Gretta Duisenberg's webblog. Reis naar Gaza en weer terug naar Nederland.
Reageer (11)Hieronder vindt u de verslagen die Gretta Duisenberg schrijft tijdens haar reis naar Gaza (mei 2009).
Voor artikel in Onkruid zie hier
Voor meer algemene informatie over het konvooi zie hier
----------------------------------------------------------------
Maandag 25 mei
5 uur in de ochtend. Ik word wakker en verbeeld mij, slaperig nog, dat ik schoten hoor. Even later hoor ik ze weer. Het is dus echt zo. Helaas... Het schieten houdt lang aan. Zo lang dat ik uiteindelijk weer ben ingeslapen... Zal, als ik straks op ben vragen wat er is gebeurd.
Hamadan, de VN directeur en ik ontbijten voor de laatste keer op het buiten terras. We kijken uit over de Middellandse zee. We zien de Palestijnse vissersbootjes weer met daarachter de Israëlische oorlogsschepen.
Spontaan vertelt Hamadan me dat Israëlische oorlogsboten de Palestijnse vissers vaak sommeren uit hun bootjes te springen en naar de Israëlische boot te zwemmen. Daar moeten ze verantwoording afleggen en worden ze gestraft omdat Israel van mening is dat ze te ver (hun eigen) zee zijn ingegaan om meer vis te kunnen vangen. Immers de Palestijnse vissersbootjes zijn voor Israeliers levensgevaarlijk. “Booby trapped” zijn ze. Vol met explosieven.
Dat zwemmen is vaak levensgevaarlijk. De zee is diep en daardoor koud. Sommigen verdrinken. Anderen worden onwel.
Hamadan vindt het vreselijk dat ik weer terug moet. Hij weet veel en zou me graag nog veel willen laten zien... Er is zoveel ellende wat de buitenwereld nog niet weet (ik vind: niet wil weten). Ik beloof hem dat ik mijn uiterste best zal doen voor langere tijd in Gaza te blijven. “Ins'Allah”.
Dan vraag ik hem wat er vannacht is gebeurd... Hij zegt dat Israël pamfletten heeft uitgestrooid om aan te kondigen dat de bufferzone naar willekeur bij de grens vergroot is. Wie zich binnen de nieuwe aangekondigde bufferzone bevindt, zal worden doodgeschoten. De nieuwe bufferzone wordt niet op het land aan gegeven. (bijvoorbeeld d.m.v. paaltjes) Er blijkt daar vannacht een kind te zijn getroffen. Vanuit Israëlische uitkijktorens wordt er wel vaak “zomaar” geschoten. Tja, als je daar een hele nacht als soldaat in zit, kan het zijn dat je je wel eens verveelt. Je kunt toch moeilijk alleen “Mens erger je niet” gaan spelen. Zeker niet wanneer je in het bezit bent van zon leuk speeltje als een Kalasnikoff. Dan wil je nog wel eens op jacht gaan. Dat doet men in het algemeen op dieren. Dat klopt wel. Palestijnen zijn in de ogen van vele zionisten niet meer dan beesten die op twee benen lopen. Voilà. Het spijt me. Ik weet dat dit heel cynisch klinkt, maar ik moet dit in mijn woede kwijt.
Hamadan en ik nemen afscheid.
Dan heb ik een interview met Fattih Sabbah. Een bekende journalist van Al Hayat nieuws. Een internationale Arabische krant die in Londen wordt gedrukt. De vertaler laat nogal op zich wachten. Maar in zekere zin komt dat wel goed uit, omdat ik dan inmiddels een interview aan Al Kawta TV kan geven met Nebal Hajjo als interviewer. Dan meldt de vertaler zich. Mijn taxichauffeur wordt onrustig en voegt zich bij ons. Na ruim een uur is het tijd voor vertrek.
Aangekomen bij Rafah Crossing hoor ik dat het konvooi uit Egypte er nog steeds niet door mag en zie tot mijn verbazing een van de organisatoren. De anderen wachten in een hal. Ze hebben besloten “en masse” terug te keren naar Europa. Het is ongelofelijk we zijn woedend. Hulpgoederen niet doorlaten tegen alle regels van het Internationale Humanitaire recht en de conventies van Genève in.
Ik spreek met de leden van het konvooi. Ze hebben uiteindelijk niet anders kunnen doen, dan twee weken hopen, werken, wachten en hun solidariteit met het Palestijnse volk tonen. Waarom steunen we in Europa deze manier van “ethnic cleansing” door Israël? Tellen de regels van het internationale- en humanitaire recht en de conventies van Genève dan niet meer? Waarom moet er zo collectief gestraft worden voor de door Israël geïnitieerde democratische verkiezingen? Omdat de uitslag van deze verkiezingen hen niet welgevallig was? Waarom werken wij “slappe” Europeanen aan dit “straffen”mee, in plaats van een dialoog aan te gaan en mogelijkheden te creëren om op basis van gelijkheid een discussie te starten en besprekingen aan te gaan, zeker ook met Hamas?
Op basis van het internationaal recht én de uitspraak van het Hoog gerechtshof in den Haag werd op 9 juli 2004 o.a. verklaard dat alle nederzettingen in bezet gebied illegaal zijn. Zo kom ik automatisch bij mijn schrijven over de hypocrisie van de uitspraken van de Israëlische vice – minister van Buitenlandse zaken Dan Ayalon op de televisie tijdens het interview met David Frost. Want wat lees ik later terug naar Nederland reizend in de krant? Natanyahu zal niet stoppen met het bouwen van nederzettingen en Lieberman zegt dat er nooit een Palestijnse staat zal komen...
Tijdens mijn lange tocht van Rafah Crossing naar Caïro zit ik wat te peinzen. Het enige wat ik heb kunnen doen hoop ik, is een kleine bijdrage te leveren aan het bewustwordingsproces over het onrecht wat de Palestijnse bevolking wordt aangedaan. Door middel van mijn foto's en door te schrijven welke ellende zich afspeelt. Dat het de hoogste tijd wordt, dat het zo niet langer door kan gaan. Ik heb veel ellende gezien en ik realiseer me dat de “Siege” en de al 42 jaar durende bezetting van Gaza, van de Palestijnen een hoge tol eist.
Peinzend kijk ik uit het raam. Ik zie de zon, die als een grote rode bol langzaam achter de maagdelijke golven van het zand in de Sinai woestijn verdwijnt.
Ik kom tot de conclusie dat er nog heel veel gedaan moet worden. Zeker nu. Wat wij nu moeten doen is werken, werken en nog eens werken.
Ik vind dat we de media moeten aanvallen en dwingen hun stilzwijgen over de misdaden van Israël te verbreken. Onze politici dwingen sancties te heffen. Gaan desinvesteren en het Europese Associatieverdrag met Israël opschorten.
Het niet doorlaten van humanitaire goederen en hulp is onaanvaardbaar. Hier moet de politiek echt meer werk van maken.
Video medische situatie in Gaza (24 min)
----------------------------------------------------------------
24 mei
(telefonisch bericht)
Habib van de Verenigde Naties staat klaar voor het hotel.
Hamada Albairi, “executive director” van de verenigde Naties zal me een aantal uren door getroffen gebied rijden... Wat een ravage, wat een ellende en armoede. Velen wonen in zelfgemaakte tenten of een soort huisjes waarvan de grond uitsluitend uit zand bestaat. Overal stof, stof en nog eens stof... Er zijn hele tentenkampen opgezet door de UNRWA. We komen langs de “International Immigrant School of Gaza”. Eens een prachtig gebouw met mooi tegelwerk. (De Amerikaanse school heeft uitsluitend iets met Amerika te maken doordat de wijze van lesgeven er volgens hetzelfde systeem is.) Dit is de vroegere lagere school van Hamada. We praten er met de mensen. Ieder doet zijn of haar verhaal. Het is warm. De jongens doen zwaar werk. Proberen orde in de chaos te scheppen, maar willen wel graag op de foto. Ze vragen of ik mee kom helpen.
Veel van het gebied ligt in puin. Jabaliya is buitengewoon zwaar getroffen. Het doet me denken aan de “summer rain” oorlog in Libanon waar de Israeli's toen ook flink tekeer zijn gegaan. Toen met cluster bommen, nu met fosfor en andere gevaarlijke wapens.
De tijd vliegt. We hebben veel foto's gemaakt. Ik hoop natuurlijk dat ze goed gelukt zijn. Terug naar het hotel waar ik de afspraak heb met Kristen Nordal van de UNRWA.
De staf van de UNRWA bestaat uit 12.000 nationale medewerkers. De UNRWA richt zich uitsluitend op de vluchtelingen. Een miljoen in het kleine Gaza. Er zijn 221 scholen en 200.000 kinderen in de leeftijd van 5-15 jaar. Verder zijn er gezondheidscentra, voedsel distributies, “job creation programs” voor de duur van 3-6 maanden. Tot dat iemand werk heeft gevonden. Uitgezonderd het merendeel wat niet kan werken omdat er eenvoudig geen passend werk voor hen te vinden is.
Ook doet de UNRWA aan micro financiering. De financiering van UNRWA zelf wordt iedere twee jaar opnieuw bekeken en goedgekeurd. Dit nu al 60 jaar. Hoe lang moet dat nog duren?
Het tweede gesprek die middag heb ik met Nabil el Sharif. De directeur van “Atfaluna” het doven instituut voor de kinderen. Hij wijdt uitvoerig uit over de kinderen en vertelt mij met een glunderend gezicht hoe gelukkig de kinderen onder elkaar zijn. Je ziet ze opfleuren zegt hij, zodra ze hun gehoorapparaat krijgen en leren spreken. Ze zijn de Nederlandse gevers buitengewoon dankbaar.
Vol trots toont hij een digitale foto van zijn dochtertje en vertelt dat er een tweede op komst is in oktober. Zijn gevoelens voor kinderen zijn enorm belangrijk. Hij vindt dat deze de volgende generatie zijn en alle kansen moeten krijgen die ze kunnen krijgen. “Daar moeten we op investeren” zo zegt hij. Na 1 ½ uur maken we node een eind aan ons gesprek. Beide hebben we volgende afspraken.
De afspraak van mij is met een groep vrouwen, waarvan drie Nederlandse, van “the Red Crescent”, het Palestijnse Rode Kruis en UNRWA. Ons samenzijn is zeer geanimeerd. We besluiten naar een van hun appartementen te gaan. Daar koken we met elkaar en praten honderd uit over de laatste “oorlog”.
Ze hebben vreselijke situaties beleefd. Veel Palestijnse moeders kwamen bij hen schuilen. Vaak wel zo'n 300 in totaal. Ik vind het fantastische vrouwen en respecteer hen. Om veiligheidsredenen moeten zij zich altijd per auto verplaatsen. Zelfs als ze naar elkaars appartement gaan. Dat gevoel van claustrofobie, want zo beschrijven ze dat, breekt hen vaak op.
In de late uurtjes brengen ze me terug. We nemen hartelijk afscheid, maar ook een beetje met weemoed.
In mijn kamer bel ik Amin. Een van de organisatoren van het konvooi. Het konvooi is nog niet toegelaten. Wel zijn er 16 mensen van het konvooi toegelaten, maar de hulpgoederen staan nog aan de grens en mogen er voorlopig nog niet door.
Ik ga mijn koffer pakken voor mijn vertrek van morgen.
Wordt vervolgd.
----------------------------------------------------------------
23 mei
De weg van Gaza naar Rafah voert gedurende lange tijd vlak langs de kust. Het is weekend voor de Palestijnen. Moskeeën zitten er propvol. Er heerst overal grote bedrijvigheid. Vrouwen in burka's op het strand. Kinderen die er spelen en jonge jongetjes racen met z'n drieën tegelijk op hun opgevoerde brommers zonder helm zigzaggend door alle drukte heen.
In de verte zie ik de Palestijnse vissersbootjes met vlak er achter de grote Israëlische schepen die er voor zorgen dat de vissersboten niet ver de zee op gaan zodat de visvangst beperkt blijft. Ook als het donker is zie je de felle schijnwerpers van de Israëlische schepen die de Palestijnse vissersbootjes naar het land trachten terug te dringen.
Vandaag staat in het teken van een bezoek aan verschillende Palestijnse families in Rafah. Allerhartelijkst word ik ontvangen en even later zitten we - schoenen uit - allemaal op de grond voor een heerlijke maaltijd. We praten over de recente aanval van Israël op Gaza. Ook de ouderen onder hen zijn duidelijk geëmotioneerd en spreken zacht. Het was een verschrikkelijke toestand. Geen mogelijkheid om te ontsnappen aan de bombardementen. En nooit is het volgens hen zo erg geweest. De kleintjes kijken heel verbaasd naar zo'n gek mens zoals ik. Maar al spoedig is het ijs gebroken en hebben we een fantastische tijd met elkaar. Het is altijd moeilijk afscheid te nemen, maar er staan nog een aantal dingen op het programma, dus helaas.
Ook de volgende familie 'zit' voor het bezoek en biedt onafgebroken kleine heerlijkheden aan. Op een zeker moment stopt de heer de huizes een CD in de televisie en laat het gigantische bombardement zien van een apotheek tegenover hun huis waar zich ook een pompstation achter bevond. De bominslag was ongelofelijk, je weet niet wat je ziet. De vlammen en de rook waren tot in Gaza te zien. Alle huizen er om heen zijn totaal zwart geblakerd. De kinderen kijken er ogenschijnlijk gelaten naar.
Na ook hier hartelijk afscheid genomen te hebben, rijden we naar het huis van Dr. Achmed Yussef, politiek adviseur van President Haniyeh, door wie ik ben uitgenodigd om de avondmaaltijd met hem te gebruiken. De avond daarvoor was ik op zijn kantoor. Het staat naast het kantoor van Hamas, dat ook gebombardeerd is en waar vijftig doden zijn gevallen. Hij heeft een denktank opgericht, die de prachtige naam House of Wisdom draagt. We hebben met elkaar veel gesproken over de toekomst: één- of twee-staten, de verwachtingen van President Obama, President Abbas, de laatste aanval van Israël en Premier Netanyahu. Hij is ervan overtuigd dat Amerika zal gaan veranderen in de Midden-Oosten politiek. Zij zouden zich anders totaal buitensluiten van contacten met de Arabische landen, hetgeen voor Amerika buitengewoon ongunstig zou zijn. En dan volgt, volgens hem, Europa vanzelf, angstig als het altijd is.
Geheel onverwacht arriveert een oude vriend van Dr. Yussef, generaal Mahmud Abu Masuch. Met zachte stem vertelt hij over zijn ervaringen in de oorlogen waarin hij als generaal van de Civil Defense heeft gevochten. Ook vertelt hij over zijn periode in Israëlische gevangenissen in Bezet Gebied, de martelingen en de wijze waarop de ondervragers hem onder allerlei beloftes tot het doen van uitspraken wilden verleiden. Hij is duidelijk aangeslagen. Het is een man die, ja, je zou bijna zeggen, gebroken is. Maar zijn antwoord was steevast, dat hij gelukkig was in de gevangenis. Immers, zo zei hij, ik slaap op Palestijns grondgebied en snuif de Palestijnse lucht op en mocht ik hier dood gaan dan sterf ik in mijn eigen land.
Ik besloot om in de avond nog een kijkje te nemen in het Shifa Ziekenhuis in Gaza. Het lukte me in een aparte kamer met een aantal artsen te spreken. Het ziekenhuis is zichtbaar zwaar getroffen. De artsen roken allemaal heel veel. Ze zijn moe. Ze zeggen ook dat ze nooit weten hoeveel patiënten er weer binnen zullen komen als Israël weer 'over ons' vliegt. Overal worden patiënten geholpen, zelfs op de gang. Tussen alle bezoekers en patiënten in liggen kinderen op brancards voor onderzoek en behandeling van hun wonden die zij met name door fosforbommen hebben opgelopen.
Het was al weer een boeiende, leerzame en dierbare dag, hoe raar het ook klinkt.
----------------------------------------------------------------
22 mei
Afspraak gemaakt voor een gesprek met Kirsten Nordal, een medewerker van UNRWA voor morgen.
Vervolgens een bezoek gebracht aan “Atfaluna” om het restant van de gehoorapparaten te overhandigen. “Atfaluna” betekent “onze kinderen”. De andere gehoorapparaten zijn enige tijd geleden door Jan Wijenberg in Amman aan de UNRWA overgedragen, maar helaas nog niet in Gaza aangekomen. Ik hoop wel dat dit gaat lukken.
Wat een schitterend instituut...! Haast onwerkelijk tussen al dat puin. Op een aantal gesneuvelde ramen na zijn ze hier gelukkig gespaard gebleven tijdens de aanval. “Atfaluna” is een zelfstandig doven instituut wat in het geheel niet afhankelijk is van de regering, maar van buitenlandse donaties. Alles ziet er perfect uit. Schoon, goed voorzien en een prachtige tuin. Hier krijgen de kinderen dus les en volgen ze de lagere school. Ze zijn niet intern. Ook maken ze hier traditioneel Palestijns borduurwerk en wordt er aan pottenbakken gedaan. Daardoor dragen ze gedeeltelijk aan hun eigen inkomsten bij.
Toevallig zag ik hier op El Jazeera een interview van David Frost met Danny Ayalon de Israëlische vice-minister van buitenlandse zaken. Dit naar aanleiding van het recente bezoek van President Nathanyahu aan President Obama.
Zoals gewoonlijk zijn er weer geen vredesvoorstellen gedaan. Sterker... De vice-minister durfde met een stalen gezicht te beweren dat Israël uiteraard voor een twee staten oplossing zou gaan. Immers, zo zei hij, de Palestijnen hebben recht op een eigen staat. En uiteraard zal Israël helpen met de wederopbouw van Gaza.
O ja? Hoe denken ze dat dan te doen...? Door de grenzen potdicht te houden? Door alle hulpgoederen, UNICEF goederen en financiële hulp achter te houden? Dat schiet lekker op. Er staan duizenden zakken met cement bij de grens die Gaza niet binnenkomen.
Behoorlijk hypocriet dus. Ik had een neiging mijn schoen naar het televisiebeeld te gooien. Maar ja, het is mijn toestel niet. Alhoewel de Palestijnen al decennia lang gewend zijn dat alles wat men heeft gebouwd en opnieuw opgebouwd meestal door Israël weer met de grond gelijk gemaakt wordt.
Ik heb me toch maar beheerst.
----------------------------------------------------------------
Gretta Duisenberg in Gaza aangekomen
(van Paul Lamp) Met groot genoegen, maar ook met enige bezorgdheid, vermelden wij dat Gretta Duisenberg gisteren in Gaza is aangekomen. Zij zal daar officieel de gehoorapparaten voor kinderen die via een oproep in het progamma Mooi! Weer De Leeuw onder het Nederlandse volk zijn verzameld, aan het doveninstituut Atfaluna aanbieden.
Met haar onvermoeibaar doorzettingsvermogen is het gelukt om in Gaza door te dringen waar anderen met humanitaire hulpgoederen niet in slaagden. Als een door Israël ongewenste vreemdelinge beschouwd, heeft dat namelijk ook zijn weerslag in het doorgangsbeleid naar Gaza van de Egyptische regering. Gretta doorbrak dus nu de ook door Egypte gesteunde blokkade van de anderhalf miljoen Gazanen.
Wij zijn echter tegelijk ook bezorgd. In Gaza is zij evenmin als de inwoners allesbehalve veilig. Gisteren stond het gebied weer bloot aan hevige luchtaanvallen waarbij onder andere een fabriek voor flessen drinkwater vernield werd. Bovendien is zij, die ons kan informeren over de werkelijke situatie aldaar, een waarschijnlijk doelwit voor Israëlische aanvallen. “Kill the Messenger” is een al vaker gebezigde opdracht aan de Israëlische luchtmacht. Wij zullen blij zijn als zij weer veilig op Nederlandse bodem is aangeland.
Paul Lamp
Secretaris Stop de Bezetting.
-------------------------------------------------------
22 mei
Eindelijk!!
Na vele pogingen en teleurstellingen zie ik de Palestijnse vlag in top. Ik bevind me in de aankomsthal van Rafah crossing. Na een tocht van El Arish naar Rafah crossing schijnt er nu weer eens een extra controle te zijn. Deze weg is slechts 30 kilometer lang en af te leggen in drie kwartier.
Er bevinden zich vier “checkpoints” op dit kleine stuk. Je zou toch vermoeden dat als de eerste twee “checkpoints” je na veel heen en weer getelefoneer en eindeloos vragen stellen hebben doorgelaten, de derde geen problemen geeft. Vooral omdat het één onafgebroken weg is zonder zijwegen.
Maar de agenten van het derde “checkpoint” nemen hun baan wel héél serieus en doen de controles zeer intensief. Nog strenger dan de vorige. Deze controle kost me meer dan een uur!
Op een gegeven moment begrijpt de chauffeur dat we terug moeten. Terwijl ik het vermoeden heb dat we toestemming krijgen dóór te gaan. Dus... hij keert om. Ik roep dat hij moet stoppen, wat hij niet van plan is. De Egyptenaren zijn niet voor de poes. Dus open ik het portier en spring uit de auto. (Hij heeft toch mijn bagage en ik moet nog betalen).
We onderhandelen weer twintig minuten onder veel bekijks van wat “lagere” functionarissen. Stempels, stempels en nog eens telefoneren. Bagage checken en openen. “Hoorapparaten voor de kinderen” zeg ik. Gelukkig hoef ik één koffer niet te openen. Die zit vol met levensmiddelen voor Palestijnse families die ik ook mag bezoeken.
Eindelijk, na een totaal van 5 ½ uur ben ik er dóór! Ik kan het nauwelijks geloven. De bagage wordt in een bus geladen en de passagiers worden met dezelfde bus, ook na uitgebreide controle en betaling, de grens over gebracht. Tot mijn grote verrassing ontmoet ik dezelfde vrouw die ik een aantal dagen er voor ook al bij de “crossing” zag wachten. Zij heeft daar dus twee nachten gebivakkeerd... Terwijl ze grote brandwonden heeft van de fosfor bommen, door het Israëlische leger gebruikt, gedurende de laatste aanvallen van Israël. Ze herkent me en is zichtbaar blij. Ik ook. Ik kus haar op haar wangen.
Op Palestijns grondgebied neem ik een taxi richting mijn hotel.
En nu is het tijd om iedereen te bellen en mijn blijdschap met hen te delen. Daarna is er een vol programma samengesteld.
Later ben ik nog weggegaan voor een ontmoeting, maar dat vertel ik jullie morgen.
-------------------------------------------------------
22 mei
Afspraak gemaakt voor een gesprek met Kirsten Nordal, een medewerker van UNRWA voor morgen.
Vervolgens een bezoek gebracht aan “Atfaluna” om het restant van de gehoorapparaten te overhandigen. “Atfaluna” betekent “onze kinderen”. De andere gehoorapparaten zijn enige tijd geleden door Jan Wijenberg in Amman aan de UNRWA overgedragen, maar helaas nog niet in Gaza aangekomen. Ik hoop wel dat dit gaat lukken.
Wat een schitterend instituut...! Haast onwerkelijk tussen al dat puin. Op een aantal gesneuvelde ramen na zijn ze hier gelukkig gespaard gebleven tijdens de aanval. “Atfaluna” is een zelfstandig doven instituut wat in het geheel niet afhankelijk is van de regering, maar van buitenlandse donaties. Alles ziet er perfect uit. Schoon, goed voorzien en een prachtige tuin. Hier krijgen de kinderen dus les en volgen ze de lagere school. Ze zijn niet intern. Ook maken ze hier traditioneel Palestijns borduurwerk en wordt er aan pottenbakken gedaan. Daardoor dragen ze gedeeltelijk aan hun eigen inkomsten bij.
Toevallig zag ik hier op El Jazeera een interview van David Frost met Danny Ayalon de Israëlische vice-minister van buitenlandse zaken. Dit naar aanleiding van het recente bezoek van President Nathanyahu aan President Obama.
Zoals gewoonlijk zijn er weer geen vredesvoorstellen gedaan. Sterker... De vice-minister durfde met een stalen gezicht te beweren dat Israël uiteraard voor een twee staten oplossing zou gaan. Immers, zo zei hij, de Palestijnen hebben recht op een eigen staat. En uiteraard zal Israël helpen met de wederopbouw van Gaza.
O ja? Hoe denken ze dat dan te doen...? Door de grenzen potdicht te houden? Door alle hulpgoederen, UNICEF goederen en financiële hulp achter te houden? Dat schiet lekker op. Er staan duizenden zakken met cement bij de grens die Gaza niet binnenkomen.
Behoorlijk hypocriet dus. Ik had een neiging mijn schoen naar het televisiebeeld te gooien. Maar ja, het is mijn toestel niet. Alhoewel de Palestijnen al decennia lang gewend zijn dat alles wat men heeft gebouwd en opnieuw opgebouwd meestal door Israël weer met de grond gelijk gemaakt wordt.
Ik heb me toch maar beheerst.
----------------------------------------------------------------
Gretta Duisenberg in Gaza aangekomen
(van Paul Lamp) Met groot genoegen, maar ook met enige bezorgdheid, vermelden wij dat Gretta Duisenberg gisteren in Gaza is aangekomen. Zij zal daar officieel de gehoorapparaten voor kinderen die via een oproep in het progamma Mooi! Weer De Leeuw onder het Nederlandse volk zijn verzameld, aan het doveninstituut Atfaluna aanbieden.
Met haar onvermoeibaar doorzettingsvermogen is het gelukt om in Gaza door te dringen waar anderen met humanitaire hulpgoederen niet in slaagden. Als een door Israël ongewenste vreemdelinge beschouwd, heeft dat namelijk ook zijn weerslag in het doorgangsbeleid naar Gaza van de Egyptische regering. Gretta doorbrak dus nu de ook door Egypte gesteunde blokkade van de anderhalf miljoen Gazanen.
Wij zijn echter tegelijk ook bezorgd. In Gaza is zij evenmin als de inwoners allesbehalve veilig. Gisteren stond het gebied weer bloot aan hevige luchtaanvallen waarbij onder andere een fabriek voor flessen drinkwater vernield werd. Bovendien is zij, die ons kan informeren over de werkelijke situatie aldaar, een waarschijnlijk doelwit voor Israëlische aanvallen. “Kill the Messenger” is een al vaker gebezigde opdracht aan de Israëlische luchtmacht. Wij zullen blij zijn als zij weer veilig op Nederlandse bodem is aangeland.
Paul Lamp
Secretaris Stop de Bezetting.
-------------------------------------------------------
22 mei
Eindelijk!!
Na vele pogingen en teleurstellingen zie ik de Palestijnse vlag in top. Ik bevind me in de aankomsthal van Rafah crossing. Na een tocht van El Arish naar Rafah crossing schijnt er nu weer eens een extra controle te zijn. Deze weg is slechts 30 kilometer lang en af te leggen in drie kwartier.
Er bevinden zich vier “checkpoints” op dit kleine stuk. Je zou toch vermoeden dat als de eerste twee “checkpoints” je na veel heen en weer getelefoneer en eindeloos vragen stellen hebben doorgelaten, de derde geen problemen geeft. Vooral omdat het één onafgebroken weg is zonder zijwegen.
Maar de agenten van het derde “checkpoint” nemen hun baan wel héél serieus en doen de controles zeer intensief. Nog strenger dan de vorige. Deze controle kost me meer dan een uur!
Op een gegeven moment begrijpt de chauffeur dat we terug moeten. Terwijl ik het vermoeden heb dat we toestemming krijgen dóór te gaan. Dus... hij keert om. Ik roep dat hij moet stoppen, wat hij niet van plan is. De Egyptenaren zijn niet voor de poes. Dus open ik het portier en spring uit de auto. (Hij heeft toch mijn bagage en ik moet nog betalen).
We onderhandelen weer twintig minuten onder veel bekijks van wat “lagere” functionarissen. Stempels, stempels en nog eens telefoneren. Bagage checken en openen. “Hoorapparaten voor de kinderen” zeg ik. Gelukkig hoef ik één koffer niet te openen. Die zit vol met levensmiddelen voor Palestijnse families die ik ook mag bezoeken.
Eindelijk, na een totaal van 5 ½ uur ben ik er dóór! Ik kan het nauwelijks geloven. De bagage wordt in een bus geladen en de passagiers worden met dezelfde bus, ook na uitgebreide controle en betaling, de grens over gebracht. Tot mijn grote verrassing ontmoet ik dezelfde vrouw die ik een aantal dagen er voor ook al bij de “crossing” zag wachten. Zij heeft daar dus twee nachten gebivakkeerd... Terwijl ze grote brandwonden heeft van de fosfor bommen, door het Israëlische leger gebruikt, gedurende de laatste aanvallen van Israël. Ze herkent me en is zichtbaar blij. Ik ook. Ik kus haar op haar wangen.
Op Palestijns grondgebied neem ik een taxi richting mijn hotel.
En nu is het tijd om iedereen te bellen en mijn blijdschap met hen te delen. Daarna is er een vol programma samengesteld.
Later ben ik nog weggegaan voor een ontmoeting, maar dat vertel ik jullie morgen.
-------------------------------------------------------
21 mei
Gretta is vanmiddag toegelaten tot Gaza. Laatste update volgt snel.
 |
Reactie van Paul Lamp, datum geplaatst 2009-05-20 17:22:04 |
| Gretta staat nu met de ingezamelde gehoorapparaten bij Rafah op de grens met Gaza. Het konvooi met de ruim 100 vrachtauto's mag nog steeds niet door de Egyptische autoriteiten gelost worden. Bestuurslid Ab Gietelink van Stop de Bezetting is, naar verluidt, nu naar Port Saïd vertrokken om zich bij het konvooi aan te kunnen sluiten. Wij van Stop de Bezetting zijn zeer ongerust over wat zowel voor Gretta als voor het konvooi een Via Dolorosa geworden is. | |
20 mei
Rafah crossing
Al drie dagen gewacht bij de grensovergang.
Gisteren werd er in Gaza gebombardeerd. De F16's vlogen de hele middag over ons heen. Hoewel we ver wegstonden van de plek waar de bom was ingeslagen, waren de trillingen bij de checkpoint goed te voelen. De grensovergang werd meteen hermetisch afgesloten (zonder uitleg). Wij vermoedden natuurlijk dat dit te maken had met de bombardementen. Heel veel Palestijnsen, die terugkeerden uit het ziekenhuis in Egypte, waar ze behandeld werden voor schotwonden, brandwonden (heel heftig), botbreuken en kanker, ook door bommen veroorzaakt, werden geweigerd. Onmenselijk! In de droge hitte met z'n tienen in een busje of gewoon op de grond zitten wachten met de koffers ernaast. De Egyptische militairen gaven geen krimp. Behandelden iedereen, ongeacht wie, buitengewoon grof en met groot dedain. Macho gedrag is hun niet onbekend. Hun aandacht gaat vooral uit naar hun mobieljtes en krant.
Dit was opnieuw een dag van telefoneren en nog eens telefoneren naar verschillende instanties. Dit was dus een dag zoals iedere dag.
Straks weer naar de grensovergang. Ik heb contact gehad met de delegatie, die nog steeds in Port Said verblijft. Het konvooi ligt nog in de haven van Alexandrië te wachten op toestemming van de Egyptische autoriteiten om naar Port Said te varen, zodat ze eindelijk naar de grensovergang met Rafah kunnen gaan. Het ziet er nog niet erg hoopvol uit. Maar niets doen is geen optie.
19 mei
Helaas is het niet gelukt om de grens over te steken bij Rafah. Wij (ik en de twee journalisten) weer teruggekeerd naar Al Arish om daar te overnachten. Vandaag ben ik weer drukdoende met het overtuigen van de Egyptische autoriteiten over mijn goede bedoelingen zodat zij mij doorlaten. Dus vandaag een nieuwe poging. Zodra het mij gelukt is om voet te zetten op Palestijns grondgebied, dan laat ik julllie dat natuurlijk meteen weten.
18 mei
Omdat het tot op heden nog niet duidelijk is wanneer we toegelaten worden in Rafah, heb ik besloten om het heft in eigen hand te nemen. Ik wil en kan niet afwachten. Ieder uur wachten is zonde. Ik heb in overleg met de organisatie besloten om zelf (met in mijn kielzog twee Nederlandse journalisten) af te reizen naar Rafah. De mensen bij het eerste Egyptische checkpoint deden erg moelijk. Gelukkig ook door de steun van de Egyptische ambassadeur in Nederland, is het mij gelukt. We zijn dus weer wat dichterbij. De grens komt in zicht. Ik houd jullie allemaal op de hoogte. Alle bewijzen over het tegenhouden van het konvooi tot aan het uitdelen van de humanitaire hulpmiddelen, zal ik goed vastleggen en zo snel mogelijk openbaar maken.
17 mei
Zondag zijn we eindelijk weer op weg gegaan. Omdat we de geplande route niet konden nemen, is er besloten om via Port Said naar Al Arish te reizen. Het was een zeer lange en vermoeiende busreis van 8 uur. Afstand tussen Cairo en Port Said is slechts 220km dus je kunt je voorstellen hoe moeilijk de reis was met veel opstoppingen en vertragingen. Aldaar hebben we ingecheckt in een hotel. Helaas was het nog steeds niet duidelijk wat er precies zou gaan gebeuren.
Het konvooi wordt continu tegenhouden door de Egyptische autoriteiten. Ze werken zeker niet mee. Het is een gemiste kans geweest, omdat juist gisteren en vandaag de grenzen open zijn bij Rafah. Het had zo mooi geweest als we vandaag al de humanitaire hulpmiddelen hadden kunnen uitdelen aan het noodlijdende Palestijnse volk.
17 mei
17 mei
Mijn laatste informatie van Gretta betreft een telefoontje van zaterdagmorgen.
Deze reis begint zo langzamerhand op een “Via Dolorosa” te gelijken. Het transport over zee van de ruim 100 vrachtauto’s mocht eerst in Alexandrië niet lossen en werd door verwezen naar El Arish. Zaterdag kwam het bericht dat het ook niet naar El Arish mocht en daarom nu omgedraaid is naar Port Saïd, bij de ingang van het Suezkanaal. Het is een duidelijke vorm van politieke pesterij. Dit spelletje kan nog dagen duren volgens ingewijden.
Gretta kon nog geen nader contact met ons opnemen over haar verdere belevenissen. Waarschijnlijk wacht ze nu in onzekere spanning en wij beleven die met haar.
Inmiddels hebben zich nog 12 Europarlementariërs bij het konvooi gevoegd om erover te kunnen rapporteren. Nederlandse Europarlementariërs schitteren daarbij weer eens door afwezigheid.
Nu Gretta dat even niet kon, informeren wij onze website bezoekers toch. Het is bij Stop de Bezetting, “Een voor Allen en Allen voor Een”.
Paul, Gretta’s secretaris.
Deze reis begint zo langzamerhand op een “Via Dolorosa” te gelijken. Het transport over zee van de ruim 100 vrachtauto’s mocht eerst in Alexandrië niet lossen en werd door verwezen naar El Arish. Zaterdag kwam het bericht dat het ook niet naar El Arish mocht en daarom nu omgedraaid is naar Port Saïd, bij de ingang van het Suezkanaal. Het is een duidelijke vorm van politieke pesterij. Dit spelletje kan nog dagen duren volgens ingewijden.
Gretta kon nog geen nader contact met ons opnemen over haar verdere belevenissen. Waarschijnlijk wacht ze nu in onzekere spanning en wij beleven die met haar.
Inmiddels hebben zich nog 12 Europarlementariërs bij het konvooi gevoegd om erover te kunnen rapporteren. Nederlandse Europarlementariërs schitteren daarbij weer eens door afwezigheid.
Nu Gretta dat even niet kon, informeren wij onze website bezoekers toch. Het is bij Stop de Bezetting, “Een voor Allen en Allen voor Een”.
Paul, Gretta’s secretaris.
15 mei
Na een goede reis om 05.00 uur in het hotel aangekomen met veel bagage (gehoorapparaten en cadeaus). Gelukkig werd er niet naar gekeken noch het gewicht gecheckt. Mijn Edammer kazen zijn er gelukkig doorheengekomen.
Vanmorgen voordat ik mijn kamer verliet merkte ik dat mijn camera gestolen was. Ik had alleen de opnamen nog. Het is onhandig maar slechts materiële dingen en niet te vergelijken met wat de Palestijnse bevolking moeten doormaken. En al zo lang!
Nadat ik naar de receptie ben gegaan om het te melden (ik heb alle opnamen nog) onstond er grote consternatie. Er moest onderzocht worden of ik ze geen poets wilden bakken. Drie beveiligingsmensen keerden mijn kamer op z'n kop inclusief mijn bagage, waaronder de grote tas met gehoorapparaten. Zelfs de minibar (die overigens leeg was) werd uit zijn kast gehaald. Het ging er zeer grondig aan toe. Nu snel een nieuwe zien te kopen. Immers, ik wil met eigen ogen de erbarmelijke situatie zien binnen Gaza en de chaos die de recente oorlog van Israël teweeg heeft gebracht, zodat ik dat met u kan delen.
Vanmiddag is er een vergadering met de organisator van het konvooi. Er zullen verschillende afgevaardigden zijn uit heel Europa, die aan de conferentie deelnemen. Een mooie gelegenheid om elkaar te ontmoeten. Dan zullen we ook weten wanneer we naar Al Arish vertrekken. Gisteren vroeg ik de chauffeur nog hoe lang de reis zou duren. Zijn antwoord was 10 tot 12 uur. Oops, dat is niet niks, dacht ik. Maar later belde hij terug dat het er 4 zouden zijn. Gelukkig maar, ik word ongeduldig. Ik wil naar Gaza, daar ben ik immers hier voor!
11 mei
"Gisteren bericht ontvangen van de organisatoren, dat het "Hope For Gaza Convoy", om logistieke redenen, niet zoals afgesproken vanuit Alexandrië naar Rafah crossing zal rijden, maar vanuit Al Arish. De Egyptische autoriteiten vinden het beter om al die vrachtwagens (meer dan honderd!) met humanitaire hulpgoederen zoveel mogelijk over zee te transporteren. Al Arish ligt ongeveer slechts twee uur rijden van Rafah crossing.
Dat betekent dat de vertrekdatum van de participanten ook uitgesteld is en ons reisschema is veranderd.
Natuurlijk heb ik dat ingecalculeerd, alhoewel het een beetje lastig is om je hotel in Cairo en je vlucht naar Cairo steeds te moeten "herboeken". Maar er zijn ergere dingen!
Wel geeft het al enigszins aan dat deze reis een avontuur gaat worden. Niemand kan ons de garantie geven, dat we door de crossing komen en wanneer, dat blijft vooralsnog onzeker. Immers de Palestijnen leven in een open gevangenis, door Israël hermetisch afgesloten van de buitenwereld.
Toch heb ik alle vertrouwen dat het de organisatoren van dit fantastische initiatief gaat lukken en wij zeer binnenkort de dramatische situatie waarin de Palestijnse bevolking zich bevindt, met eigen ogen kunnen zien.
Ik hoop daar verslag van te doen en ook over hoe wij onze hulpgoederen kunnen overhandigen aan al die kinderen in Gaza, die zo zeer te lijden hebben onder deze "collectieve straf", ingesteld door Israël en de EU, omdat de Palestijnen in hun ogen, tijdens democratisch gehouden verkiezingen, op de verkeerde partij gestemd hebben.
Voor mij wordt dit een heel dierbaar moment, omdat ik eindelijk de gehoorapparaten die, na een oproep in het programma van "Mooi weer de Leeuw", door de Nederlandse bevolking zo genereus geschonken zijn, zelf te mogen overhandigen aan de kinderen in het doven instituut ATFALUNA.
Voorts hoop ik u verder verslag te doen van alle andere contacten die ik daar zal hebben".
Gretta Duisenberg
Overzicht Reacties over dit Artikel
Plaats een Reactie |
Reactie van Jacqueline Molling | datum: 2009-05-26 12:52:08 |
|
Triest hoor dat het convooi nog steeds geen doorgang mag vinden. Maar geweldig dat die mensen nog steeds blijven wachten. Diep respect.
|
||
|
Reactie van Jacqueline Molling | datum: 2009-05-15 15:36:07 |
|
Spannend hoor!! Ik wens je alle succes van de wereld!!!
|
||
