Boekbespreking: Ahmad Abdallah & Ad Mols, Volk zonder Land, Palestijnse vluchtelingen in Libanon
Reageer (0)Boekbespreking
Ahmad Abdallah & Ad Mols, Volk zonder Land, Palestijnse vluchtelingen in Libanon, Tilburg 2010, paperback, 78 pp., 37 afb. zwart/wit, vertaling Arabisch Ahmad Abdallah, ISBN/EAN: 978-90-814865-1-4.
Het boek is te koop via website www.mijnthuispalestina.com
Een aandoenlijke foto van vriendelijke kindergezichten op voor- en achterzijde van dit kleine boekje wekt al direct sympathie op voor de mensen die hun verhalen er in kwijt konden. Dat is dan ook de kern van de inhoud waarmee de schrijvers, naar eigen zeggen, “niet alleen propaganda willen maken voor het Palestijnse standpunt, maar vooral ook bekendheid geven aan het intense leed, waarop haat van oud en jong gebaseerd is. Een haat die leidt tot geweld, dat weer leidt tot meer haat die weer …..” Het is natuurlijk goed dat, met name Mols, begrip probeert te kweken voor Palestijnse gewelddaden, die in westerse ogen zo abject zijn. Hij maakt daarbij echter wel een ernstig verzuim. Het is immers via meerdere bronnen aan getoond dat kinderen op Israëlische scholen in haat jegens Arabieren worden opgevoed. Hajo Meyer, Auschwitz overlevende, schrijft bijvoorbeeld in zijn boek Het einde van het Jodendom, dat Israëlische kinderen geleerd wordt dat de Arabieren “Amalek” (het symbool van vijandigheid en kwaadaardigheid in het Jodendom) zijn, en dat Amalek moet worden vernietigd. De teksten “Kill the Arabs”en “All Arabs to the Gas Chambers” spreken boekdelen. Deze zijn te lezen op Palestijnse muren en worden door kolonisten geschreven. Ook al bezocht Mols op zijn reis Libanon, men mag toch aannemen dat hij van deze toestanden in de Palestijnse bezette gebieden op de hoogte is. De Israëlische haat berust immers niet op leed dat hen door Palestijnen is aangedaan, maar op haat die al voor geprogrammeerd was teneinde het Palestijnse land te roven en er de bestaande samenleving te vernietigen, inclusief de herinnering daaraan.
Het boekje is tweetalig: Nederlands en Arabisch, waarbij Ad Mols het Nederlandse deel schreef en Ahmad Abdallah het Arabische. In een nutshell wordt in de inleiding, wel indringend met voorbeelden, beschreven hoe het vluchtelingenprobleem ontstaan is. Daarna komen de verhalen van de verdrevenen los. Het eerste verhaal is al het meest typerend voor de situatie waarin de tot stateloos verklaarde Palestijnen moeten overleven. Een Palestijnse vluchtelingenfamilie uit Libanon vlucht wegens de burgeroorlog weg naar Lybië en wordt bij terugkomst de toegang tot Libanon geweigerd. Zij worden daarna door mensensmokkelaars naar Nederland gebracht. Daar krijgen zij geen verblijfsvergunning en ontvangen een reisdocument naar het land waarvan zij onderdaan zijn. Als nationaliteit wordt erop vervolgens ingevuld “Onbekend”. Een gotspe schrijft Mols zeer terecht.
Het leven in de Libanese kampen is mensonwaardig.. Palestijnen worden door de autoriteiten niet geholpen, slechts getreiterd. ”Zij dromen er niet alleen van hun letterlijke vader- en moederland, nee, zij zijn zelfs bereid hun leven op te offeren om het ideaal van een vrij Palestina weer te bereiken. En dan ineens worden zij terroristen genoemd, moordenaars. De wereld overlaadt hen met verwijten.” De schrijver besluit met te stellen “dat wij steeds meer de aanspraken van dit volk op het hun afgenomen land en het recht op hun eigen vrijheid gaan erkennen, want dat wordt nog steeds aan de Palestijnen onthouden. Daar is ook de (door ons gekozen) Nederlandse regering schuldig aan.” Hiermee kan ik het absoluut eens zijn.
Het is al met al een aangrijpend boekje geworden dat gemakkelijk leest. Achterin is een overzicht opgenomen van de belangrijkste feiten, samengesteld door het Nederlands Palestina Komitee. Als naslagwerk is het echter te summier, maar dat kan, indien men dat wil, ook via andere bronnen, zal Mols gedacht hebben. En daar heeft hij gelijk in. Het is in ieder geval wel een aanrader voor een ieder die begint met belangstelling te krijgen voor het enorme onrecht dat in deze landstreek mensen wordt aangedaan. Ons gebrek aan bereidheid hier wat aan te doen is ergerlijk en gaat ten koste van dit intelligente en begaafde volk. Daar is eigenlijk geen excuus voor, hoewel het maar al te vaak gebeurt. Democratie is een sterk middel, maar wij moeten dat dan wel gebruiken voor een betere wereld en niet hoofdzakelijk aan ons zelf denken.
Paul Lamp
