Als alles goed gaat ligt mijn nieuwe boek, ‘Oorlog als er vrede dreigt’ vanaf 10 juni in de winkels.
Het boek is akelig actueel. Het mocht van mij wel een beetje minder.
Een van de stellingen die ik verdedig is dat het ‘disproportionele
geweld’ tijdens de aanval op Gaza, geen vergissing of misrekening was.
In de winter van 2008/2009, kwam de al lang voorbereide aanval waarbij
1400 Gazanen gedood werden, het merendeel burgers, tegenover 13
Israëlische soldaten, waarvan een deel nog door ‘eigen vuur’. Het door
Israël verspreide mantra was dat ze wel moesten: het was
zelfverdediging, tegen de raketten werd gezegd. Maar achter die
makkelijk door te prikken officiële reden schuilen andere motieven. Uit
de uitingen van Israëlische woordvoerders zelf is duidelijk op te maken
dat de disproportionaliteit precies de bedoeling was. Heel Gaza moest
worden bestraft, ook als voorbeeld. Na de ‘mislukte’ oorlog tegen
Libanon moest duidelijk worden waar Israël toe in staat was. Maar meer
nog: Hamas dreigde al geruime tijd pragmatisch te worden, en bereid tot
een overeenkomst. Vooral dat gevaar, dat Israël vrede zou moeten sluiten
moest worden weggebombardeerd. En zo geschiedde.
Dat is meer dan actueel: ook bij de aanval op het hulpkonvooi naar Gaza werd disproportioneel geweld ingezet: er hadden absoluut geen doden hoeven te vallen. Veel op zich kritische en intelligente commentatoren gaan er van uit dat Israël zich nu heeft vergist: een blunder, wordt er gezegd, een rampzalig fiasco, zeggen zelfs Israëli’s. Maar is het een fiasco? Waren die doden niet de bedoeling, weten we dat zeker? Gezien het feit dat Israëlische ‘disproportionaliteit’ meer regel is dan uitzondering? Waarom gaat Israël maar door met gaandeweg de gehele wereld, op de VS en minister Verhagen na, tegen zich in het harnas te jagen? In ‘Oorlog als er vrede dreigt’ probeer ik daar een antwoord op te geven.
Daartoe ga ik terug in de geschiedenis. Wat was de opzet van het zionisme? Om en veilige haven voor vervolgde joden te scheppen, werd er gezegd, en om een einde te maken aan het antisemitisme, zei Herzl. Is die opzet geslaagd? Het ziet er niet naar uit. En waar ging het mis? In 1967, met de bezetting? Of al daarvoor? Had het anders kunnen lopen? Wat hadden en kunnen de Palestijnen nu doen om het getij te keren?
In mijn boek beschrijf ik niet in de eerste plaats hoe rampzalig de Israëlische politiek is voor de Palestijnen, dat is ondertussen bekend, maar vooral hoe Israël zichzelf naar de afgrond werkt. Israël heeft geen enkel realistisch vredesplan, heeft een twee staats oplossing al vrijwel onmogelijk gemaakt, holt de eigen democratie nog verder uit, wordt steeds meer een apartheidsstaat die geen enkel ander antwoord meer heeft dan nog meer geweld, en steeds meer eens trouwe zionisten zien met verdriet en woede toe wat er van het land is geworden.
Van een gehele bevolking is niet met militaire middelen te winnen, dat is in de geschiedenis al vaak genoeg bewezen. Maar ook de tweede oorlog, die van de legitimiteit, is Israël gaandeweg aan het verliezen. Nog wordt Israël geen strobreed in de weg gelegd om door te gaan met het schenden van het internationale recht, met bezetting, blokkade en discriminatie in eigen land. Hoe lang nog, voor ze door het protest, net als bij Vietnam, net als bij de apartheid in Zuid-Afrika, gedwongen zullen worden om een andere, rechtvaardiger koers te gaan varen?
Het boek hoort vanaf 10 juni ongeveer, in alle goede boekhandels te
liggen. Je doet mij een plezier het daar te bestellen als ze het niet in
voorraad hebben. Wil je het huis niet uit, het kan ook via bol.com. (hier)
maar ik steun graag de boekhandel.
Bron
