Water als wapen

Dat water als wapen gebruikt kan worden om een vijand tot capituleren te dwingen, daarvan weten wij in Nederland wel mee te praten. Eeuwenlang bevocht ons volk immers het water waaraan wij ons land ontrukt hadden. Vervolgens gebruikten wij het om ons te verdedigen door onze polders bij gevaar weer onder water te zetten.

Om water ook als aanvalswapen te gebruiken, daarmee hebben wij geen ervaring. Wij zijn niet zo agressief ingesteld. De moderne architecten voor dat soort oorlogvoering vindt men in Tel Aviv en Washington. Het middel wordt op drie manieren toegepast.

De eerste manier heet verdorsten. Het is aan een ieder bekend dat water nodig is om te leven. Er wordt daarom naarstig gespeurd naar planeten waar op een of andere wijze water aanwezig is om aan te tonen dat er mogelijk ook leven is. Het water van de rivier de Jordaan is van levensbelang voor zowel Israël, Jordanië en de Palestijnse Westoever. Dit wordt verdeeld door Israël, volgens het principe, ik een beetje meer dan jij. Zoals ook op ander gebied worden aan de Palestijnen van dat water slechts de laatste druppels toebedeeld. Israël en de illegaal op de Westoever verblijvende kolonisten komen niets tekort en kunnen dit rustig verkwisten tijdens het wassen en in hun zwembaden, waarbij Palestijns vee en Palestijnse oogst kunnen verdorsten, wat in de dagelijkse praktijk ook gebeurt. De tactiek is zonneklaar: geef Palestijnen in hun eigen land zo min mogelijk tot helemaal geen kans om te leven. Het is in het Westen, waaronder ons land, bekend maar men doet er niets aan. Men gaat er rustig op vakantie en baadt en zwemt in het water dat de Palestijnen doelbewust onthouden wordt. Wat kan ons dat nou schelen! Als wij maar aan onze vakantietrekken komen. Dat volk deugt immers niet.

De tweede manier, ook door ons in het verleden toegepast, is het doorsteken van dammen. Enige maanden geleden werd dit door Israël toegepast tijdens hevige overstromingen wegens overvloedige regenval. Om zelf droge voeten te houden werden er een of meerdere dammen doorgestoken, waardoor een heel gebied binnen de Gazastrook onder water liep en waardoor veel bewoners ervan, die wegens hun door Israël kapot gebombardeerde huizen, nog steeds in tenten wonen, werden verjaagd. Het uiteindelijke doel hiervan is het leven voor de Palestijnen onmogelijk te maken, waartoe ook het dagelijks bestoken van vissers met waterkanonnen behoort om op die manier – en nog ergere – de visserij te verhinderen.

De derde en meest weerzinwekkende manier wordt thans met Egyptische medewerking in gang gezet. Langs de grens van Egypte met de Gazastrook is thans een muur in aanbouw waarvan de bouwelementen met een lengte van 18 tot 30 meter de grond in worden geheid. Daarnaast worden 20 tot 30 meter diepe gaten, met een tussenruimte van 30 tot 40 meter geboord waarin buizen worden geslagen die bovenaan verbonden zijn met een kilometers lange horizontale buis, die tot in de Middellandse zee loopt. Via deze buis zal zeewater in de boorgaten gepompt worden. Behalve dat de grond vochtig wordt waardoor tunnels zullen instorten die de levensader van de Gazastrook vormen, zal volgens milieudeskundigen het inpompen van zout zeewater desastreuze gevolgen hebben voor de landbouwgronden en de grote ondergrondse watervoorraden (aquivers) die van cruciaal belang zijn voor de drinkwatervoorziening. De vernietiging van menselijk, dierlijk en plantaardig leven bereikt zo zijn climax.

In de Arabische wereld heeft deze hernieuwde aanval op het welzijn van de burgerbevolking van de Gazastrook al de nodige heftige reacties losgemaakt. De Europese regeringsleiders blijven wederom stil over deze sluipende genocide daad, waaraan het in ieder geval passief steun verleend. Genocide houdt namelijk niet noodzakelijk de onmiddellijke vernietiging van een natie in om zo genoemd te kunnen worden, aldus de Pools joodse rechtsgeleerde Raphael Lemkin die zich in 1943 heeft ingezet voor het opstellen van het Genocide verdrag. Hij gaf aan dat ’het eerder is bedoeld als een aanduiding van een vooropgezet plan, waarin verscheidene handelingen worden gecoördineerd om de basisvoorwaarden voor het leven van nationale groepen aan te tasten, met het doel deze groepen te vernietigen. Een dergelijk plan beoogt de desintegratie van politieke en sociale instituties, van de cultuur, taal, nationaal gevoel, godsdienst en van het economische bestaan van nationale groepen, evenals het vernietigen van de persoonlijke veiligheid, vrijheid, gezondheid, waardigheid en zelfs van het leven van mensen van de betreffende groepen.’ Dit is nu precies wat er, in het bijzonder in Gaza, aan de gang is.

Nederland nu is, als alle lidstaten van de VN, verplicht daden van genocide te voorkomen en te stoppen. Tot nu toe doet onze regering dit niet. Wij als burgers moeten nu onverwijld, voor het te laat is, deze regering hier hard op aan spreken. Stilzwijgen en niets doen maakt ook ons medeplichtig.

Paul Lamp

Bestuurslid Stop de Bezetting

Overzicht Reacties over dit Artikel