zelfde lot.
Ondertussen mag Israël feestelijk à volonté atoomwapens bouwen zonder dat ze één controle hoeft te vrezen. Het fiat van Frankrijk volstaat, een land dat dat het non-proliferatieverdrag (verdrag dat zegt dat landen die atoomwapens hebben de technologie om ze te maken doorgeven aan landen die ze niet hebben) al schond door die technologie aan Israël door te geven.
Zie:
On 3 October 1957, France and Israel signed a revised agreement calling for France to build a 24 MWt reactor (although the cooling systems and waste facilities were designed to handle three times that power) and, in protocols that were not committed to paper, a chemical reprocessing plant. This complex was constructed in secret, and outside the IAEA inspection regime, by French and Israeli technicians at Dimona, in the Negev desert under the leadership of Col. Manes Pratt of the IDF Ordinance Corps.
Both the scale of the project and the secrecy involved made the construction of Dimona a massive undertaking. A new intelligence agency, the Office of Science Liasons,(LEKEM) was created to provide security and intelligence for the project. At the height construction, some 1,500 Israelis some French workers were employed building Dimona. To maintain secrecy, French customs officials were told that the largest of the reactor components, such as the reactor tank, were part of a desalinization plant bound for Latin America. In addition, after buying heavy water from Norway on the condition that it not be transferred to a third country, the French Air Force secretly flew as much as four tons of the substance to Israel.
Trouble arose in May 1960, when France began to pressure Israel to make the project public and to submit to international inspections of the site, threatening to withhold the reactor fuel unless they did. President de Gaulle was concerned that the inevitable scandal following any revelations about French assistance with the project, especially the chemical reprocessing plant, would have negative repercussions for France's international position, already on shaky ground because of its war in Algeria.
At a subsequent meeting with Ben-Gurion, de Gaulle offered to sell Israel fighter aircraft in exchange for stopping work on the reprocessing plant, and came away from the meeting convinced that the matter was closed. It was not. Over the next few months, Israel worked out a compromise. France would supply the uranium and components already placed on order and would not insist on international inspections. In return, Israel would assure France that they had no intention of making atomic weapons, would not reprocess any plutonium, and would reveal the existence of the reactor, which would be completed without French assistance. In reality, not much changed - French contractors finished work on the reactor and reprocessing plant, uranium fuel was delivered and the reactor went critical in 1964.
Bron
Dat Frankrijk niet gelukkig was met de Israëlische atoomwapenproductie was eigenlijk 'vijgen na Pasen'. Het kalf was verdronken en omwille van die koehandel was Frankrijk niet happig op controles van de Israëlische faciliteiten, al was het maar omdat Frankrijk als stichtend lid van het non-proliferatieverdrag, het zich niet kon permitteren dat het feit dat ze zelf dat verdrag geschonden had uitkwam.
Israël, dat dus geen controles hoeft te vrezen, heeft ondertussen goed geboerd: haar nucleaire capciteit wordt al naar de bron geschat op tussen de 200 en de 300 kernkoppen. En daarom is Israël HET grote gevaar in de regio.
De nucleaire ontwapening van het Miden-Oosten moet dus beginnen met het ontmantelen van het Israëlische nucleaire arsenaal.
Roos De Fraine.
---------------------------
Mijn commentaar in het algemeen is dat “Iran al sinds heel lang geen daden van agressie heeft gepleegd tegenover andere landen. Men kan het zonder meer als een vredelievend land beschouwen. In tegenstelling tot Iran heeft Israël, al voor het 63 jaar geleden internationaal officieel tot staat werd erkend, voortdurend en vaak op grote schaal agressie gepleegd op zijn naaste en wat minder naaste buren. Gezien de al sinds geruime tijd voortdurende aanvalsdreigingen van de Kernwapengrootmacht Israël(200 à 300 kernkoppen) heeft Iran het volste recht om zich daartegen op gelijkwaardige wijze te bewapenen teneinde zich te kunnen verdedigen. De kritiek op Iran inzake zijn binnenlandse beleid is een interne aangelegenheid van Iran dat hier niets mee te maken heeft.”
'Steunend op het Handvest van de VN behoeft Iran geen buitenlandse inmenging in zijn binnenlandse aangelegenheden te dulden. Iran heeft daar in zijn historie slechte herinneringen aan (Engeland, Rusland).'
Paul Lamp
8-3-2010
JERUZALEM - Israël heeft plannen voor de bouw van een nieuwe kerncentrale. Minister van Infrastructuur Uzi Landau gaat dat dinsdag bekendmaken op een energieconferentie in Parijs. Het zou gaan om een bouwproject in de Negevwoestijn, onder Frans toezicht en met mogelijke betrokkenheid van buurland Jordanië. De Franse minister van Energie, Jean-Louis Borloo, heeft naar eigen zeggen ‘grote belangstelling’.
Israël moet ‘in een regio als het Midden-Oosten’ zelfvoorzienend zijn, zei Landau maandag. ‘Een kernreactor kan de elektriciteit leveren waarmee Israël zich energie-onafhankelijk kan maken.’
De plannen zijn pikant in het licht van de internationale spanningen rond het atoomprogramma van Iran. Het regime in Teheran stelt kerncentrales te bouwen voor vreedzame doeleinden. Maar Israël en het Westen vertrouwen dat niet bij gebrek aan deugdelijke inspecties.
Geen inspecties nodig
Voor de nieuw te bouwen Israëlische kerncentrale zijn wat Landau betreft ook geen inspecties nodig. Frankrijk moet fungeren als toezichthouder. Maar die constructie stuit internationaal waarschijnlijk op bezwaren, omdat het juist Frankrijk was dat Israël in de jaren vijftig heeft geholpen bij de bouw van een kerncentrale in Dimona. Algemeen wordt aangenomen dat daar een kernwapenarsenaal is geproduceerd. Een tweede kerncentrale, nabij Tel Aviv, ontvangt wel buitenlandse inspecteurs.
Israël is niet aangesloten bij het non-proliferatieverdrag voor kernwapens. In de discussie over Iran wordt het Westen daarom wel het meten met twee maten verweten. Als Iran openheid van zaken moet geven, dan moet Israël dat ook, vinden met name islamitische landen.
Bron
