Protestbrief van oud-ambassadeur Wijenberg

(Volledige tekst:)

van: drs J.J. Wijenberg

aan: Mr L.A.J.M. de Wit
Hoofdofficier van Justitie te Amsterdam

onderwerp: laat Gretta Duisenberg met rust, vervolg de schuldigen

bijlage: 'Expansionistisch Israël is het Probleem', IFJP,

januari 2006

cc. Mw G. Duisenberg, Mr A.A.M. van Agt, de heer M.J. Cohen Burgermeester van Amsterdam - Korpsbeheerder, de heer B. Welten Hoofdcommissaris van Politie te Amsterdam, College van Procureurs-Generaal, Vara (Het Zwarte Schaap, NOVA), Het Parool, NRC, CIDI, IFJP


's-Gravenhage, 22 januari 2006

Geachte heer De Wit,

Onthutst heb ik in de krant gelezen, dat Mevrouw Gretta Duisenberg door de politie van Amsterdam op 20 januari jl. ondervraagd is over haar uitspraak in Het Zwarte Schaap: "Ze annexeren niet alleen de Palestijnse gebieden, maar ook de restaurants van Oud-Zuid" [NRC, 20-01-06]. Mocht dit bericht juist zijn, dan bevreemdt in de eerste plaats deze ongebruikelijke bekendmaking ten zeerste. Verder vraag ik Uw aandacht voor het volgende.

Het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken ondersteunt een high tech internetcursus van 4 weken, genaamd 'The Ambassadors' Course'. Doel is (jonge) zionisten wereldwijd te trainen in het actief presenteren van het beleid van Israël. Het heeft vier secties:
1. beargumenteer de Israëlische invalshoek, inclusief het klassieke advies: "If you cannot convince them, try to confuse them";
2. leer pro-Israël toespraken te maken;
3. leer hoe de media te beïnvloeden, leer hoe iedere hint van redactionele bias vast te stellen en deze onderwerp te maken van pro-Israël brieven en commentaar;
4. leer hoe activistische campagnes moeten worden opgezet en uitgevoerd.

In de bedoelde uitzending van Het Zwarte Schaap werd Mw. Duisenberg slachtoffer van deze tactiek van drie joodse journalisten, met name ad 1, ad 3 en ad 4. [Zo werd de heer Van Agt in NOVA het slachtoffer van CIDI's woordvoerder Naftaniël, waar hem - geheel uit het verband gerukt - verweten werd dat hij in lang vervlogen tijden had geprobeerd 'de drie van Breda' in vrijheid te stellen (overigens op rechtskundige gronden, maar tevergeefs). Dit voldoet aan de punten ad 1 en ad 4 hierboven.]
Het zal U opgevallen zijn, dat de drie heren zwegen als het graf toen Mw. Duisenberg hen aansprak op de misdadige wijze waarop Israël de Palestijnen onderdrukt.

Deze schaamteloze campagne tast de vrijheid van meningsuiting aan en tracht een open debat over het internationale beleid van Israël, en in dit geval ten opzichte van de Palestijnse Staat in wording, te frustreren.

De joodse 'dames' in Oud-Zuid chanteerden Mw. Duisenberg en de door haar bezochte restaurants in die wijk en pleegden aldus een aanslag op de burgerlijke vrijheden van deze uiterst fatsoenlijke dame. Ook dit past in de strategie om iedereen die maar iets kritisch wil zeggen over Israël de mond te snoeren. U dreigt hieraan als Hoofdofficier van Justitie mee te werken.

In het licht van de grootschalige intimidatie tegenover iedereen die het maar waagt kritisch te zijn over dit Israëlische regiem, sta ik volledig achter de gewraakte uitspraak van Mw. Duisenberg en ben eventueel bereid mij daarover tegenover de rechter te verantwoorden.

Als de Amsterdamse justitie en politie al aandacht en tijd willen besteden aan deze 'zaak', dienen zij de echte schuldigen te vervolgen: deze chanterende 'dames' en de gechanteerde restaurants die Mw. Duisenberg niet meer willen ontvangen.

Bijgesloten treft U ter achtergrondinformatie een beknopte analyse van het International Forum for Justice and Peace van januari 2006 aangaande Israël als het hoofdprobleem in het Midden-Oosten aan. (zie onder "meer" hieronder)

Tenslotte, ik hoop dat politie en justitie te Amsterdam zich niet in een positie zullen manoeuvreren waarin zij zich moeten verantwoorden voor discriminatie en het aantasten van de vrijheid van meningsuiting.

Hoogachtend, Jan J. Wijenberg oud-ambassadeur

------------------------------------------------------------------------------
E x p a n s i o n i s t i s c h I s r a ë l is h e t P r o b l e e m

Het Probleem
"When 2.5 (?) million [Palestinians] live in closed-off Gaza . . . those people will become even bigger animals than they are today, with the aid of an insane fundamentalist Islam. . . . So, if we want to remain alive, we will have to kill and kill and kill. All day, every day. If we don't kill, we will cease to exist. The only thing that concerns me is how to insure that the [Jewish] boys and men who are going to have to do the killing will be able to return home to their families and be normal human beings." (Bron: Arnon Sofer, Professor of Geography at Haifa University in Up Front, the weekend supplement of The Jerusalem Post, May 21, 2004)

Op televisie verklaarde Ehud Barak dat hij - in een geheime, illegale vergeldingscampagne tegen de Palestijnse gijzelnemers bij de Olympische Winterspelen in München - in de Libanon persoonlijk 13 onschuldige burgers had vermoord. Dit was geen probleem, aldus de trotse en glunderende Barak, want de wereld diende te weten dat Israël niet met zich laat spotten. (Bron: NOVA, 15 december 2005)

Onder de zich in de Palestijnse bezette gebieden vestigende Israëliërs bevinden zich zowel opportunisten als extreem gewelddadige Israëliërs die streven naar het bezetten van Oost-Jeruzalem, de gehele Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever. Met alle mogelijke middelen, waaronder moord, dienen de Palestijnen uit die gebieden verdreven te worden. Zij worden voluit gesteund door de regering van Israël.

Israël is een land:
- waar de media ongestraft ruimte geven aan onbestrafte, krankzinnige oproepen tot volkerenmoord;
- waar tenminste één ruimhartig bekennende moordenaar niet vervolgd werd en wordt voor moord met voorbedachten rade en het toch kan brengen tot minister president van dat land;
- waar opportunisten er niet mee zitten om zich grootschalig aan Palestijnse bezittingen te vergijpen en;
- waar van de hedendaagse werkelijkheid losgezongen fanatici een groot gevaar vormen voor Israël, het Internationaal Recht en de wereldvrede, om niet te spreken voor de Palestijnen.

Israël heeft altijd gestreefd naar het realiseren van het Zionistische ideaal van een Joodse Staat die ook de bezette Palestijnse gebieden omvat. Met dit doel voor ogen is het Israëlische beleid er in een decennialange, allesomvattende strategie op gericht om de identiteit van het Palestijnse volk systematisch te vernietigen. Als dat wordt toegestaan, is dit doel binnen zo'n tien jaar bereikt. Dan zijn de Palestijnen voorgoed beroofd van hun heden en hun toekomst.

"Het Midden-Oosten Conflict" tussen de Palestijnen en Israël bestaat niet. Zionistisch Israël is het probleem.

Ethnic Cleansing
In zijn dagboek van 12 juni 1895 sprak Theodor Herzl van "spiriting the penniless population discreetly and circumspectly" de grens over. David Ben-Gurion schreef in de jaren '30 aan zijn zoon: "We must expel the Arabs and take their places." Tijdens Israël's Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 werden ongeveer 700.000 Palestijnen daadwerkelijk verjaagd of op de vlucht gedreven. Dit aantal, zoals sommige Israëlische geschiedkundigen nu toegeven, bleek te weinig te zijn voor Israël's toekomstig gerief. Een bepaalde vorm van ethnic cleansing was een wezenlijk onderdeel van de Zionistische droom. (Bron: The Economist, August 6th 2005, page 68)

In het ontwerpprogramma van de nieuwe partij Kadima van Ariel Sharon is de volgende passage opgenomen: "De Israëlische natie heeft een nationaal en historisch recht op het geheel van Israël. Echter, teneinde een Joodse meerderheid te behouden, moeten wij een deel van het Land Israël opgeven om een Joodse en democratische staat te handhaven." (Bron: Ha'aretz van 29 november 2005).

'Ethnic cleansing' en land- en waterroof vormen ook na de stichting van de Staat Israël een vaste doelstelling van zowel Likud als de Arbeiderspartij.
Indien het ontwerpprogramma wordt aangenomen, zal de grondslag van de politieke partij Kadima rechtstreeks in strijd zijn met het Internationaal Recht. De partij moet dan eerder "extremistisch" en "racistisch" genoemd worden, dan van de eretitel "middenpartij" worden voorzien.

Het Democratisch Deficit
Analoog aan Iran, kent het land geen scheiding tussen kerk en staat. "[...] joodse democratie, met exclusieve rabbinale macht over geboorte, huwelijk en dood, is een contradictio in terminis." (Salomon Bouman, de macht van het Rabbinaat, in 'Israël achter de schermen, zionisme op een dwaalspoor', blz. 22, Prometeus, 2004) Sinds de stichting van de Staat Israël zijn alle - seculiere - premiers voor de verkiezingen te biecht gegaan bij de geestelijkheid, die een buitenproportionele politieke macht uitoefent. (Ibid. blz. 25)
Tussen Joodse groeperingen in Israël van verschillende geografische herkomst (West-Europa, Rusland, de Arabische wereld) bestaat grote ongelijkheid in politieke, economische en sociale rechten. In dit opzicht zijn de bedoeïenen en de Arabische Israëliërs er nog slechter aan toe dan de Joden aan de onderkant van de samenleving.

Israël is geen democratie. "De enige democratie in het Midden-Oosten" bestaat alleen in zekere mate voor het Joodse deel van de Israëlische burgers. Voor hen bestaat nog steeds een behoorlijke vrijheid van pers en van demonstratie. Hiervan wordt echter nauwelijks of geen gebruik gemaakt. Het land heeft vooral de trekken van zowel een theocratie als van een - nauwkeurig in wetten vastgelegd, maar naar willekeur gehanteerd - apartheidsregiem.

De Orthodox-Joodse 'Taliban'
De ca. 300.000 Haredim, 'degenen die sidderen voor God', zijn de ultra-orthodoxe joden. Zij hebben een fundamentalistische oriëntatie: zij nemen hun heilige teksten letterlijk en serieus. Deze in zichzelf gekeerde stroming - die zich keert tegen het zionisme en dus tegen de bezetting van Palestijns gebied - is onmiskenbaar in opkomst in Israël. De Haredim proberen, met toenemend succes, hun religieuze en politieke doelstellingen en levensstijl aan de overige bevolking op te leggen.
Behalve met de naam van hun God, onderscheiden de Haredim zich in geloof, wereldbeeld en agressie in niets van de moslimfundamentalistische stroming van de Wahabieten, waaraan onder andere de Taliban hun inspiratie ontlenen. (Bron: Marcel Kurpershoek, Ultra's en ultra-ultra's in 'Onzalig Jeruzalem', blz. 158 -186, Meulenhof, 1996)

Israël drijft geleidelijk af in de richting van een, uiteraard totalitaire, theocratie.

Uitdagen, Provoceren, Militaire Invallen
Het onderwerpen van het Palestijnse volk voltrekt zich langs vaste patronen. Israël begint met de andere partij op allerlei manieren uit te dagen waarna deze gedwongen wordt zich te weer te stellen. Op dat moment roept Israël schande, vermoordt mensen en vernietigt Palestijnse infrastructuur. Tegelijk wordt de andere partij op hoge toon ter verantwoording geroepen en worden maatregelen van de internationale gemeenschap geëist. (Bron: J.C. Mühren, kol. b.d. Voormalig VN-waarnemer en  defensie attaché in het Midden-Oosten; auteur van 'Verscheurd Land')

Wie dit decennialange patroon van opereren en de begeleidende public relations niet doorziet, zal niets begrijpen van het probleem Israël en van de weg naar een duurzame vrede.

Schurkenstaat
De VS hebben een doctrine. Er zijn landen die zij bestempelen als 'Rogue State', Schurkenstaat. Deze bezitten illegaal massavernietigingswapens, onderdrukken grote bevolkingsgroepen, martelen en houden op grote schaal mensen in detentie, en zij moorden buiten hun territoriale grenzen. De VS scharen onder de As van het Kwaad Syrië, Iran en Noord-Korea.
Israël pleegt in een bewuste strategie land- en waterroof, verwoest Palestijnse infrastructuur (waaronder in het onderwijs en de gezondheidszorg), moordt buiten eigen territoriale grenzen, martelt, voert collectieve bestraffingen uit en houdt duizenden Palestijnen gevangen zonder hen in staat van beschuldiging te stellen en te vervolgen.

Op grond van deze VS-definitie is Israël vanaf het ontstaan een monumentale Schurkenstaat en een hoogst actief lid van de As van het Kwaad. De Westerse wereld - regeringen zowel als de media - maakt zich tegelijk schuldig aan 'een samenzwering van stilte'. Deze stilte komt voornamelijk door het slechte geweten ten aanzien van de Joden, dat door Israëlische politici geraffineerd wordt gemanipuleerd. Het toelaten van deze manipulatie maakt de Westerse politici en de media nog schuldiger.
Waarom zouden ontwikkelde en beschaafde mensen - en hun leiders - ineenkrimpen onder ongegrond en vals Israëlische verbaal geweld en intimidatie?

De Hoofdschuldige
Israël is wereldwijd de enig overgebleven bezettende koloniale macht. Het land had zich al decennia geleden uit de bezette gebieden moeten terugtrekken [sinds het van kracht worden van Veiligheidsraad Resolutie 242, 22 november 1967], maar saboteert consequent elke internationale poging de illegale bezettingen te beëindigen. Als bezettende macht schendt het land alle verplichtingen voortvloeiend uit de Conventies van Genève. Het land overtreedt op grote schaal ook de bepalingen van onder andere de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van 10 december 1948.

In de eindeloze reeksen van wraak en weerwraak als gevolg van terreur door Palestijnse groeperingen en het Israëlische staatsterrorisme, heeft uitsluitend Israël de mogelijkheid en is in de positie om eigen terreurdaden te beteugelen.

Terreur en Contra-Terreur
Terreur is het bewust maken van willekeurige burgerslachtoffers voor politieke doeleinden. Israël doet dit - als Schurkenstaat -bewust en op grote schaal voornamelijk tegenover merendeels machteloze Palestijnen.
De misdaden van Israël begaan tegen het Palestijnse volk zijn niet de enige, maar wel mede, de oorzaak van de woede die wereldwijd leeft onder 1,4 miljard moslims. Deze vindt onder andere zijn uitweg in het moslimterrorisme en hernieuwd antisemitisme. In de Westerse wereld en elders worden bijgevolg grondwettelijke en persoonlijke vrijheden beknot, komen ministers en andere openbare figuren in de gevarenzone en laten honderden onschuldigen het leven bij terreuraanslagen in de Westerse wereld, het Midden-Oosten, Azië en elders.

We hebben al genoeg te stellen met het moslimextremistische gevaar als zodanig. Waarom zou de rest van de wereld die extra prijs willen betalen voor de misdaden begaan door dit Israël? Schuldgevoelens over de holocaust als de reden schieten tekort.

Het Internationaal Recht en de Minachting daarvan door Israël
Het Internationaal Gerechtshof (IGH) in Den Haag - de wereldwijd allerhoogste rechtsprekende autoriteit - schreef geschiedenis met zijn Advies van 9 juli 2004 over 'Wettelijke gevolgen van de bouw van een muur in het Bezette Palestijnse Territorium'. Het Hof autoriseerde Palestijnse deelname op voet van gelijkheid aan de vredesbesprekingen en erkent Palestina daarmee als partner in het conflict. Dat deze muur nodig is voor zelfbescherming van Israël en de plaatsing op Palestijns grondgebied, wijst het Hof af. Israël moet de muur afbreken en schadevergoeding betalen. Het Palestijnse gebied is 'bezet' en niet 'betwist', zoals Israël beweert. De nederzettingen vormen een schending van het Internationale Recht. Dit ontneemt Israël de juridische grond om over het annexeren van de bezette gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem, te onderhandelen. De internationale verdragen over de universele mensenrechten en die van het Internationaal Humanitair Recht zijn van toepassing.
Deze uitspraak is vernietigend voor Israël en voor de Veiligheidsraad. De laatste faalde, aldus het Hof, in haar allereerste plicht, het handhaven van internationale vrede en veiligheid. Het Hof meent dat de VN haar inspanningen voor een spoedige oplossing moeten verdubbelen en rekening dienen te houden met deze uitspraak. Het IGH heeft daarmee de geldigheid voor en de toepasbaarheid op Israël van het Internationaal Recht herbevestigd.
Tevergeefs hebben 33 resoluties van de Veiligheidsraad Israël tot de orde geroepen. De VS en Europa volstonden met loze gebaren. Ook deze opinie van het IGH legden de VS en Israël, zelfs voordat zij de inhoud kenden, naast zich neer.

Daarmee erkenden beiden dat het Internationaal Recht niet aan hun kant staat.

Israël construeerde, naast andere strategieën, hoogst 'originele' eigen interpretaties van de 4de Conventie van Genève, die nooit door de internationale gemeenschap zijn aanvaard. Het is een duidelijk voorbeeld van het 'domesticeren' van het Internationaal Recht om slechts de nationale belangen van een soevereine staat te dienen. (Bron: Dr. Lisa Hajjar, Courting Conflict: The Israeli Military Court System in the West Bank and Gaza, University of California Press, 2005).

Israël heeft zich buiten de internationale gemeenschap van beschaafde, min of meer recht en gerechtigheid respecterende, landen geplaatst. Hoogst verontrustend is het bezit van nucleaire wapens in de handen van dit regiem.
Waarom zouden de VS, met actieve steun, en Europa, door voortgaande passiviteit en gedogen, medeplichtig willen zijn aan deze grootschalige schendingen van het humanitaire recht en de rechten van de mens? Waarom zou de Westerse wereld haar eer en geloofwaardigheid nog verder te grabbel gooien voor een dergelijke foute zaak?
Zonder sterke interventie door een derde partij (met name Europa) zal de vernietiging met voorbedachten rade van grote aantallen mensenlevens van twee volkeren, de Palestijnen en de Israëli's, onafwendbaar doorgaan.

januari 2006

Overzicht Reacties over dit Artikel