Het vredesproces ligt stil. Deze week kreeg ik heimwee naar de tijd dat het nog géén vrede was.
Reageer (1)De Britse journalist Peter Hitchens publiceerde onlangs een artikel over
zijn bezoek aan Gaza en de West Bank. In dat artikel schreef hij het
volgende: 'In feite is de werkelijke situatie in de Gazastrook en de
West Bank zo vol met paradoxen en verrassingen dat de meeste
berichtgeving zich gemakshalve concentreert op het vanzelfsprekende en
de lastige delen weglaat'.
Het was een spaarzaam eerlijk artikel
over het Midden Oosten conflict. De strekking van het artikel werd
volledig bevestigd door drie persoonlijke ervaringen die ik deze week
had.
Het eerste was een gesprek met de Palestijnse correspondent van The Jerusalem Post,
Khaled Abu Toameh en bevestigde wat mij betreft Hitchens’ woorden.
Wanneer het om nieuws gaat dat niet vanuit een anti-Israël hoek kan
worden gerapporteerd zwijgen de media, aldus Toameh.
De bekende
Palestijnse journalist gaf zijn visie op het Midden-Oosten conflict. Hij
werkte een aanzienlijk deel van zijn leven voor de PLO, maar besloot
later dat hij “een echte journalist” wilde zijn.
Hij schrijft nu voor de Jerusalem Post, maar werkt ook voor een aantal buitenlandse media.
Hij
begon zijn betoog met de opmerking dat de huidige puinhoop te danken is
aan de Oslo akkoorden. De ideeën waren leuk maar de wijze waarop ze
uitgevoerd werden was een drama, zei hij.
Als voorbeeld noemde
hij de wijze waarop de PA met geld en wapens werd ondersteund door de VS
en de EU. Men had volgens hem kunnen weten dat Arafat dat geld niet aan
de opbouw van een staat zou besteden en de wapens uiteindelijk zou
gebruiken om een oorlog tegen Israël te beginnen.
Tweede Intifada
De
Tweede Intifada was een doordachte poging om de aandacht af te leiden
van de groeiende kritiek op de PA onder de Palestijnse bevolking, aldus
Toameh.
Corruptie en de ophitsingcampagne die de PA tegen Israël
voerde, zorgden er uiteindelijk voor dat de Palestijnen in 2006 kozen
voor Hamas. Hamas ging met een programma van hervormingen de
verkiezingen in want de organisatie wist heel goed wat er leeft onder de
Palestijnse bevolking.
De PA heeft mu geen enkel mandaat om de
onderhandelingen met Israel te voeren, zei hij. Als er al een akkoord
voortkomt uit die besprekingen, dan zal de PA dat akkoord niet kunnen en
willen uitvoeren. Volgens Toameh is de enige reden dat de clan van Abu
Mazen vanuit Ramallah kan regeren, de aanwezigheid van Israël op de West
Bank.
Terugtrekking van de IDF uit de West Bank zal ontaarden in een tweede burgeroorlog onder de Palestijnen.
Wanneer het gaat over de strijd tussen Hamas en Fatah kun je slechts spreken over “bad guys and bad guys”, aldus Taomeh.
Internationale media
Toameh
zei verder dat hij uitermate teleurgesteld is in de wijze waarop de
internationale media verslag doen over het conflict. Hij noemde de
berichtgeving “niet fair”. Angst voor intimidatie door de PA bij de
buitenlandse correspondenten, was een van de redenen die hij aanvoerde
voor dit gedrag. Een andere reden was hypocrisie. Hij wees op het feit
dat de buitenlandse correspondenten bijna allemaal in Tel Aviv wonen,
waar ze genieten van onbeperkte vrijheid. Dezelfde journalisten
beschuldigen Israel bijna dagelijks van het schenden van vrijheden en
doen hun ogen dicht voor wat het Palestijnse leiderschap doet met haar
eigen onderdanen.
Tot slot gaf hij commentaar op de situatie in
Gaza. Hij merkte op dat tijdens de coup door Hamas in 2007, Israël het
enige land in de regio was dat Fatah leden hielp tijdens de
moordpartijen. Egypte hield de grens toen dicht.
Het land speelt
ook op ander gebied een kwalijke rol. Hij noemde de smokkel van wapens
naar Gaza, die wordt mogelijk gemaakt door corruptie in de Egyptische
overheid.
Hij wees op de gebeurtenissen in Gaza na de Israëlische
terugtrekking in 2005 en waarschuwde dat een eventuele Israëlische
terugtrekking uit de West Bank opnieuw tot chaos en bloedbaden onder de
Palestijnen zal leiden.
Verder merkte hij op dat de humanitaire
situatie in Gaza beter is dan in vele andere landen in het Midden Oosten
en Afrika, en zei dat in Gaza meer hulporganisaties werkzaam zijn dan
in tien Afrikaanse probleemlanden samen.
Pro feiten
Toameh
omschreef zichzelf als Arabisch Israëlische Palestijnse moslim en zei
dat hij niet pro Israel is maar pro feiten. Vanwege deze opstelling
moet hij vrezen voor zijn leven als hij in de West Bank werkt en kan om
de zelfde reden niet naar de meeste Arabische landen. Hij had kritiek op
de behandeling van Arabieren in Israel, maar voegde daaraan toe dat de
meeste Arabieren in Israel niet onder Arabisch bestuur willen leven.
Het gevolg is een verwrongen beeldvorming over Israel.
Emigratie naar Nederland
Maar
de eerste keer dat Hitchens artikel in herinnering kwam, was tijdens
een gesprek met een bevriende Palestijnse ondernemer in de buurt van
Bethlehem. De man informeerde naar de mogelijkheid om naar Nederland te
emigreren.M ijn eerste gedachte was dat hij wilde vertrekken vanwege het
stuklopen van de onlangs gestarte vredesbesprekingen. Maar dit bleek
niet het geval. En dus dat er geen uitzicht was op een eigen staat.
De
werkelijke reden waren de maffiapraktijken die de Palestijnse elite in
de West Bank er op na houdt, vertelde hij. Middenstanders en beginnende
bedrijven worden door deze elite, waaronder Fatah bonzen, zodanig
afgeknepen dat overleven het maximaal haalbare blijkt.
Een poos
geleden vertelde hij een soortgelijk verhaal over de betaling van
ziekenhuisbehandeling in Israel voor gewone Palestijnen. Die wordt bijna
altijd door de Palestijnse Autoriteit geweigerd terwijl dat niet het
geval is bij de families van deze elite.
Het emigratie idee liet
hij overigens snel vallen nadat ik hem had geïnformeerd over de
problemen met moslims in Nederland en het klimaat daar.
Precious Life
De film Precious Life
die ik deze week zag in Jeruzalem, gaat over dezelfde paradoxen in het
leven van Palestijnen en Israëli’s. De film begint met een soortgelijk
verhaal over de wijze waarop de PA zelf de humanitaire noden van haar
onderdanen negeert.
Een Palestijns gezin in Gaza heeft een kind
dat aan een dodelijke erfelijke ziekte lijdt. Het echtpaar vertelt dat
twee oudere kinderen al stierven aan de ziekte en dat de PA weigerde de
behandeling in Israel van een derde kind te betalen.
Uiteindelijk
wordt de behandeling betaald door een anonieme Joods Israëlische donor
die slechts meldde dat hij een kind had verloren in een recente oorlog.
De
film laat vervolgens zien hoe vooral de moeder van het kind worstelt
met haar beeld over Israel. De “kindermoordenaars” die zij zag op Hamas
TV blijken opeens te vechten voor het leven van haar kind.
De
meest dramatische scene in de film is echter de dialoog tussen Shlomi
Eldar (maker van de film) en de Palestijnse moeder over het verschil
tussen de cultuur van de dood in Gaza en die van het leven in Israel.
De moeder zegt dat de waarde die Israëli’s hechten aan het leven een zwakheid is.
Zij
verklaart uiteindelijk dat haar zieke kind martelaar (shahid) moet
worden voor de strijd om Jeruzalem. Eldar vertelde later dat hij toen
overwoog het werk aan de film te staken.
Het kind keert uiteindelijk gezond naar Gaza terug.
Deze drie ervaringen deden me opnieuw denken aan het artikel van Hitckens. daarin citeert hij een Arabische Israëli die met heimwee terugkeek op” de goede oude tijd voordat er vrede was”.
Overzicht Reacties over dit Artikel
Plaats een Reactie |
Reactie van Leendert Cohen | datum: 2010-10-29 14:38:57 |
