De hypocrisie van 'Camp David'
Reageer (0)Na de Oslo-akkoorden begon het zogenaamde vredesproces. Tijdens het presidentschap van Clinton was Dennis Ross diens voornaamste gezant voor het Midden Oosten. Dennis Ross was echter niet onpartijdig.
Voordat hij gezant werd lobbyde hij voor Israël. Eén van zijn voorstellen was toen dat er een “niet-Arabist” speciaal gezant voor het Midden Oosten moest worden, die “zich niet schuldig zou voelen over onze speciale relatie met Israël en onze terughoudendheid om Israëlische concessies af te dwingen”.[1a] Clinton stelde hem als zodanig aan. Tekenend voor zijn partijdigheid is dat hij naar eigen schrijven eens “furieus” werd toen Israëlische onderhandelaars voorstelden om minder te eisen dan Ross gepast vond.[2a] Dat Clinton zo’n man aanstelde om het vredesproces in goede banen te leiden slaat natuurlijk nergens op. Het bewijst dat Clinton en de V.S., wellicht onder zware druk van de Amerikaanse Israël-lobby, helemaal niet uit waren op een rechtvaardige vrede, maar eerder op het onderwerpen en uitknijpen van de Palestijnen.
Clinton stelde een
pro-Israël lobbyist
aan als zijn gezant
Dennis Ross heeft een boek geschreven over zijn activiteiten als gezant. Norman Finkelstein heeft dit boek eens tegen het licht gehouden en vergeleken met betrouwbare bronnen. Ross beschrijft in zijn boek bijvoorbeeld de historische achtergrond van het vredesproces. Finkelstein schrijft hierover: “Wanneer Ross’s weergave [ervan] vergeleken wordt met de vastgelegde geschiedenis stuit men op belangrijke discrepanties. Als de geschiedenis volgens Ross op de punten waar deze geverifieerd kan worden een pro-Israëlisch excuus-verhaal blijkt te zijn, kan men het niet helpen dat men zich afvraagt of zijn persoonlijke weergave van de onderhandelingen niet even verwrongen is.”[2b] Ross geeft namelijk de Palestijnen de schuld van het mislukken van de vredesonderhandelingen.
Ross negeerde
de rechten van de
Palestijnen
Finkelstein heeft ook uitgezocht hoe Ross het klaarspeelt om de Palestijnen de schuld te geven. Volgens het internationale recht, de standaard waar onderhandelingen op gebaseerd zouden moeten worden, had Israël namelijk eigenlijk alleen maar eisen, terwijl de Palestijnen er met de erkenning van Israël al aan voldaan hadden. Finkelstein schrijft:
“De belangrijkste innovatie van Ross’s verhaal is dat hij de standaard voor het vredesproces verschuift van rechten naar behoeften. Deze nieuwe standaard dient als (1) een analytisch middel om de Israëlische flexibiliteit en Palestijnse onwil aan te tonen, en (2) een normatief middel om een akkoord te rechtvaardigen dat de Palestijnse rechten negeert.”
“Toen hij eenmaal zichzelf aangewezen had als opperste scheidsrechter van de ‘behoeften’ van beide partijen was het een peuleschil voor Ross om de Palestijnen de schuld te geven. Terwijl Israëlische eisen hun behoeften weergaven, eisten de Palestijnen veel meer: ergo, de Palestijnen waren als enigen verantwoordelijk voor het mislukken van Camp David.”[2c]
Volgens Finkelstein zag Ross voor Israël alleen maar praktische behoeften, en voor de Palestijnen alleen maar “symbolische” behoeften zoals symbolische stukjes land om Israëlische annexatie op de Westelijke Jordaanoever te rechtvaardigen, en symbolische concessies m.b.t. de vluchtelingen van 1948 en 1967.[2d] Mij lijken deze “symbolische behoeften” die Ross aan de Palestijnen toeschreef meer op behoeften van Ross zelf. Zonder zulke “symbolische” concessies van Israël kon Ross zichzelf natuurlijk niet op typisch zionistische wijze wijs maken dat hij onpartijdig was.
Clinton brak zijn
belofte aan Arafat
Bill Clinton deed ook nog een flink hypocriete duit in het zakje. Voor de onderhandelingen had hij Arafat beloofd dat als de onderhandelingen zouden mislukken, hij Arafat daarvan niet de schuld zou geven. Het eerste wat hij echter na het mislukken van de onderhandelingen deed was Arafat publiekelijk beschuldigen van het mislukken ervan.[1b] Kortom, het pro-Israël verhaal over de Camp David onderhandelingen is één en al hypocrisie.
Bronnen:
[1] Clayton E. Swisher, ‘The truth about Camp David – the untold story of the collapse of the Middle East Peace Process’, 2004, p. 38-39 [1a], p. 334-336 [1b]
[2] Norman Finkelstein, “Dennis Ross and the Peace Process: subordinating Palestinian rights to Israeli ‘needs’”, 2007, p. 40 [2a], p. 1 [2b], p. 36 [2c], p. 41 [2d]
