(Vervolg van deel 1, hier)

Intelligence

Een klein intermezzo. In een alleen door insiders te doorgronden maar onthullend artikel schrijft Akiva Eldar (Millitary Intelligence) over het janushoofd van Israel. Israel heeft een uitgebreide en zeer geavanceerde militaire inlichtingendienst, waaronder Shin Beth (binnenland) en Mossad (buitenland), die alle ontwikkelingen in de Palestijnse gebieden nauwlettend in de gaten houdt, en daar de regering en het leger over van advies voorziet. Maar die rapporten krijgt de burger uiteraard niet te lezen, en de boodschap die de regering de wereld instuurt staan soms haaks op wat die rapporten vertellen.

Om een voorbeeld te geven uit het artikel van Eldar: in 2000 rapporteerde een van de afdelingen, vlak na de onderhandelingen van Camp David, dat Arafat bereid was om de onderhandelingen voort te zetten, en zelf niet meer geloofde in gewapend verzet. Maar dat is niet wat wij te horen kregen toen Barak de onderhandelingen had afgebroken, die in Taba bijna tot resultaten dreigden te komen.(zie Meulenbelt, hier) Die verkondigde dat Arafat de onderhandelingen had laten mislukken, dat er dus geen partner meer was om over vrede te praten. En toen barstte de tweede intifada los, volgens alle rapporten van de inlichtingendiensten, waaronder van Ami Ayalon, toen hoofd van de Shin Beth, een spontane volksopstand die ook Arafat verraste. Oveigens was die opstand welbewust geprovoceerd door Sharon, die, ook al weer gewaarschuwd door zijn eigen inlichtingendienst dat de situatie op ontvlammen stond, op 28 september 2000 met een duizendtal soldaten een bezoekje bracht aan Haram al-Sharif moskee. In de protesten die volgenden liet hij vier ongewapende protesterende Palestijnen dood schieten. Waarna de tweede intifada een feit was. Vervolgens logen de Israelische regering en hun woordvoerders dat Arafat die intifada had gepland, en dat daarmee bleek dat de Palestijnen geen vrede wilden maar oorlog.

Kortom: meer dan eens was het Israel die de situatie op de spits dreef, juist op het moment dat vrede dreigde. En dat er willens en wetens, tegen de rapporten van de eigen inlichtendiensten in, leugens de wereld in werden gestuurd. Dat is een significant verhaal wanneer we ons afvragen waar die recente oorlog tegen Gaza nu eigenlijk over ging, want de geschiedenis herhaalt zich.

Verdedigingsoorlog

In de eerste plaats: de oorlog was geen verdedigingsoorlog, en ook dat andere mantra, dat het Israëlische leger uitermate zijn best gedaan heeft om zo min mogelijk burgers te raken is niet waar. Dat is al te zien aan het aantal burgerdoden. Maar het gaat verder: het was een bewuste militaire strategie, die voor Israel niet nieuw is.

Hoewel Israel graag de mythe in stand houdt dat hun IDF - Israeli Defence Force, een moreel hoogstaand karakter heeft, verwoord in de slogan ‘purity of arms’, en er alleen is om Israel te verdedigen tegen de vijand, is de werkelijkheid al lang beschikbaar en niet zo fraai.

En al vanaf het begin niet. Ook de oorlog van 1948 wordt graag gepresenteerd als een verdedigingsoorlog - de prille staat Israel moest zich verdedigen tegen de invallende Arabische legers. In werkelijkheid waren de zionistische troepen, de voorlopers van het IDF zoals Irgun en Palmach, alvast begonnen met een veroveringsoorlog: 400.000 Palestijnen waren al voor 15 mei 1948 op de vlucht gejaagd, en de troepen waren er in gespecialiseerd om de inheemse burgerbevolking te terroriseren, zie Deir Yassin. hier. Het knappe van de Israelische pr is om steeds die werkelijkheid om te draaien. Met de volgende logica, schrijft Joseph Massad cynisch: Israel heeft het recht om Palestijns land te bezetten. Het heeft het recht om de bevolking op te sluiten in bantoestans, ze uit te hongeren, ze benzine en elektriciteit te onthouden, hun bomen en oogst te verwoesten, af en toe een aanval uit de lucht uit te voeren of een paar Palestijnen die door de bevolking zijn gekozen als hun leiders te vermoorden, en als de bevolking in opstand komt tegen deze massieve aanvallen op hun bestaan en hun samenleving, en Israel op die opstand reageert met een massaslachting, dan was dat ‘zelfverdediging’.

Het spreekt vanzelf dat alle oorlogen die Israel is begonnen ‘verdedigingsoorlogen’ waren, ook die van 1978 en 1982, en de invasie in Libanon in 2006. (Massad)

De ‘Dahiyah’ strategie

Uiteraard deden de officiële woordvoerder van Israël hun best om de wereld er van te overtuigen dat ze niets slechts in de zin hadden voor de bevolking van Gaza. “Het is Hamas die aanvallen doet op burgers, wij doen alles wat we kunnen om de burgerbevolking te sparen” zei de woordvoerster Nina Ben Ami in Frankrijk (Vidal). Maar in november 2008 hadden we in een Israëlische krant, Haaretz, al gewoon kunnen lezen wat de bedoeling zou worden van de volgende oorlog: disproportioneel geweld en zoveel mogelijk schade voor de burgerbevolking. Dat was niet geen nieuwe strategie: Dertig jaar geleden merkte stafchef Mordechai Gur op: sinds 1948 hebben we gevochten tegen een bevolking die leeft in dorpen en steden. Israels meest prominente militaire analist, Zeev Schiff, vatte zijn opmerkingen als volgt samen: het Isaelische leger heeft altijd burgers aangevallen, opzettelijk en bewust.. het leger, zei hij, heeft nooit onderscheid gemaakt tussen burgerlijke [en militaire] doelen.. maar opzettelijk burgerdoelen aangevallen (Chomsky)

Het Israelische leger wist het heel goed. Ze vochten niet tegen militairen, met een getraind leger. Het zijn dorpelingen met een geweer, zegt een militair, geciteerd in Chomsky, “Hamas is niet te verslaan zonder een half miljoen burgers af te maken”, zegt een ander. Ook als je de leiders te pakken krijgt - er waren al flink wat vermoord - dan staat er meteen weer een nieuwe generatie op, als het even kan nog fanatieker dan de vorige, die hun plaats innemen. Hamas is een feit, je kunt er niet omheen, ze zullen zich nooit overgeven hoeveel verliezen ze ook zullen lijden.

Journalist Amos Harel citeerde in november de militairen bij naam, zoals Gadi Eisenkot: “we zullen disproportioneel geweld gebruiken tegen elk dorp van waaruit is geschoten op Israel, en een geweldige schade aan richten. Van ons uit bekeken zijn het allemaal militaire bases. Dit is geen suggestie. Dit plan is al goedgekeurd”.

De strategie heeft ook een naam, de Dahiyah Doctrine, genoemd naar de Libanese buitenwijk die twee jaar geleden vrijwel met de grond gelijk werd gemaakt omdat zich daar Hezbollah schuil zou houden. De strategie is simpel: zo min mogelijk schade voor de eigen manschappen, dus bij voorkeur bombardementen uit de lucht, en zo veel mogelijk schade aan de ‘infrastructuur’ dus ook aan de burgerbevolking. Meer citaten van militairen bij een belangrijk artikel van Norman Finkelstein: “wat we moeten doen is systematisch optreden, met het doel om alle organisaties af te straffen die raketten en mortieren afschieten, evenals de burgers die het hen mogelijk maken om ze af te schieten en zich te verbergen.” “Na deze operatie zal er geen enkel Hamasgebouw meer overeind zijn, alles wat met Hamas te maken heeft is een legitiem doel”. En waarom zou de burgerbevolking ontzien worden? Israël apologeet Dershowitz had het bij de aanval op Libanon al gezegd: de burgers moeten de prijs betalen voor hun ondersteuning van de ‘terreur’, dat wil dus zeggen, het verzet tegen de Israëlische invasie. (Chomsky) Hadden die mensen maar niet op Hamas moeten stemmen.

En zo geschiedde. De Israelische militairen waren er opvallend openhartig over. We hadden het als toeschouwers ook kunnen weten vanaf het moment dat Israël heel Gaza tot ‘vijandig gebied’ verklaarde. Het enige probleem is de ‘internationale backlash’, schreef Harel. Met andere woorden: hoe maak je de buitenwereld wijs dat je alleen Hamas en niet de burgers wil treffen, en dat dit alleen ‘zelfverdediging’ is?

Bijvoorbeeld door geen enkel onderscheid te maken tussen ‘combattanten’, de strijders, en het feit dat Hamas tevens de overheid moet runnen. Dus is elke universiteit en elk ministerie en elk politiebureau ook ‘Hamas’, plus elke van de duizenden ambtenaren en verkeerspolitieagenten. En door te beweren - nooit bewezen - dat de strijders zich verschuilen tussen de burgerbevolking.

In 2006 was het de Libanese bevolking die dezelfde behandeling onderging, schrijft Finkelstein. Doelwit was niet zozeer Hezbollah, doelwit was het terroriseren van de burgerbevolking: het is een relatief ‘goedkope’ manier om de bevolking een les te leren, zeer te prefereren boven de kosten van een echte oorlog, waarbij ook het eigen leger moet vechten en verliezen lijdt. Er werd in feite nauwelijks gevochten, er werd gebombardeerd en verwoest en een bloedbad aangericht onder een bevolking die niet eens kon vluchten. Wat Gideon Levy cynisch een ‘war deluxe’ noemde. Kinderspel, bekeken vanuit Israel dan, vergeleken bij vorige oorlogen waarbij de soldaten nog echt konden sneuvelen in plaats van per ongeluk gedood te worden door ‘friendly fire’.

Het werkelijke doel van de aanval op Gaza, volgens Norman Finkelstein, was niet alleen het herstel van de ‘afschrikkingskracht’ - kijk wat we kunnen doen als we willen, en nu houden we ons nog in - maar vooral om de werkelijke bedreiging te bestrijden, de bedreiging dat zelfs Hamas bezig was om ‘gematigd’ te worden, en Israel er daarmee niet meer onderuit zou komen om - mede op instigatie van de VS - werkelijke onderhandelingen te beginnen.

Ook dat gebeurde niet voor het eerst. De oorlog tegen Hamas volgde bijna hetzelfde scenario als de pogingen in de jaren zeventig om de PLO uit te schakelen. Let wel: niet omdat de PLO zo gevaarlijk was, maar omdat ze besloten hadden dat ze hun doel niet konden bereiken met een guerillaoorlog tegen een geavanceerd leger, en ze er zich dus bij neer moesten leggen dat ene groot deel van hun land voorgoed verloren zou zijn. Toen Arafat bereid bleek om voor een kleine Palestijnse staat naast Israel te gaan, reageerde Israel niet met een voorstel tot onderhandelen, maar met oorlog. In zijn analyse van de Libanonoorlog van 1982 onthult strategisch analist Avner Yaniv dat elke Israelische regering tot dat moment faliekant tegen een Palestijnse staat waren, en toen er geen andere keuze leek dan een historisch compromis, dan wel een oorlog om de PLO uit te schakelen (die op dat moment in Libanon gestationeerd was) koos Israel voor oorlog. Na, ook al weer een bekende strategie, een stevige provocatie waarbij tweehonderd burgers werden gedood - waaronder zestig mensen in een Palestijns kinderziekenhuis - begon de oorlog tegen Libanon. Het is nooit een geheim geweest dat het belangrijkste doel was om de PLO uit te schakelen, juist op het moment dat zij bereid bleken tot compromissen (Finkelstein).

(Literatuurverwijzingen bij deel 3)
wordt vervolgd