1878

Vestiging van de eerste zionistische landbouwkolonie (Petah Tikva) in Palestina

1882

Vanaf dat jaar beginnen 25.000 joodse immigranten zich te vestigen in Palestina

1886

Theodor Herzl schrijft “Der Judenstat”.

1891

Eerste melding van zionistische wreedheden

1897

Eerste zionistische oproep tot toekomstige etnische zuiveringen.

1905

Israël Zangwill stelt dat de joden de arabieren moeten uitdrijven om niet slaags te raken met een grote buitenlandse [sic!] bevolking.

1914

40.000 zionistische immigranten in Palestina. Joden vormen dan 6% van de bevolking

1915

Mac Mahon (Gr.Br.) beloofd de sherif van Mekka onafhankelijkheid voor alle gebieden met een arabische cultuur die de Ottomanen ontnomen zouden worden.

1916

Sykes/Picot – geheime overeenkomst tussen Engeland en Frankrijk over de verdeling van de Ottomaanse buit.

1917

Balfour Verklaring  met de belofte voor een joods nationaal tehuis.

1918

Palestina bezet door de geallieerden onder Allenby.

1919

Het eerste Palestijnse nationale Congres in Jeruzalem verwerpt de Balfour Verklaring en eist onafhankelijkheid, zoal beloofd in 1915

1919

Vredesconferentie in Parijs. De zionistische commissie presenteert een kaart die aangeeft hoe, volgens de zionisten, de grenzen van de joodse staat (omvattende grote delen van Egypte, Jordanië, Libanon en Syrië) zouden moeten liggen

1919

De Arabische leider Faisal zegt Weizmann steun toe voor het streven naar een joods nationaal tehuis in Palestina, in ruil voor garanties en economische hulp voor de autochtone bevolking van Palestina. Het werd door het joodse bestuur in de vergetelijkheid gebracht

1920

Britten creëren een Hoge Moslim Raad als gesprekspartner voor hen namens de Palestijnse politieke partijen. Voorzitter: Haj Amin al-Husayni.

1920

Conferentie van San Remo. Groot Britannië wordt het mandaat over Palestina toegewezen dat in 1922 door de Volkenbond wordt bekrachtigd.

1922

Een Britse volkstelling geeft aan dat de Palestijnse bevolking bestaat voor 78% uit moslims, 11% joden, en 9,6% christenen. Totaal aantal inwoners: 757.182.

1922

Joods-Arabische conferentie in Caïro. De Arabieren toonden zich bereid om in te stemmen met joodse immigratie binnen de beperkingen van de economische capaciteit van Palestina. Dit werd door de joden genegeerd.

1925

In Parijs wordt de Revisionistische Partij opgericht met als doel, een joodse staat te stichten in Palestina én Transjordanië.

1929

Ongeregeldheden over aanspraken op de klaagmuur in Jeruzalem, door de Britten bloedig onderdrukt.

1931

Volkstelling in Palestina geeft 1.03.000 inwoners aan, waarvan 16,9% joden.

1936

Grote toename van terroristische aanslagen door zionistische organisaties op Palestijnse burgers, gevolgd door een Palestijnse opstand.

1937

Commissie Peel beveelt de verdeling van Palestina aan, waarvan 33% als joodse staat wordt aangewezen. Een gedeelte van de Palestijnse bevolking moet van deze staat worden overgeplaatst. Dit is onaanvaardbaar voor de Palestijnen.

1937

De Palestijnse stem gesmoord

De Britten heffen alle Palestijnse politieke organisaties op, deporteren vijf van hun leiders en stellen militaire rechtbanken in tegen opstand door Palestijnen. Er bestaat dan tot 1974 geen officieel erkende vertegenwoordiging van het Palestijnse volk meer.

1938

Zionistische bommen doden 119 Palestijnen, Palestijnse bommen doden 8 joden.

1939

Het Britse Lagerhuis keurt het Witboek  (“Mac Donald White Paper”) goed dat onder voorwaarden Palestina na 10 jaar onafhankelijkheid wil verlenen en de immigratie regelt van jaarlijks 15.000 joden voor de komende 5 jaar.

1939

Vierjarige Palestijnse opstand door de Britten bloedig onderdrukt ten koste van 30.000 á 40.000 Palestijnse doden

1939

Zionistenleider Jabotinsky schrijft: “de Arabieren moeten ruimte maken voor de joden in Eretz Israël. Het was mogelijk om de Baltische volken over te plaatsen (door Stalin), het is ook mogelijk om de Palestijnse Arabieren te verhuizen.”

1945

Azzam Bey, secretaris van de Arabische Liga verklaart dat de Arabieren bereid zijn om verregaand tegemoet te komen aan de vervulling van het verlangen van de joden om in Palestina een geestelijk en zelfs materieel tehuis te vestigen. Dit werd door de joden genegeerd.

1947

1947

1947

29 november

29 november

december

de VN nemen Resolutie 181-II aan die Palestina verdeelt. Daarbij wordt meer dan de helft van het gebied, inclusief de Negev woestijn, geschonken aan slechts een derde van de bevolking die hoofdzakelijk in de steden, zoals Tel Aviv woonden.

Begin van massaverdrijving door de zionisten van de Palestijnen. De helft van de inheemse bevolking van geheel Palestina werd verdreven, de helft van hun dorpen en steden verwoest. Vrijwel niemand kon ooit terugkeren.

de vrijhaven Haifa wordt door zionistische troepen ingenomen.

1948

6.

26-30 april

Zionistische troepen vallen Jeruzalem, dat een internationale status had, binnen.

1948

5.

22 april

Haifa etnisch gezuiverd. Bevolking wordt de zee in gedreven. Britten staan erbij en kijken er naar.

1948

10.

15 mei

Enige landen van de Arabische Liga schieten aarzelend de Palestijnen te hulp die reeds veel van hun terrein hadden moeten prijsgeven.

1948

8.

13 mei

Het door de VN aan de Palestijnen toegewezen Jaffa, wordt door de zionistische troepen veroverd.

1948

4

9 april

Eerste massaslachting door joodse troepen in Deir Yassin

1948

7.

6 mei

Accra valt na een zware belegering. Door het infecteren van de waterbronnen, met typhus, door de zionisten geeft de stad zich over.

1948

4 november

12.

VN nemen resolutie 194 aan die het recht op terugkeer vaststelt voor de Palestijnse vluchtelingen. In deze maand begint Israël op Libanees grondgebied dorpelingen te verdrijven.

1948

1.

Afspraken tussen het zionistische bestuur en koning Abdullah om 20% van het mandaatgebied Palestina te laten aan Jordanië.

1947

december.

1948

3.

1 april

Het plan Dalet voor de systematische niets en niemand ontziende etnische zuiveringen van Palestina treedt in werking. Geen enkel dorp mocht gespaard worden. De orders waren duidelijk: “the principal objective of the operation is the destruction of Arab villages… [and] the eviction of the villagers so that they would become an economic liability for the general Arab forces.”

1947

december

1948

2.

9 januari

De eerste eenheid van betekenis van het Arabische vrijwilligers bevrijdingsleger, ALA, trekt dat deel van Palestina binnen dat de VN hadden aangewezen als toekomstige Arabische Staat.

1948

9.

14 mei

De joodse staat verklaart zich , onder de naam Israël, onafhankelijk.

1948

11.

17 september

VN bemiddelaar Graaf Folke Bernadotte vermoord door joodse terroristen onder het commando van Yitzhak Shamir.

1949

b.

1950

Mei

Israël voorwaardelijk (onder de belofte alle voorgaande resoluties na te komen) tot de VN toegelaten.

Vanaf dit jaar start het nucleaire programma van Israël

1949

a.

Wapenstilstanden door Israël gesloten met achtereenvolgens Egypte (24/2), Libanon (23/3), Jordanië (3/4) en Syrië (20/7). Daarna valt Israël, onder het voorwendsel van “infiltraties” door (meestal ongewapende) Palestijnse verdrevenen, deze landen regelmatig binnen.

1954

Israëliërs voeren als eersten een politieke vliegtuigkaping uit op een Syrisch verkeersvliegtuig.

1956

Israël valt, samen met Engeland en Frankrijk, Egypte aan (Suez Oorlog)

1958

Oprichting Al Fatah

1964

Oprichting van de PLO, een samenwerkingsverband.

1967

Israël begint, na 16 jaar voorbereiding, de aanval op Egypte, Jordanië en Syrië (Juni oorlog) Bloedbad in Kunaitra (Syrië). De Sinaï, Gaza, de Golan hoogte en Jordaans Palestina veroverd.

1967

22 november

Resolutie 242 wordt door de Veiligheidsraad aangenomen waarin bepaald wordt dat alle in de Juni oorlog veroverde gebieden tot bezet gebied verklaard worden, waaruit Israël zich zal moeten terugtrekken.

1969

1969

25 juni

The Times vermeldt een uitspraak van Moshe Dayan: “Over de huidige staakt- het- vuren- linies liggen nieuwe in het verschiet. Zij strekken zich uit voorbij Jordanië,  misschien tot Libanon, en misschien wel tot centraal Syrië.”

Israël maakt afspraak met president Nixon omtrent het binnenkamers houden van zijn nucleaire arsenaal.

Koning Housein valt de Palestijnse inwoners van zijn koninkrijk aan: 5000-10000 doden, met assistentie van het Israëlische leger onder Sharon.

1973

Mislukte heroveringsoorlog door Egypte (Sinaï) en Syrië (Golan).

1973

VN resolutie 3070 aangenomen: een herbevestiging van “het recht dat een volk heeft, te strijden voor zijn bevrijding… inclusief gewapende strijd en veroordeelt elke regering die het recht op zelfbeschikking  en onafhankelijkheid van een volk niet erkent…het Palestijnse volk daarbij inbegrepen”.

1974

PLO door de VN als vertegenwoordiger van het Palestijnse volk geaccepteerd

1975

Begin van Israëlische luchtaanvallen op Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon. Uiteindelijk doel: de ontvolking van Zuid Libanon

1975

10 november

. De Algemene Vergadering van de VN neemt een resolutie aan die bepaalt dat “zionisme” een vorm van racisme en raciale discriminatie is.

1978

Camp David akkoorden. Vrede met Egypte, Israël ontruimt de Sinaï

1980

Atoomgeleerde Vanunu maakt Israëls nucleaire programma wereldkundig.

1981

Israël bombardeert Osirak (Irak) om haar eigen atoombommonopolie niet kwijt te raken

1982

Israël valt Libanon binnen en verovert West Beiroet. PLO wordt verdreven. Poging van Israël om er een christelijk bewind in te voeren. Israël trekt zich terug tot Zuid Libanon.

1982

Christen-falangistische troepen richten, met welwillende medewerking van de Israëlische bezetters, een bloedbad aan in de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila.

1984

VN resolutie 39/95B paragraaf 1(over de bescherming van burgers in bezet gebied): de artikelen 49 en 147 (verbiedt de transfer van delen van de eigen burgerbevolking náár, en de onteigening ván bezet gebied) van de Vierde Geneefse Conventie worden van toepassing verklaard op de in 1967 door Israël bezette Palestijnse en Arabische gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem. Alleen Israël stemde tegen. Onthoudingen: geen 

1985

Israël bombardeert Tunis – 80 doden.

1987

Oprichting van Hamas als sociale instelling voor hulpverlening aan behoeftige Palestijnen.

1987

9 december

Intifada (stenen werpen) breekt uit in Gaza. Premier Yitzhak Rabin reageert met massa-arrestaties en het breken van botten van de demonstrerende Palestijnen.

1988.

15 november

De PLO roept de staat Palestina uit met als grenzen de bestandslijnen van 1949 en Oost Jeruzalem als hoofdstad

1991

Conferentie in Madrid. Palestijnse delegatie geweerd. Twee Palestijnen worden daarop in de Jordaanse delegatie opgenomen. Premier Shamir verkrijgt van James Baker, de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken, de belofte dat er geen Palestijnse Staat zou komen.

1993

Oslo akkoorden, zonder garanties van de grote mogendheden om de Palestijnen zo nodig terzijde te staan en voor Israël minstens de handhaving van de status quo.

1994

25 februari

Baruch Goldstein vermoordt 29 biddende Palestijnen

1994

6 april

eerste zelfmoordaanslag als vergelding voor de moord op 29 biddende Palestijnen.

2000

Aanbod in Camp David van Israëlische premier Ehut Barak: 90% van Palestina voor Israël en 10% voor de Palestijnen

2004

2005

Nadat premier Sharon aangekondigd heeft dat hij president Yasser Arafat zal laten liquideren, sterft de laatste kort daarna onder nog niet opgehelderde omstandigheden.

Duitsland kondigt de levering aan van nog twee extra onderzeeboten die uitgerust zijn met kruisraketten, geschikt voor kernkoppen. Een koerst permanent in de Perzische Golf, een in de Middellandse Zee en een is overal inzetbaar,

2006

Hamas neemt als politieke partij deel aan de verkiezingen en wint. Onder druk van Israël en de VS, plaatst de Europese Unie vervolgens Hamas op de EU lijst van terroristische organisaties en stelt een volledige boycot in.

2006

juni

Israël trekt de Gaza strook in en vernielt er de belangrijkste bruggen en de enige elektriciteitscentrale

2006

juli

Israël trekt, volgens een van te voren beraamd plan, Libanon binnen,  bombardeert Westelijk Beiroet plat, evenals het vliegveld en een olieraffinaderij, daarbij een grote milieuramp veroorzakend.

2007

2008  

23 januari

Al Fatah probeert, op aandringen van Israël en de VS, gewapenderhand Hamas in de Gazastrook te verslaan. Hamas ontwapent de Fatah troepen en neemt de volledige leiding in Gaza over. Op de Westelijke Jordaanoever neemt Fatah onder leiding van Mahmoud Abbas de controle volledig over door Hamas ministers en parlementsleden te arresteren en de gekozen burgermeesters te ontslaan.

De burgers van Gaza doorbreken hun belegering langs de Egyptische grens.