Dit stuk gaat niet over vrede
Reageer (14)by Peter D.H. Cohen
Anti Zionism, in fact, is the form that much of today’s anti-Semitism takes.[1]
Alvin Rosenfeld
De zienswijze dat Joden een natie vormen ligt ten grondslag aan het zionisme. Er liggen nog veel meer ideeën aan de basis van het zionisme, maar een bespreking van al die ideeën is hier niet zinvol. Wel zinvol is de vraag hoe de schade die het zionistisch project aangericht heeft kan worden verminderd, of zelfs teruggedraaid.
Het zionisme omvat ook een ideeënwereld die er van uitgaat dat de grond van Palestina ‘de joden’ toebehoort, in zijn geheel dan wel voor een deel. Men mag natuurlijk denken wat men wil, maar het wordt anders wanneer denkbeelden leiden tot georganiseerde verovering, verdrijving en ‘etnische schoonmaak’.
Vele woorden zijn er gewijd aan de vraag hoe er ‘vrede’ kan komen tussen de bewoners die ten tijde van de zionistische verovering van Palestina al in Palestina woonden, en zij die er naartoe zijn geëmigreerd als zionistische kolonialen. Dit stuk gaat niet over vrede. De reden daarvoor is dat ik er niet op uit ben om vrede te vinden of te zoeken maar iets veel simpelers: de teruggave van Palestina aan wat we de Palestijnen zijn gaan noemen.
Ik versta onder Palestijnen alle mensen die het land bewoonden gedurende de eeuwen dat het onder Turks bewind stond (1517-1917). Daaronder zijn ook joden. Ik beschouw die joden als onderdeel van de Palestijnen omdat ze geen deel uitmaken van de zionistische kolonisatie vanaf circa 1890.
Men kan Palestina definiëren als het hele gebied dat de Engelsen in 1917 in mandaat toegewezen kregen door de Volkenbond. Daartoe behoorde ook het huidige Jordanië, ten Oosten van Jordaanrivier. Ik bedoel hier met Palestina het hele Britse mandaat- gebied maar zonder Jordanië. Vaststaat dat dit Palestina zonder Jordanië in de afgelopen periode van ongeveer honderd jaar is beschouwd als emigratiebestemming voor mensen die zich zionisten noemen. Deze zionisten zijn afkomstig uit een groot aantal landen waar joden woonden en nog steeds wonen. Ik stel vast dat deze emigratie onwettig is, want door vreemde machten opgedrongen aan de lokale bevolking. De mensen die het land bewoonden beschikten niet over de middelen om die stroom emigranten te weren, noch om de politieke en ideologische legitimeringen ervoor afdoende te weerstaan.
De Balfour-verklaring uit 1917 wordt beschouwd als een van die legitimeringen hoewel niemand beweert dat de toenmalige regering van Groot-Brittannië het recht had het land van Palestina aan anderen te laten dan de bewoners ervan. Ook de Verenigde Naties, die een stuk van Palestina toewees aan de immigranten bij de zogenaamde deling van Palestina in 1947, had volgens haar eigen Handvest dat recht niet zonder de toestemming van de bewoners van het mandaatgebied.[2]
De economisch en staatsrechtelijk zwak ontwikkelde inheemse bewoners van het Britse mandaatgebied hebben de zionistische immigratie niet kunnen verhinderen, hoewel de Britten inzagen dat zionistische immigratie de belangen van de lokale bevolking in hoge mate schaadde. Britse pogingen om die immigratie tegen te houden waren onvoldoende, om niet te zeggen slordig en ongeloofwaardig[3]. Een reden om de door de Britten zwak tegengewerkte immigratie naar Palestina als legaal te beschouwen is er dus niet. Er is ook geen reden om de zionisten -die Palestina tegen de wil van de bevolking zijn gaan bevolken- te beschouwen als ‘bewoners’ in de zin van het VN-handvest. Ze moeten worden beschouwd als gewelddadige krakers van een niet leegstaand huis. De koloniale machten die in de VN van 1947 de belangrijkste financiële en militaire touwtjes in handen hadden hebben die kraak mogelijk gemaakt en vervolgens helpen ontwikkelen.
In zijn uitvoerig en zorgvuldig geformuleerde boek ‘A just Zionism’ stelt Chaim Gans vast dat er sprake is van ‘historische rechten’ van de joden op het land van Palestina. Ik ben het zoals velen niet met hem eens, het is uit de lucht gegrepen knutselwerk zonder enige basis. De stelling dat er joden bestaan die afstammen van hen die er duizenden jaren geleden woonden is op zijn best een veronderstelling.[4]Maar zelfs als die veronderstelling plausibel gemaakt zou kunnen worden, dan nog is er geen enkele grondslag in te vinden voor de zionistische roof van Palestina. Er was dus meer nodig dan die veronderstelling om de kolonisatie te legitimeren.
Gans stelt in aanvulling op de ‘historische rechten’ dat “the horrendous scope and nature of the persecution [of Jews] in the 1930s and 1940s provided justification for establishing Jewish self-determination in the Land of Israel.”[5] Hij herhaalt dit argument op vele plekken op verschillende manieren, allen neerkomend op zijn conclusie dat de joden net als de oorspronkelijke bewoners rechten hebben en ‘dus’ het land moeten delen.
Deze wijze van formuleren is de standaardformule van het denken over een uitweg uit dit conflict. Ik zie niet in waarom. Als men in Israël, in de VS en in Europa deze visie heeft is dat gebaseerd op dezelfde logica als welke de basis is van het ontstaan van het conflict: men geeft een stuk land aan immigranten, men legitimeert dit met opportunistische argumenten van religieuze en pseudohistorische snit, daarbij vermijdend te spreken over wat er aan de hand is: klassiek westers kolonialisme dat zich alleen handhaaft dankzij militaire of economische overmacht en bezetting.
Hoe men het ook wendt of keert, de immigranten die erheen gingen vanaf circa 1890, of na de volstrekt onwettige ‘deling’ door de VN in 1947, zijn immigranten. Ze zijn neergestreken in een mandaatgebied tegen de uitdrukkelijke wens van de bevolking en tegen de in het VN-handvest omschreven regels van internationaal recht. De bevolking van Palestina en haar leiders hebben geprobeerd met primitieve middelen, zich te verzetten maar hebben het verloren van een superieure financiële en militaire organisatie van westerse oorsprong[6]. Maar die superioriteit creëert geen legitimiteit. Alle kolonialisme werd mogelijk op grond van vergaande militaire en economische overmacht ten opzichte van de gekoloniseerde. Pas toen koloniën zelf over wapens en organisatie gingen beschikken hebben ze zich aan hun bezetter kunnen onttrekken. Vietnam, Indonesië, India, Algerije, om voorbeelden te noemen. Waar het niet lukte, in Palestina, Zuid Amerika, Australië en de VS is de situatie van de inheemse bevolking rampzalig. Palestina is echter een apart geval omdat het pas een kolonie werd in een periode van algemene dekolonisatie. Het werd een koloniale staat in een naoorlogse periode waarin de VN was opgericht om aan het kolonialisme en illegale veroveringen een einde te maken! Het is een laatste en dramatische stuiptrekking van het westers veroveringskolonialisme. Israël is als kolonie een voortdurende bron van geweld en conflict. Het is geen ex-kolonie, noch een aanvaard onderdeel van de wereld. Het is een westerse bezetting in het Midden-Oosten zonder legimitatie nu of in de toekomst. Het voortbestaan van de kolonie is gebaseerd op westerse militaire en economische overmacht, niet op territoriale integratie van een ontstane situatie. Als de kolonie de steun van de westerse staten verliest kan hij zich niet meer weren. De kolonie heeft niets wat zijn bestaan kan redden, noch de grondstoffen om het zonder westerse steun uit te houden. Het kan atoombommen gebruiken en zal dat ook doen, maar die brengen de legitimiteit van het westers implantaat niet dichterbij.[7]
Het wordt tijd om het beestje bij de naam te noemen: Israël is een door het Westen gestichte kolonie die buiten haar militaire dominantie geen bestaansrecht heeft of kan creëren. De politiek van Israël is altijd geweest het scheppen van voldongen feiten, voldongen veroveringen die werden vastgehouden met behulp van de haar constituerende westerse staten in Europa en Noord-Amerika. Die politiek is tot nu toe nimmer afdoende aangevochten en gaat dus door. Israël kan zich gedragen als Schepper van steeds nieuwe voldongen feiten, om daarbij zijn status als zich continu uitbreidende bezetting met enorme overmacht te perpetueren. In dit stuk pleit ik ervoor dat de verplaatsing van miljoenen zionisten naar Palestina ongedaan wordt gemaakt. Dat de zionisten die naar Israël zijn geëmigreerd teruggaan naar waar ze vandaan kwamen, en dat de in Israël geboren nakomelingen van emigranten gevraagd wordt of ze zullen teruggaan naar de landen van hun ouders of grootouders of naar andere landen.
Binnen de door mij bestreden visie die Israël afbeeldt als gerechtvaardigde staat is wel altijd een plek geweest voor een verlangen van de Palestijnen naar ‘een eigen stukje van Palestina’. Met het mogelijk maken van een zogenaamde Palestijnse staat zou Israël een status van deelrechthebbende realiseren en ‘vrede’ sluiten met de oorspronkelijke bevolking. Maar in mijn visie van Israël als kolonie is er geen ‘deling’ of vrede. Israël als kolonie kan niet voortbestaan en dus ook niet haar voortbestaan ‘delen’ met een Palestina. De Palestijnen hebben het recht volledig te worden bevrijd van hun koloniale bezetters, en die bezetters hebben een plek; de plek van waar ze kwamen. De Palestijnen hadden die luxe niet in 1948.[8]
Hoe verder te kijken naar Palestina.
Bijna alle critici van de Israëlische politiek verzanden hopeloos in een discussie over de gewenste status waarheen het conflict zich dient te ontwikkelen. Voor Israël is die discussie een waardevolle vaudeville, een voorstelling van gedresseerde aapjes, ver weg maar van enorme propagandistische relevantie[9]. Er zijn veel gedresseerde apen die ijverig de meest gewenste visie verdedigen, waarbij Israël ‘vrede’ sluit met de Palestijnen die dan een ‘eigen Staat’ krijgen. De Palestijnen moeten dan wel de rechtmatigheid van hun verdrijving erkennen. Zowel de zionisten als de oorspronkelijke bewoners wonen in die visie apart, ieder in hun eigen stuk van Palestina. Israël heeft deze vaudeville sinds haar ontstaan levend gehouden (alleen was er nimmer een leider of een juist moment, of een voldoende zich neerleggen met de -voldongen- feiten om die vrede aan te bieden dan wel te realiseren). In een situatie waarbij de zionisten alle spelregels maakten kon die ‘vrede’ er toch nooit komen... Wel breidt de kolonisatie zich sinds 1948 uit, en de wetten van het land maken duidelijk dat de Palestijnen niet alleen militair maar ook juridisch volkomen ontrechtigd zijn. Verzet van Palestijnse kant tegen de ‘nooit vrede’-politiek van Israël wordt omgebouwd tot een nieuwe rechtvaardiging voor het voortduren van deze ‘nooit vrede’-politiek. In het beetje overgebleven Palestina is een onleefbaar en sociaaleconomisch vernietigd Bantoestan gecreëerd van mensen die opgesloten zijn in een door militairen bestuurd gebied tussen grenzen, muren, gefortificeerde nederzettingen en wegversperringen. Tot mijn verbazing blijven velen ondanks alles geloven dat het zionisme ‘vrede’ zal sluiten met de oorspronkelijke bewoners. Onder de paraplu van die utopie is het Israël gelukt sinds haar ontstaan te worden wat het nu is. Israël is zo groot en zo sterk geworden dat men er hardop durft te zeggen wat vroeger slechts voor critici duidelijk was: de kolonisten zullen heel Palestina ontdoen van de Palestijnen, en daarmee de ideologische -en racistische- essentie van het zionisme realiseren.[10],[11]1
De zogenaamde ‘één-staat-oplossing’ hanteert ook de utopie van vrede, waarin de verpauperde Palestijnen op wonderbaarlijke wijze dezelfde rechten krijgen als de kolonisten. Hoe mensen in de Onbevlekte Ontvangenis of in de ‘één-staat-oplossing’ kunnen geloven is mij onbegrijpelijk. Nog nooit heeft een koloniaal bewind haar dominantie opgegeven zonder strijd. Is in Palestina die strijd te verwachten? Zijn er aan Palestijnse kant ooit genoeg mensen en wapens en geallieerden om daarin een reële mogelijkheid te zien?
Natuurlijk niet. De ‘één-staat-oplossing’ is een fatale droom, net zoals de ‘twee-staten-oplossing’. Zionisten delen het land niet, het is hen immers door God en de atoombom gegeven en aan hen alleen. Ze hebben de afgelopen zestig jaar gebruikt om dat glashelder te maken. Daarom is er slechts één serieus te nemen optie: de volledige opheffing van de kolonie en de verwijdering van de bezetting. De enige wijze waarop dat kan gebeuren is het oplossen van de westerse grondslag van die kolonisatie; het militair, ideologisch en economisch op de been houden ervan. Kritiek op Israël is dan niet primair het kritiseren van de Israëlische politiek, maar van de onmenselijke politiek van het Westen. Een ‘verbeterd’ Israël is een contradictio in terminis. We moeten de moed hebben de Tweede Wereldoorlog te laten ophouden, en Israël op verstandige wijze ontmantelen.
1) Alvin Rosenfeld: “Progressive” jewish thought and the new Anti-Semitism’. American Jewish Committee, 2006, pagina 8. In dit stuk legt Rosenfeld de wereld uit welke vormen van kritiek op Israël zijns inziens legitiem zijn, en welke niet.
http://www.ajc.org/atf/cf/%7B42D75369-D582-4380-8395
D25925B85EAF%7D/PROGRESSIVE_JEWISH_THOUGHT.PDF.
2) Artikel 76b van het VN Handvest stelt dat de ‘trustee’ van een gebied zich verbindt
* to promote the political, economic, social, and educational advancement of the inhabitants of the trust territories, and their progressive development towards self-government or independence as may be appropriate to the particular circumstances of each territory and its peoples and the freely expressed wishes of the peoples concerned, and as may be provided by the terms of each trusteeship agreement;
http://www.un.org/en/documents/charter/chapter12.shtml
3) Zie bijvoorbeeld Charles Enderlin: “Par le feu et par le sang. Le combat clandestin pour l'indépendance d'Israël 1936-1948”, Paris, 2008
4) Ofri Ilani “Shattering a national mythology”, Haaretz, 21 march 2008 http://www.haaretz.com/hasen/spages/966952.html
5) Pag. 25 in Chaim Gans “ A Just Zionism”, Oxford University Press, 2008.
6) “Billions of dollars in annual aid, access to the most advanced weaponry in the world, the political immunity assured by the US veto in the Security Council and all the other forms of assistance have helped successive Israeli governments to maintain and intensify the occupation.” Uri Avneri, 28/11/2009; http://zope.gushshalom.org/home/en/channels/avnery/1259462045/
7) Nucleair geladen Jericho-raketten hebben al eens op punt van afvuren gestaan op de basis Herbath Zacharia in 1973, waardoor de Amerikanen zich gedwongen voelden meer conventionele steun aan Israel te geven. Zie: Warner Farr LTC US Air War College, 1999, in http://www.fas.org/nuke/guide/israel/nuke/farr.htm
De Amerikanen hebben aan Israël militaire vliegtuigen geleverd met installaties voor het afwerpen van atoombommen (‘nuclear capability’) vanaf 1967.
8) De honderdduizenden van hof en haard verdreven Palestijnen hebben nooit een cent schade vergoeding ontvangen, een grove onrechtvaardigheid die niet moet worden herhaald. In mijn visie worden zowel de verdreven Palestijnen als de koloniale zionisten en hun nakomelingen op serieuze wijze schadeloos gesteld. Het doel is een vreedzame verhuizing ten behoeve van een status ante. De schadevergoedingen zijn te betalen vanuit een fonds dat in een VN-kader kan worden gesticht en beheerd. Alle VN-landen behoren een quota ex-kolonialen op te nemen waarbij de belangrijkste thuislanden (de Verenigde Staten en Rusland) natuurlijk de grootste quota te vervullen hebben.
9) Zoals A.Lieberman zegt, minister van Buitenlandse Zaken in Israel: "I do not think there is anything to be expected from negotiations. Even if lasting 16 years they will produce no agreement. But my travels around the globe have shown me that the world is very interested in seeing peace talks start, even if only for the sake of appearance. A willingness to talk and talk is something we can give. Why not?"
zie http://adam-keller2.blogspot.com/2010/05/trampled-democracy.html
10) In zijn ontluisterende essay “Zionism as jewish self defense?”noemt Neumann het zionisme een theorie. Die term is m.i. onjuist omdat het zionisme geen wetenschappelijke pretentie heeft, maar een politiek-ideologische. We noemen kolonialisme geen ‘theorie’, maar een ideologie die aan verovering en exploitatie allerlei legitimering plakt, naar gelang de omstandigheden. Precies hetzelfde gaat op voor het zionisme. Michael Neumann; ‘The case against Israel’ 2005, pag. 83
11 In de woorden van Moshe Feiglin die Netanyahu wil opvolgen als leider van de Likud Partij en als Eerste Minister: “we represent what most Likud members really want - a government which says loud and clear that this country is ours and ours only. I definitely want to deprive Arabs of civil rights, unless they prove their loyalty to the state, and give them financial encouragement to emigrate from here. Any area from which Israel is attacked should be conquered and its whole population expelled.” Yedioth Ahronoth, 2 mei 2010.Geciteerd door Adam Keller in:
http://adam-keller2.blogspot.com/2010/05/trampled-democracy.htm
tekst in Engels
tekst in Frans
Bron
Overzicht Reacties over dit Artikel
Plaats een Reactie| Reactie van Paul Lamp | datum: 2010-12-12 17:59:02 | |
|
Herstel, de naam is Cohen, niet Cronin.
|
||
| Reactie van Paul Lamp | datum: 2010-12-12 17:55:46 | |
|
Het artikel van Cronin is het meest zuivere en juiste wat ik ooit ben tegengekomen. De onderbouwing is perfect. Hulde hiervoor.
|
||
