Terugblik van een sloper

Het is ook een bewijs dat een campagne doorzetten, tegen alle scepsis in, zal slagen. Voor het bereiken van dit resultaat moest een lange weg vol zware hindernissen overwonnen worden. Na anderhalf jaar bezig te zijn hadden de initiatiefnemers eigenlijk de hoop al opgegeven. Dát was het moment dat ik tot mijzelf zei: “maar dat zal mij niet gebeuren, dan doe ik het desnoods maar alleen”. Uit een onderzoek van UCP was immers gebleken dat 68% van de Nederlandse bevolking vond dat die ' Muur' gesloopt moest worden. In dat geval was er maar één oplossing, ' zoek die mensen op en vraag ze persoonlijk om hun handtekening, die op andere wijze niet bleek gegeven te worden.'

Gelukkig kreeg ik krachtige steun uit Rotterdam en Haarlem. Zodat ik die steden niet behoefde te doen. En, zonder geluk vaart niemand wel, ik ontmoette in Maastricht Margriet Teders uit Amsterdam. Samen besloten wij door Nederland te trekken. Tijdens de Tourkaravaan in 2010 had ik al ontdekt dat in de provinciesteden een rijke vangst was te verwachten. Dat bleek te kloppen. Op onze eerste tocht naar het stadje Zutphen kwamen de mensen spontaan op ons af om te mogen tekenen! Dit overkwam ons daarna eigenlijk overal. Het idee bleek te leven onder mensen die een bredere interesse hebben en over dingen na willen denken.

Tegenstanders bleken er ook te zijn. Scheldpartijen zat. Sommigen uit zionistische hoek pleegden zelfs geweld en tot tweemaal toe werd ik recht in mijn gezicht gespuugd. Gelukkig was dit incidenteel. Het weerhield ons niet om onze  acties te stoppen. Integendeel, het sterkte ons in onze activiteiten. Bovendien gaven de opgestoken duimen, de schouderklopjes en de warme welgemeende handdrukken ons een goed gevoel.

Ook werden er vragen gesteld zoals, Waarom doet u dit of wat is uw belang hierbij? Alsof  ik alleen maar iets zou willen doen als ik er financieel beter van zou worden. Welnu, dat is voor mij nooit een motivatie geweest om er zo met hart en ziel tegen aan te gaan. Er werd mij ook wel eens toegebeten : 'U moest zich schamen'. Waarvoor? Mijn antwoord was steevast: 'nee, u moet zich schamen dat u achter  grove schendingen van de mensenrechten blijft staan'. Sommigen zeiden vol trots: 'ik sta achter Israël'  Mijn niet uitgesproken reactie daarop was: 'dan sta je achter roof, moord en racisme'.

Aan de negatieve of ongeïnteresseerde houding van nog altijd teveel mensen zijn de media in hoge mate schuldig. Zij onthouden het publiek de  informatie over wat daar in Palestina aan de hand is, of duwen het weinige wat er nog wel vermeld wordt zo snel mogelijk in de doofpot, opdat men het vergeet. Wat ook de bedoeling is van hun zionistische eigenaars. Zo geschiedde het ook bij de aanbieding van het Burgerinitiatief Sloop de Muur. Er was veel pers op de been en er werden door hen interviews afgenomen. Resultaat, één mini-reportage op het beknopte 6 uur NOS  Journaal, enige onjuiste korte berichten over het traject van de Muur en een grote nadruk daarbij op een zinnetje met lichte scepsis over de verwachtingen van het resultaat door Dries van Agt, gaven aan hoe tendentieus en sumier die berichtgeving wel was.

Terugkomend op de handtekeningen campagne zelf, was ik er steeds van doordrongen dat de handtekeningen zeer kritisch bekeken zouden worden en velen konden mogelijk zelfs afgekeurd. worden. Daarom nam ik geen genoegen met voldoende (40.000) door ons geaccepteerde handtekeningen. Het moesten er zelfs zoveel mogelijk zijn. Want, aanzienlijk meer dan 40.000 zou pas indruk maken en dáár ging het om. Niet alleen de Kamer maar ook de media zouden dan niet meer om dit burgerinitiatief heen kunnen. Dat was namelijk ook essentieel voor de bewustwording van de Nederlandse burger. Mijn vrees voor afgekeurde handtekeningen bleek niet ongegrond. Juist waarvan we het niet verwacht hadden, de digitaal verkregen handtekeningen,  bleken vol fouten te zitten. Voor het reeds aangekondigde aantal van 65.000 handtekeningen kwamen we één week voor de aanbieding 1000 handtekeningen tekort. Dat was niet meer in te halen. De meesten berustten daarin, maar ik niet. Met enkele anderen slaagden we er in om afgerond naar boven toch op 65.000 te komen (64.644). Dat de Volkskrant dit toch weer moest bagatelliseren tot 60.000 handtekeningen, zegt vooral iets over de instelling van deze “kwaliteitskrant”.

Paul Lamp, slopersbaas van de Campagne Sloop de Muur.

Overzicht Reacties over dit Artikel