Neem nu al afstand van 'Jordaanse optie'
Reageer (1)door Gretta Duisenberg, voorzitter stichting Stop de Bezetting, Jan Schnerr, publicist en oud-ziekenhuisdirecteur, Jan Wijenberg, oud-ambassadeur
11-9-2010
Onlangs ventileerde Geert Wilders nog eens zijn overtuiging dat voor het Israëlisch-Palestijnse conflict de “Jordaanse optie” de beste oplossing is: de verhuizing van een paar miljoen Palestijnen naar Jordanië. Wie dit idee niet serieus neemt, moet twee dingen bedenken. 1. Wilders is een invloedrijk politicus geworden en 2. De “Transfer naar Jordanië” is een optie die in de Israëlische top al jaren gekoesterd wordt.
Demografie versus Zionisme
De kern van het Zionisme, een “Joodse Staat”, valt of staat met een meerderheid van Joodse staatsburgers. Op dit moment leven er in “Groot Israël” (Eretz Israël, het gebied tussen de Middellandse Zee en Jordanië) ca 5,7 miljoen Joden en een kleine 4 miljoen Palestijnen. Die Palestijnen zijn verdeeld over drie min of meer gelijke populaties: de Palestijnen in Israël (het “oude” Israel binnen de grenzen van vóór de zesdaagse oorlog van 1967), de Palestijnen in de bezette gebieden (in 1967 door Israel veroverd) en de Palestijnen in Gaza. De eerste groep heeft stemrecht, reden waarom Israel zich een democratie noemt.
Tot zo’n 10 jaar geleden werd de Palestijnse minderheid in het oude Israel nog verenigbaar geacht met de Joodse staat, indien zij althans geen invloed zou hebben op het regeringsbeleid. In toenemende mate echter worden de Palestijnse inwoners gezien als onderdeel van het “Palestijnse probleem”. De reden is dat de stress rond het thema demografie toeneemt. Het Joodse geboortecijfer ligt op + 2,88 dank zij een zeer stimulerend beleid. Het Palestijnse op + 3,73 ondanks een ontmoedigingsbeleid. Op termijn zullen de Joden in Groot Israël dus een minderheid gaan vormen. Deze “demografische tijdbom” is inmiddels een hot issue. Zozeer zelfs, dat de begrippen “veiligheid” en “demografie” elkaar grotendeels overlappen en de Israelische strategie er sterk door wordt bepaald.
Israël wil niet alleen een Joodse staat zijn (1), maar het wil ook een democratie zijn (2) en het wil in feite het grondgebied tot aan Jordanië beheersen (Eretz Israel) (3). In de huidige situatie lijken echter slechts twee van de drie doelstellingen tegelijkertijd realiseerbaar. Als Israël een Joodse staat wordt op het grondgebied van Eretz Israël (1 en 3), dan leeft er in de toekomst een minderheid van joodse staatsburgers, te midden van een radicaliserende, rechtenloze meerderheid van Palestijnen. Van democratie zal geen sprake kunnen zijn en voor de (bevoorrechte) Joodse minderheid is een dergelijke situatie een beroerd vooruitzicht.
Als Israël een democratie wordt, met gelijke rechten voor Joden en Palestijnen (2 en 3), dan betekent dit het einde van het Joodse karakter van de staat. Israël is daar mordicus tegen.
De lange termijn strategie van Israel lijkt erop gericht om toch alle drie te realiseren: een Joodse, democratische staat in Eretz Israel. Dat kan alleen, als de meeste Palestijnen uit die Joodse staat verdwenen zijn, zodat de Joden een zeer grote en permanente meerderheid vormen. Tot nu toe ontwikkelt dit plan zich als volgt.
Palestijns mini-staatje
Direct na de oorlog van 1967, waarin Israel een flink stuk Jordanië had bezet, presenteerde minister van landbouw Yigal Allon een plan. De Palestijnen zouden twee “eigen” gebiedjes krijgen in de (toen net) bezette gebieden. Daarmee zou veel agrarisch land over kunnen gaan naar Joden. Het plan is niet officieel vastgesteld, maar ook nooit uit het zicht verdwenen. In het huidige Israel wordt levendig gediscussieerd over varianten. De essentie van de discussie is steeds: hoe zorgen we ervoor, dat er zoveel mogelijk Palestijnen worden verwijderd uit de huidige en toekomstige Joodse staat. Om te beginnen formeel (geen burgerrechten) maar uiteindelijk wat de meerderheid betreft ook fysiek.
In de bezette gebieden begint zich tussen de muur, de Israëlische veiligheidszones en de nederzettingen inmiddels een Palestijns mini-staatje af te tekenen. Behalve de mensen die daar nu al wonen kan er op termijn ook de groeiende groep Palestijnen naar toe, die in het huidige “oude” Israel tweederangs burgers zijn, maar nog steeds stemrecht hebben. Hun wordt de laatste jaren in toenemende mate duidelijk gemaakt dat er geen plaats voor ze is in de toekomstige Joodse staat.
Het is natuurlijk de vraag of Abbas (ondanks alle druk die op hem wordt uitgeoefend) ooit met de oprichting van zo’n ministaatje akkoord gaat. Als hij dat niet doet, is er echter een oplossing: Israel richt eenzijdig, unilateraal die Palestijnse staat op. En bepaalt dan ook volledig de voorwaarden. Zoals: van de Palestijnen die nog in Oost Jeruzalem of in Israël-van-voor-1967 leven wordt het Israelische staatsburgerschap afgenomen. Zij krijgen het Palestijnse staatsburgerschap toegewezen. Als het leven in de Joodse staat - wij zouden zeggen: hun eigen land - vervolgens onleefbaar wordt dan is er het eigen Palestijnse staatje waar zij “vrijwillig” heen kunnen of desnoods naar toe worden gebracht. Geleidelijk wordt Israel volledig Joods en democratisch voor al zijn (uitsluitend Joodse) burgers.
Deze situatie zal echter niet het einde van het verhaal zijn. Het is wishfull thinking om te geloven dat het opsluiten van miljoenen Palestijnen in een ‘eigen’ ministaatje, waarschijnlijk geregeerd door een corrupte, met Israël samenwerkende kliek en omringd door het meest fanatieke deel van de Joodse staat (die de water- en electriciteitsvoorziening en alle verbindingen met de buitenwereld in handen heeft) ooit een stabiele situatie kan opleveren. Uiteindelijk zal deze situatie zozeer escaleren, dat de Jordaanse optie om de hoek komt. De heer Wilders is wat dat betreft een van de weinige Nederlandse politici die vooruit kijkt. En daarbij overigens tot een naar onze mening immoreel voorstel komt.
“Vredesoverleg”
Het vredesoverleg is voor de zoveelste maal opgestart. Afgelopen maandag verklaarde minister van buitenlandse zaken Lieberman, dat er zelfs binnen één generatie geen vrede zal komen met de Palestijnen. Onder het zeildoek van het vredesoverleg worden in Israël de steigers gebouwd voor een uiteindelijke oplossing van het centrale probleem: het behoud van het joodse karakter van de staat. Nederland is binnen de Europese Unie de meest uitgesproken ondersteuner van het Israelische beleid. Een dragend element van een volgend kabinet wordt wellicht Geert Wilders, die de Jordaanse optie openlijk propageert. Democratische partijen moeten hier nu al expliciet afstand van nemen.
