Nederlandse politici, het internationaal recht en Israƫl
Reageer (0)20-4-2011
De regering bevordert de ontwikkeling van het internationaal recht
de Grondwet, art. 90
Samenvatting
1. De plaats en het belang van het internationaal recht
2. Het politiek zionisme en het Israƫlische regiem
3. De slachtoffers van het politiek zionisme
4. Het Israƫlische regiem en het internationaal recht
5. Nederlands beleid in de gevarenzone:
'Cast Lead' en 'de Jordaanse optie';
medeplichtigheid aan strafbare feiten
5.1 de operatie 'Cast Lead' en Verhagen
5.2 'de Jordaanse optie' en Wilders
5.3 conclusie
6. Het internationaal recht en het politiek zionisme
zijn onverenigbaar
7. Nederlandse politici, Israƫl,
het internationaal recht en uitzicht op vrede
"Wat in Europa gebeurde met de Joden was vreselijk en moet in het collectieve geheugen verankerd blijven. Maar de Europeanen wasten hun met Joods bloed besmeurde handen met Palestijns bloed. [ā¦] Onvoorstelbaar dat de [IsraĆ«lische] regimes die de Palestijnen vermoordden, hen in getto's stopten, hen als stront behandelen en ons lessen durven te geven in heiligheid!"
de Libanese auteur Elias Khoury, sprekend over Europa en de voor de Israƫliƫrs 'heilige' stad Jeruzalem;
[uit een gesprek met Margot Dijkgraaf, 'De schrijver zelf is onbelangrijk', NRC, 17-12-2010]
Samenvatting
Het internationaal recht is de hoogste uitdrukking van beschaving in de gemeenschap van geciviliseerde staten. Het is in zijn vele vormen bindend en gaat in rechtskracht uit boven het nationale recht. Het staat politici niet vrij van het internationaal recht fundamenteel en systematisch af te wijken.
De nationale ideologie van Israƫl is het politiek zionisme met als hoogste doel het stichten van Eretz- of Groot-Israƫl. Van oudsher wordt het gekenmerkt door:
- extreem nationalisme en expansionisme;
- het zwartmaken van tegenstanders;
- het exploiteren van onlustgevoelens jegens minderheden;
- het aanwakkeren van onheilgevoelens;
- het mobiliseren van bewust opgeroepen frustraties van mensen die zich vervolgens bedreigd voelen;
- het zich vergrijpen aan het leven en de eigendommen van onderdrukten.
Het IsraĆ«lische regiem heeft zich tot doel gesteld de politiek zionistische ideologie in de praktijk te realiseren. 'De Joodse staat' vormt een treffende, maar betreurenswaardige illustratie. IsraĆ«l als 'de enige democratie in het Midden-Oosten' is een drogreden. De Palestijnen en de bedoeĆÆenen worden gedemoniseerd en verdreven. Voor zover niet gedwongen tot vertrek, worden zij binnen IsraĆ«l en in de bezette gebieden zwaar onderdrukt. De Palestijnse samenleving wordt doelbewust en systematisch vernietigd. IsraĆ«l overtreedt dagelijks en op grote schaal een indrukwekkend aantal instrumenten van het internationaal recht. Het weigert zich zowel terug te trekken uit de bezette gebieden als om vrede te sluiten.
Het politiek zionisme en het internationaal recht zijn onverenigbaar.
Een duurzame en rechtvaardige vrede tussen Israƫl en de Palestijnen is slechts mogelijk wanneer Israƫl wordt gedwongen het internationaal recht na te leven.
Nederlandse politici hebben om uiteenlopende redenen decennia lang hun ogen gesloten voor de ware, namelijk politiek zionistische aard van het Israƫlische regiem. Deze trend is nog steeds niet voorbij; deze lijkt zich, integendeel, tegen de internationale ontwikkelingen en onder de bevolking en in de media in in verhevigde mate voort te zetten. De bedoelde politici werken daarmee het internationaal recht - en dus het uitzicht op vrede - tegen, in plaats van de ontwikkeling ervan te bevorderen. Oud-minister van Buitenlandse Zaken, Verhagen, kan zelfs verweten worden medeplichtig te zijn aan strafbare feiten. De heer Wilders en zijn partij onderhouden wel uitzonderlijk warme banden met het Israƫlische regiem. Zij roepen, strafbaar, openlijk op tot de 'ethnic cleansing' van de Palestijnse bevolking.
De toekomst van het Nederlandse Midden-Oostenbeleid en van onze internationale statuur ziet er, zoals in het verleden, onverminderd somber uit. Een serieuze bijdrage aan werkelijke vrede tussen Israƫl en de Palestijnen is nog ver te zoeken.
Daar moet en kan verandering in komen. Nederland kan daar - ook in Europees verband - een aanmerkelijke bijdrage aan leveren. Het is daarom de hoogste tijd dat Nederlandse beleidmakers hun eed van trouw aan de Grondwet en aan het internationaal recht serieus nemen.
Het is meer dan tijd dat Israƫl tot de orde wordt geroepen.
1. De plaats en het belang van het internationaal recht
Het internationaal recht is de hoogste uitdrukking van beschaving in de gemeenschap van geciviliseerde staten. Het nationale recht is er aan ondergeschikt. De Grondwet, art. 90 (De regering bevordert de ontwikkeling van de internationale rechtsorde), onderschrijft het. Ratificatie van internationale verdragen in Nederland vindt plaats met twee/derde meerderheid van stemmen. Het internationaal recht komt in een veelheid van verschijningsvormen: het Handvest van de Verenigde Naties, Verdragen, Conventies, Verklaringen, uitspraken van het Internationaal Gerechtshof, resoluties van de Algemene Vergadering en de Veiligheidsraad van de VN en vele andere.
Voor hen die trouw aan de Grondwet hebben gezworen - de ministers en de parlementsleden - is het internationaal recht dus niet vrijblijvend. Veruit de meeste instrumenten zijn kristalhelder. Merkwaardigerwijs ontstaat daarover toch wel verwarring alsof instrumenten van internationaal recht naar believen en eenzijdig veranderd kunnen worden. Dat is regelrechte luchtfietserij, grenzend aan bewuste misleiding van de bevolking:
- in de marge ontstaan wel eens rafelranden, zoals rond de vraag of er voldoende onderbouwing was voor een aanval op het Irak van Saddam Hoessein. In dat kader zei oud-ambassadeur Peter van Walsum dat het politiek belang soms het internationaal recht overtreft. Deze stelling werd door Willibrord Davids onmiddellijk naar de vuilnisbelt verwezen: 'Politiek vĆ³Ć³r recht is de bijl aan de wortel van de VN' ,
- bij de coalitieonderhandelingen van het Kabinet Rutte liep men ook tegen de grenzen van het internationaal recht aan: Plotseling staan mensenrechten in de weg; Onderhandelaars van VVD, CDA en PVV stootten geregeld op grenzen van rechtsstaat en verdragen; 'Als verdragen niet meer voldoen, moet je ze veranderen' VVD-Kamerlid tijdens de onderhandelingen .
De conclusies moeten zijn, dat het internationaal recht dwingend recht is en de politiek zich daarnaar heeft te gedragen.
2. Het politiek zionisme en het Israƫlische regiem
Het seculiere zionisme werd gevestigd aan het einde van de 19de eeuw en in het interbellum sterk beĆÆnvloed door het fascisme. In IsraĆ«l kreeg het zionisme ook een sterke religieuze component die zich manifesteerde in de virulente kolonistenbeweging, het stichten van illegale nederzettingen in bezet gebied en aanzienlijke agressie tegen de oorspronkelijke en rechtmatige bewoners.
De heersende Blut und Boden ideologie is zo mogelijk nog extremer dan die van de Nazis. Waar de joden voor de Nazis fungeerden als onderwerp van vreemdelingenhaat en ressentiment, zo nemen de Palestijnen in het politiek zionisme die plaats in. De Israƫlische bevolking wordt al sinds 1940 door de hoogste Israƫlische politieke en religieuze leiders systematisch het beeld opgedrongen dat de Palestijnen ongedierte zijn dat vernietigd moet worden. (Zie Bijlage I)
Het hoogste doel was het stichten van Eretz- of Groot-IsraĆ«l. Deze omvat ruwweg het huidige IsraĆ«l achter de zgn. Groene Lijn van 1967, Oost-Jeruzalem en de Westoever van de Jordaan. Het streven was gericht op het stichten van een Joodse staat, die er in 1948 ook is gekomen. Van ver voordat de staat IsraĆ«l een feit was, werd het beleid al gericht op het in bezit nemen van zo veel mogelijk land met daarin zo weinig mogelijk onderworpen Palestijnen en bedoeĆÆenen.
Met recht kan het politiek zionisme de nationale ideologie van Israƫl genoemd worden. Het Israƫlische leiderschap maakt daar sinds de oprichting in 1948 ook geen enkel geheim van. Zo zei Shimon Peres ter gelegenheid van zijn ambtsaanvaarding als president van Israƫl: "On the future map of Israel four priorities must be marked: Jerusalem, the Negev, the Galilee and the Valley of Peace". In ieder geval behoren Jeruzalem en de Vallei van de Vrede zijn land slechts deels toe. Bij die gelegenheid schond hij ten overstaan van zijn volk, de Palestijnen en de hele wereld het internationale recht.
Albert Einstein, Hannah Arendt en meer dan twintig andere vooraanstaande Amerikaanse Joden wezen er al in 1948 op dat Herut, de voorloper van Likoed en Kadima, een puur Nazistische en Fascistische politieke partij was. Met de ideologie van het politiek zionisme is het streven naar 'de Joodse staat' onlosmakelijk verbonden. Vervang in 'de Joodse staat' het middelste woord door 'arische' en de perfecte onderbouwing van het betoog van Einstein en de anderen is ook nu nog geleverd.
De aanspraak van IsraĆ«l op de eretitel 'de enige democratie in het Midden-Oosten' is een drogreden. Met een zeer gering aantal Palestijnse vertegenwoordigers in de Knesset zijn de Palestijnse IsraĆ«liĆ«rs zwaar ondervertegenwoordigd in de Volksvertegenwoordiging. Analoog aan theocratisch Saudi ArabiĆ« en Iran, kent het land geen scheiding tussen kerk en staat. "[...] joodse democratie, met exclusieve rabbinale macht over geboorte, huwelijk en dood, is een contradictio in terminis." Sinds de stichting van de Staat IsraĆ«l zijn alle - seculiere - premiers voor de verkiezingen te biecht gegaan bij de geestelijkheid, die een buitenproportionele politieke macht uitoefent. Tussen Joodse groeperingen in IsraĆ«l van verschillende geografische herkomst (West-Europa, Rusland, de Arabische wereld) bestaat grote ongelijkheid in politieke, economische en sociale rechten. In dit opzicht zijn de bedoeĆÆenen en de Arabische IsraĆ«liĆ«rs er zelfs nog slechter aan toe dan de Joden aan de onderkant van de IsraĆ«lische samenleving. Vaak leven zij in bittere armoede.
Volledige persvrijheid bestaat niet in Israƫl. Naast censuur op de berichtgeving, wordt de vrije nieuwsgaring met alle mogelijke middelen - inclusief grootschalige misleiding van de publieke opinie en moord op journalisten, cameralieden en tolken - gefrustreerd. Deze maatregelen worden steeds verder aangescherpt. Zij nemen de vorm aan van bijvoorbeeld het wettelijk muilkorven van critici van het bewind, Nazi-achtige eisen tot het afleggen van een eed van trouw aan het fascistische concept van 'de Joodse staat' Israƫl en het buiten de wet stellen van NGO's werkzaam op de terreinen van de mensenrechten. Ook komen berichten los dat, naast het routinematig martelen van Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen, nu ook Joodse Israƫliƫrs gefolterd worden.
3. De slachtoffers van het politiek zionisme
De gevolgen van het op het politiek zionisme gestoelde beleid zijn vĆØrstrekkend. Zoals gebruikelijk zijn - naast regelmatig de Libanezen - de Palestijnen en de bedoeĆÆenen het kind van de rekening:
- de Palestijnen en de bedoeĆÆenen worden zo veel mogelijk verdreven; wie overblijven wordt het leven onmogelijk gemaakt. Zij worden de facto beschouwd als een wegwerpvolk, als Untermenschen. Dit vindt plaats in IsraĆ«l, West- en Oost-Jeruzalem, de Westoever en in Gaza. De methoden verschillen, het doel is hetzelfde: die Endlƶsung der PalƤstinenserfrage.
Beslissers over het Nederlandse Midden-Oostenbeleid dienen vertrouwd te zijn met tenminste het gedachtegoed van de Israƫlische New Historians en de begrippen politicide (Baruch Kimmerling), Slouching towards a Palestinian Holocaust (Richard Falk) en The Matrix of Control (Jeff Halper). Bewindslieden en Kamerleden behoren aan de hand van Nadia Hijab de vraag hebben doordacht: When does it become genocide?, Alarmingly Close in Gaza.
Een alomvattend beleid van letterlijk tienduizenden nauwkeurig gecoƶrdineerde juridische, militaire, bestuurstechnische, demografische en geografische stappen en stapjes op de weg naar het Ausradieren van het Palestijnse volk is al sinds voor de stichting van de staat Israƫl volop aan de gang;
- Israƫl heeft vanaf de oprichting in 1948, en vooral sinds de illegale bezetting van de Palestijnse gebieden in 1967, voortdurend en meestal volstrekt willekeurig, Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen gevangen gezet (sommigen meer dan 20 jaar) en gemarteld - ja, ook de vrouwen en de kinderen. Zij worden meestal niet in staat van beschuldiging gesteld, laat staan dat zij een eerlijk proces krijgen. Wie wel - onder militair recht! - veroordeeld worden ondergaan procedures die niets te maken hebben met recht en rechtspreken. Het is een onderdrukkingsmechanisme in zijn zuiverste vorm. Op dit moment verblijven ergens tussen 6.000 en 10.000 Palestijnse burgers in Israƫlische gevangenissen. Het totale aantal beloopt sinds 1967 zo'n 760.000 burgers. [Ter vergelijking: ruwweg de gehele bevolking van Nederlands grootste stad, Amsterdam];
- vele duizenden [tussen oktober 2000 en april 2009 alleen al 6.700] Palestijnse kinderen, van 8 tot 18 jaar, worden - na een periode von Nacht und Nebel - net zolang gemarteld, geĆÆsoleerd, seksueel misbruikt of daarmee bedreigd, tot zij voor hen onbegrijpelijke bekentenissen in het Hebreeuws tekenen, om vervolgens door een IsraĆ«lisch militair tribunaal te worden veroordeeld en langdurig in de gevangenis gesmeten. Gemiddeld worden per maand dus 55 kinderen op straat of in hun huis opgepakt en ontvoerd naar IsraĆ«lische gevangenissen.
Doodsbange kinderen worden gedwongen om als verrader in hun vertrouwde omgeving inlichtingen voor Israƫl te verzamelen.
Dit schandaal woekert al decennia lang voort. De Nederlandse overheid, noch Nederlandse parlementariƫrs hebben de moeite genomen hiertegen te protesteren, laat staan dat zij niet aflatende druk op Israƫl uitoefenen om deze misdaden per omgaande te beƫindigen;
- kinderen in de grootste openlucht gevangenis ter wereld, Gaza, verdienen - met dank aan Israƫl bij gebrek aan bouwmaterialen - een centje met het verzamelen van kiezelstenen. Wanneer zij zich daarvoor te dicht bij de muur met Israƫl begeven, worden zij per op afstand bediend robot gestuurd geschut vanuit veilige, vergelegen, air conditioned kazernes overhoop geschoten;
- zolang het zionistische project, Eretz-Israƫl, nog niet is voltooid, is Israƫl niet van plan vrede - en dan slechts op zijn voorwaarden - te sluiten. De bouw van en in nederzettingen gaat gewoon door. Elk van de vele pogingen tot het voeren van "vredesonderhandelingen" wordt bekwaam en op het gepaste moment de nek omgedraaid.
Geen kabinet in Jeruzalem, ongeacht of het onder leiding stond van de Arbeiderspartij, Likud of Kadima, heeft er ooit over gepiekerd gevolg te geven aan de resoluties van de VN, voorop resolutie 242 van de Veiligheidsraad van 22 november 1967, die Israƫl opdroegen of verzochten de bezette gebieden te ontruimen.
"Remota iustitia quid sunt regna nisi magna latrocinia?"; "Wanneer de gerechtigheid opzij geschoven is, wat zijn koninkrijken anders dan grote roversbenden?
Op grond van zijn 12 jaar lange blootstelling aan Nazi-Duitsland - waarvan 10 maanden in Auschwitz - heeft Dr. Hajo Meyer de volgende stelling ontwikkeld:
Wanneer een meerderheid in een samenleving een minderheid onmenselijk behandelt, dan is dat alleen mogelijk als die meerderheid zelf, door systematische hersenspoeling vanaf de kleuterschool tot in het leger, eerst bijna volledig ontmenselijkt is.
De Duitsers overleefden, aldus Meyer, twaalf jaren Nazi-indoctrinatie, en slaagden erin na de oorlog heel snel weer een normaal beschaafd land te worden. In Israƫl is de systematische hersenspoeling al 62 jaar, dus meer dan vijf maal zo lang, in volle gang. Zal het land en de bevolking dat ooit nog te boven komen, zo vraagt hij zich af.
4. Het Israƫlische regiem en het internationaal recht
Een heel scala aan instrumenten van internationaal recht wordt dagelijks en op grote schaal door Israƫl geschonden. Het onderstaande overzicht is bepaald niet volledig:
- het Handvest van de Verenigde Naties;
- de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, A/RES/217;
- 39 VN-Veiligheidsraad Resoluties over Israƫl;
- de internationale wetgeving die voortkwam uit de Vredesconferenties van Den Haag in 1899 en 1907;
- de toelatingsvoorwaarden voor Israƫl tot de Verenigde Naties: AV Resolutie 181; AV Resolutie 194 (iii); AV Resolutie 273 (1949);
- De opdracht aan Israƫl om alle bezette gebieden te verlaten: VR Resolutie 242 (1967)
- het humanitaire recht zoals vastgelegd in de Geneefse Conventies, en vooral de IVde;
- VN-Verdrag inzake de uitbanning van alle vormen van discriminatie van Vrouwen;
- VN-Verdrag inzake de Rechten van het Kind;
- VN-Conventie tegen het Martelen en andere Wrede, Inhumane of Onterende Behandeling of Bestraffing, AV Resolutie 39/46;
- de Adviserende Opinie over bestaand internationaal recht van het Internationale Gerechtshof van 9 juli 2004 over 'de Muur' en andere aspecten.
Elk land vliegt wel eens uit de bocht bij het toepassen van het internationaal recht. Ook ons Koninkrijk overkomt dat, en zeker in dit conflict.
Israƫl gaat echter niet per ongeluk in de fout. Het land construeerde hoogst 'originele' eigen interpretaties van het internationaal recht, die nooit door de internationale gemeenschap zijn aanvaard. Doel is het ondergeschikt te maken aan de nationale belangen. Zo kunnen rechters het martelen van mannen, vrouwen en kinderen een zogenaamde 'wettelijke basis' geven tegen alle internationale verdragen en verklaringen over de rechten van de mens, die van vrouwen en het kind en die tegen het martelen in.
Vanwege de reikwijdte en de omvang van al die schendingen wordt de internationale rechtsorde fundamenteel aangevreten. Dit gedrag noemen we dan ook staatsterreur.
5. Nederlands beleid in de gevarenzone:
'Cast Lead' en 'de Jordaanse optie'; medeplichtigheid aan strafbare feiten
5.1 de operatie 'Cast Lead' en Verhagen
Mr Heikelien Verrijn Stuart schreef onder de titel 'We zullen disproportioneel geweld gebruikenā¦' een lezenswaardig essay in het Nederlands Juristenblad . Deze titel verwijst naar de, al in de illegale en verwoestende aanslag op Libanon in de zomer van 2006 gebruikte, 'Dahiye Doctrine'. De kern ervan is dat - in overtreding van het internationaal recht - ook burgers als legitieme militaire doelen gelden. Zij vat haar betoog als volgt samen:
Als het gaat over de Israƫlische inval in Gaza kan in Den Haag een flinke verwarring worden waargenomen over de verhouding tussen internationaal humanitair recht en politiek. Het internationaal humanitair recht moet wijken als het politiek niet opportuun is en wordt aangeroepen als het politiek goed uitkomt. Wie serieus een wereldorde voorstaat die vergelijkbaar is met een nationale rechtsstaat, zal moeten accepteren dat ook politieke krachten onderworpen zijn aan regels van verdragenrecht, van mensenrechten en internationaal humanitair recht. [blz. 250]
[Dezelfde misvatting kon worden vastgesteld rond het Irak-rapport van Willibrord Davids.]
In de paragraaf 'Waar twee vechtenā¦' beschrijft Verrijn Stuart hoe minister Verhagen de uitspraken van IsraĆ«lische leiders negeert, beweert dat IsraĆ«l proportioneel geweld gebruikt en deze als op zichzelf staande gebeurtenissen behandelt. "Niet anders dan toen de beslissing werd genomen over de aanval op Irak, zijn juridische overwegingen niet welkom." [blz. 248] Na de verplichtingen van derde staten en internationale organisaties voor het respecteren, het nakomen en het naleven van de Verdragen van GenĆØve, de VN regels en de specifieke afspraken in de European Guidelines on Promoting Compliance with International Humanitarian Law uiteen gezet te hebben, stelt Verrijn Stuart:
Derde staten en hun bewindslieden moeten er bovendien rekening mee houden, dat zowel in passieve steun als in actief bijdragen aan schendingen van het internationaal humanitair recht een element van medeplichtigheid aan strafbare feiten kan zijn gelegen.
In de paragraaf over 'Strafrechtelijke vervolging door ICC en nationale rechters' schrijft zij:
Men moet zich afvragen of het plan van minister Verhagen Nederland niet nog verder in de richting van medeplichtigheid aan schendingen van internationale verdragen trekt. [blz. 249, dezerzijdse onderstreping]
De heer Verhagen gaf bij zijn aantreden als minister van Buitenlandse Zaken zijn onvoorwaardelijke steun aan de Verenigde Staten. De VS-ambassadeur in GenĆØve, mevrouw Rosemary DiCarlo, schreef d.d. 12 november 2009 over de Nederlandse consistent steunende rol voor het VS-beleid in de Verenigde Naties onder andere: 'Overall, Spain stood out for its influence within the EU and in Latin America, and The Netherlands for its principled, helpful stance on Goldstone and the Palestine resolutions.' Het Goldstone rapport stelde vast dat door IsraĆ«l en Hamas ernstige schendingen van het oorlogsrecht waren begaan tijdens de operatie Cast Lead, waar binnen zes maanden nader onderzoek moest worden gedaan naar de schuldigen. Mochten beide in gebreke blijven, wat is gebeurd, dan dient het Internationaal Strafhof in Den Haag mogelijke misdaden onderzoeken en eventuele schuldigen straffen. Nederland stemde in de Mensenrechtenraad tegen het Goldstone-rapport , als zou het te eenzijdig kritisch voor IsraĆ«l zijn.
De conclusie kan niet anders zijn dan dat de minister van Buitenlandse Zaken, Verhagen, de vereiste loyaliteit aan het internationaal recht opofferde aan zijn machtspolitieke loyaliteit aan de Verenigde Staten. Dit ging ook ten koste van de rechtsbescherming van de bevolking van Gaza en, uiteindelijk, niet in de laatste plaats ten koste van Israƫl.
Dat alles behoort voor de heer Verhagen meer dan pijnlijk te zijn. Voor de nieuwe bewindspersoon op Buitenlandse Zaken zijn dit ernstige waarschuwingen.
5.2 'de Jordaanse optie' en Wilders
'De Jordaanse optie' kent drie varianten.
De eerste behelst het deporteren van alle Palestijnen uit Israƫl en alle bezette gebieden naar Jordaniƫ. Het is een nauwelijks geheim gehouden, volledig uitgewerkt plan van Ariel Sharon. Uiteraard neemt Israƫl vervolgens bezit van de gehele Westoever.
De tweede variant werd ontwikkeld door de Israƫlische generaal b.d. Giora Eiland, die de twee staten oplossing - vastgelegd in het internationaal recht - afwijst. Er komt, in zijn optiek, een Jordaans-Palestijnse federatie die wordt gevormd door het huidige Jordaniƫ, het grootste deel van de Westoever en Gaza. Israƫl eigent zich 12% van de Westoever, waar de meeste kolonisten zijn gevestigd, toe.
Het behoeft geen betoog dat beide varianten strijdig zijn met het internationaal recht en de Palestijnen van hun recht op de eigen staat in Oost-Jeruzalem, op de Westoever en in Gaza beroven, en dus onaanvaardbaar zijn.
Het Verkiezingsprogramma 2010 - 2015 van de PVV roemt de verworvenheden van Israƫl en prijst de strijd van het land tegen de Islam. Nederland en de EU mogen geen territoriale concessies van Israƫl eisen.
De heer Wilders begrijpt heel goed dat dit beleid haaks staat op het internationaal recht. Daarom worden onder andere drie 'oplossingen' onder het hoofdstuk Kiezen voor Nederland in ons buitenlandbeleid aangedragen:
- Schrap āhandhaving internationale rechtsordeā uit de Grondwet;
- Herziening van Nederlandse deelname aan internationale verdragen.
- Sinds 1946 bestaat er een onafhankelijke Palestijnse staat, daarom noemt de
Nederlandse regering āJordaniĆ«ā voortaan gewoon āPalestinaā
Wikipedia vermeldt onder het lemma 'Wilders en Israƫl':
Geert Wilders verklaarde op 8 mei 2008 - naar aanleiding van nieuwe mediaberichten over vrede tussen Israƫl en de Palestijnen - geheel achter de opvattingen van het revisionistisch zionisme te staan: "Ze'ev Jabotinsky, tegenstander van Ben-Goerion, had gelijk".[200] Naast sympathisant van Jabotinsky en tegenstander van het gedeeltelijk teruggeven van land aan de Palestijnen voor een onafhankelijke staat Palestina, verklaarde Wilders nogmaals, dat de westerse vrije volken "diepe dankbaarheid" tegenover Israƫl zouden moeten tonen.[201]
Op zaterdag 23 oktober 2010 gaf Geert Wilders via Twitter zijn mening over de toekomst van de door IsraĆ«l bezette gebieden, die in de toekomst een Palestijnse staat zouden vormen: āJordaniĆ« is de enige Palestijnse staat die er ooit zal komenā. āJudea/Samaria zijn IsraĆ«l, dus hoe meer Joodse nederzettingen daar hoe beterā, twitterde Wilders. Hij doelt daarmee op het door IsraĆ«l in 1967 op JordaniĆ« veroverde gebied, Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem.
Op 5 december 2010 pleitte de leider van de PVV in Tel Aviv voor 'de Israƫlische annexatie van de bezette Westekijke Jordaanoever. De daar wonende Palestijnen moeten volgens Wilders "vrijwillig" vertrekken naar Jordaniƫ.' Naar wegpesten gaat de Israƫlische voorkeur uit.
Geert Wilders kiest dus zonder meer voor een derde Jordaanse optie. De vraag of iemand vervolgd moet worden voor opvattingen over "de Islam" en de effecten daarvan op de Moslimgemeenschap is Ć©Ć©n ding. De vraag of iemand vervolgd moet worden voor het aanzetten tot ethnic cleansing is een ander. Voor dit laatste zijn mensen voor internationale tribunalen in Den Haag en Arusha (Tanzania) aangeklaagd en veroordeeld.
Hoewel de heer Wilders in woord en geschrift enerzijds beweert niets tegen Moslims te hebben, oefenen hij en zijn PVV anderzijds nationaal en internationaal een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op merkwaardige groepen. Zo mag hij in Nederland de belangstelling genieten van Batavian 71 en De Wakkere Ariƫr.
Wilders hield op 25 september 2009 een toespraak in het Four Seasons Hotel in New York, waar hij de oprichting van de Europese Alliance of Patriots en 'Thanks to Professor Aryeh Eldad' de Facing Jihad Conference in Jeruzalem aankondigde. Wikipedia: Eldad's partij [The National Union]: "is generally considered to be the most right-wing party represented in the Knesset." Dat is nogal veelzeggend binnen het toch al overweldigend rechtse politieke milieu in Israƫl. In de VS roept de term 'Alliance of Patriots' merkwaardige associaties op. Zo is op het internet The Patriots' Alliance te vinden. Dit zijn regelrechte blanke racisten met de geur van de Klu Klux Klan om zich heen. Zij richten hun pijlen op alles wat niet-blank is. Er zullen verder weinig Nederlandse politici te vinden zijn die op een foto gezien willen worden met vertegenwoordigers van Jihad Watch, die Wilders in de Verenigde Staten warm verwelkomden.
Verklaarbaar stijgt - wat Wilders en zijn partijgenoten ook mogen 'spinnen' - tegen deze achtergronden de angst onder de verschillende Moslimgemeenschappen exponentieel.
De heer Wilders en de PVV verwerpen het internationaal recht waar dat hen tegenstaat en willen dat de Grondwet en tal van internationale verdragen naar hun inzichten worden gewijzigd. Zij kiezen ook unverfroren voor het onversneden Israƫlische fascisme.
Alle bewindspersonen en alle parlementsleden werd het boek De eeuwige terugkeer van het fascisme van Rob Riemen ter beschikking gesteld. Daarin worden de heer Wilders en zijn beweging als het prototype van het hedendaags fascisme gekwalificeerd.
5.3 conclusie
Er zijn Nederlandse politici die het internationaal recht beschouwen als een vrijblijvende verzameling waardeloze vellen papier. Zij aarzelen niet om bijvoorbeeld de secuur vastgelegde rechten van de Palestijnen op basis van een fascistische ideologie te helpen vermorzelen.
Wat de heren Verhagen, Wilders en andere Nederlandse politici ook mogen beweren en hoe zij mogen handelen, zij blijven gebonden aan de Nederlandse Grondwet, art. 90 en aan het internationaal recht.
Zij blijken zich echter zo weinig aan te trekken van hun plicht om het internationaal recht te vertalen in hun beleid, dat zij op z'n minst gevaarlijk dicht genaderd zijn tot schuld aan medeplichtigheid aan strafbare feiten. Zij zijn daarvoor niet alleen verantwoordelijk, zij zijn ook aansprakelijk.
De toekomst van het Nederlandse Midden-Oosten beleid en onze internationale statuur zien er, wanneer geen drastische koerswijziging plaatsvindt, als in het verleden onverminderd somber uit. Een serieuze bijdrage aan werkelijke vrede tussen Israƫl en de Palestijnen is ver te zoeken.
Zo ver mogen we het toch niet laten komen.
6. Het internationaal recht en het politiek zionisme zijn onverenigbaar
Tussen de aspiraties van de Israƫlische nationale ideologie - het politiek zionisme - enerzijds en de vereisten van het internationaal recht anderzijds bevindt zich een onoverbrugbare kloof. Zij zijn simpelweg onverenigbaar. Gegeven de ambitie van het regiem om de ideologie van het politiek zionisme in de praktijk te realiseren, lijkt het onwaarschijnlijk dat er zonder sterke druk van buiten ooit een duurzame en rechtvaardige vrede tussen Israƫl en de Palestijnen tot stand komt.
Als deze conclusies juist zijn, dan moet dat leiden tot een andere gevolgtrekking. Het Nederlandse buitenlandse beleid dient op juridische en morele gronden het Israƫlische regiem met alle ter beschikking staande vreedzame middelen te bestrijden. De doelstellingen van dat beleid behoren te zijn: Israƫlisch respect voor en uitvoering van het internationaal recht, daadwerkelijke medewerking aan het bereiken van vrede op basis van dat internationaal recht (Zie Bijlage II), regime change en het tot stand brengen van een democratie die deze naam ook verdient voor alle - herhaal: alle - Israƫliƫrs.
Als dit nieuwe beleid niet wordt geformuleerd en uitgevoerd, als die druk van buiten niet tot stand komt, zullen de Palestijnen, het internationaal recht en vrede en veiligheid in de regio (en ver daarbuiten) de onvermijdelijke slachtoffers zijn en blijven.
7. Nederlandse politici, Israƫl, het internationaal recht en uitzicht op vrede
Het conflict tussen Israƫl en de Palestijnen sleept zich al decennia voort. Zicht op een rechtvaardige en duurzame vrede lijkt niet in zicht. Is het mogelijk uit deze impasse te geraken?
Onder stringente voorwaarden is het antwoord: ja.
De belangrijkste voorwaarde is dat de Europese Unie, en Nederlandse politici voorop, eindelijk en duidelijk kiezen uit drie opties:
a. het voortgezet steunen en gedogen van IsraĆ«l's voortdurende schendingen van het internationaal recht en pretenderen dat de nationale ideologie, Eretz-IsraĆ«l, niet bestaat of onbelangrijk is. NRC-columnist Marc Chavannes waarschuwt de Nederlandse politici echter in niet mis te verstane bewoordingen: "De tijd van vernevelingstrucs is voorbij. Veel kiezers zijn deze spelletjes beu [ā¦]" Duidelijk is dat het onder deze politieke constellatie niets wordt met de vrede in het Midden- Oosten. Het gaat dan van kwaad tot erger;
b. gekozen wordt voor steun aan het huidige Israƫlische regiem en omarming van het politiek zionisme. De gehele wereld, met uitzondering van de Verenigde Staten en Israƫl, zal zich verder tegen ons keren. Het internationaal recht is dan van nul en generlei waarde. Wij worden onvermijdelijk nog meer deel van het probleem Israƫl dan we nu al zijn. Wij conformeren ons aan het politiek zionisme, een loepzuivere vorm van fascisme;
c. wij kiezen voor het internationaal recht ĆØn - binnen dat stringente kader - voor IsraĆ«l. Het IsraĆ«lische regiem wordt voor de keus gesteld: je behoudt jouw ideologie en wordt door ons totaal geĆÆsoleerd of je gaat je gedragen als een beschaafd land dat zijn internationale wettelijke verplichtingen eindelijk eens honoreert. Slechts in het laatste geval valt er met je te praten.
Er ligt dan een helder en begaanbaar pad voor ons op de weg naar vrede en gerechtigheid. Israƫl en de Verenigde Staten zullen eerst wel wat sputteren, maar uiteindelijk van de zin van dit beleid overtuigd worden.
In feite heeft geen enkele Nederlandse politicus de optie om niet voor optie c, die van het internationaal recht en de rechtvaardigheid, te kiezen. Pas dan komt een duurzame en rechtvaardige vrede in zicht.
