Sleutel tot Vrede in het Midden-Oosten
Reageer (13)Door Jan Wijenberg
"En de vingers van de geschiedenis verslappen nooit hun greep, laten ons nooit ongemoeid, kunnen ons beroeren zelfs als we niet eens hun aanwezigheid vermoeden. Europa en het Midden-Oosten, het 'westen' en de Arabische wereld, zijn […] onontwarbaar met elkaar verstrengeld […]
De Europese grootmachten [tijdens de Eerste Wereldoorlog] zijn blind geweest voor zoveel facetten van de realiteit die zijzelf tot stand hebben gebracht. […] en de wereldmachten van [die] tijd hebben de rampzalige situatie in het Midden-Oosten gecreëerd."
Robert Fisk, 'De Grote Beschavingsoorlog', Anthos/Standaard Uitgeverij, 2005, blz. 412, 418
1 inleiding
De kakofonie van het dagelijkse nieuws doet ons soms de essentie van het Midden-Oostenconflict vergeten. Deze is even simpel als, tot nu toe, ongrijpbaar: een rechtvaardige en duurzame vrede tussen Israël en de Palestijnen. Steeds wordt een molensteen in de wereldwijde politieke vijver gegooid. De schokgolven vormen concentrische cirkels.
De onmiddellijke slachtoffers zijn Israëlische burgers en - vooral - de Palestijnen. Vervolgens wordt de directe omgeving getroffen. Libanon probeert zich te herstellen van de zoveelste Israëlische agressie. Irak werd - mede op aandringen van Israël, en later ontkend - in een puinhoop veranderd. Iran en Syrië worden bedreigd. De politiek en het academisch leven in de Verenigde Staten lijden er onder. Europa - 'onontwarbaar verstrengeld' met het Midden-Oosten - ervaart de politieke en morele implicaties van het conflict, en door terroristische aanslagen, ook aan den lijve. De Europese Unie is hopeloos verdeeld en ziet machteloos toe. Het geweld en de hardnekkigheid van het conflict hebben ook 1,4 miljard moslims in woede doen ontsteken. En tenslotte heeft het conflict grote invloed op de politieke en economische verdeling van macht op wereldschaal.
Valt de loop van de wereldgeschiedenis en de vorm van de toekomst dan te herleiden tot slechts één factor? Dat zou te veel gezegd zijn. Toch wordt in het onderstaande de stelling verdedigd, dat het Israëlisch - Palestijnse conflict een dominante factor in de recente wereldgeschiedenis vormde en medebepalend zal zijn voor de nabije toekomst.
Inzicht in de aard van het conflict is noodzakelijk. Dan dient te worden nagegaan hoe de - in de moderne tijd vaak doorslaggevende - beeldvorming gestalte krijgt. Vervolgens wordt de houder van de sleutel tot een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten geïdentificeerd en nagegaan welke instrumenten deze ter beschikking staat om deze vrede te bevorderen en - desnoods - met vreedzame middelen af te dwingen.
Men hoort vaak dat het Israëlisch - Palestijns conflict uitermate complex en vrijwel onontwarbaar is. Bij nadere beschouwing valt dat reuze mee. Het vraagstuk wordt namelijk veel overzichtelijker, en daarmee ook hanteerbaarder, wanneer een principiële keuze wordt gemaakt. Het enige dat telt, het uitsluitende middel om tot een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten te komen, is het internationaal recht. In het onderstaande wordt afgezien van vigerende politieke, religieuze of ideologische standpunten.
Het lijkt een voor de hand liggend vertrekpunt, maar is het de facto niet. Nergens wordt het internationaal recht zo genegeerd, zo geschoffeerd, zo geminacht als in dit conflict. Talloze inwoners van het Midden-Oosten vonden de dood, werden verminkt of verloren familie en vrienden als gevolg van dit onrecht. Vrede in de regio en stabiliteit in de wereld zijn evenzeer slachtoffers.
Het wordt tijd dit principe - het internationaal recht - in ere te herstellen.
2 het internationale recht, Israël en de Palestijnen
2.1 Israël
Een heel scala aan instrumenten van internationaal recht wordt dagelijks en op grote schaal door Israël geschonden:
- de Preambule van het Handvest van de Verenigde Naties;
- 39 VN-Veiligheidsraad Resoluties over Israël;
- de internationale wetgeving die voortkwam uit de Vredesconferenties van Den Haag in 1899 en 1907;
- het humanitaire recht zoals vastgelegd in de Geneefse Conventies, en vooral de IVde;
- de vele Verdragen en Verklaringen over de Universele Rechten van de Mens;
- de Verdragen over de Rechten van het Kind;
- de Verdragen tegen het Martelen;
- de Adviserende Opinie over bestaand internationaal recht van het Internationale Gerechtshof van 9 juli 2004 over 'de Muur' en andere aspecten.
Elk land vliegt wel eens uit de bocht bij het toepassen van het internationaal recht. Ook ons Koninkrijk overkomt dat, en zeker in dit conflict.
Israël gaat niet per ongeluk in de fout. Het land construeerde hoogst 'originele' eigen interpretaties van het internationaal recht, die nooit door de internationale gemeenschap zijn aanvaard. Doel is het ondergeschikt te maken aan de nationale belangen. 1 Zo kunnen rechters het martelen van mannen, vrouwen en kinderen een zogenaamde 'wettelijke basis' geven tegen alle internationale verdragen en verklaringen over de rechten van de mens, die van het kind en die tegen het martelen in.
Vanwege de reikwijdte en de omvang van deze schendingen wordt de internationale rechtsorde fundamenteel aangevreten. Dit gedrag noemen we dan ook staatsterrorisme.
2.2 de Palestijnen
Schenden de Palestijnen het internationaal recht? Waar zij in Israël burgers het doelwit maken van terroristische aanslagen, is dat natuurlijk het geval. Omdat het een schending van het internationale recht is, dienen deze aanslagen volmondig te worden afgekeurd. Maar er is een groot verschil met het Israëlische terrorisme. Palestijnse groeperingen plegen die aanslagen uit wanhoop en vanwege de uitzichtloosheid van hun lot. Het is nu geen beleid van de Palestijnse overheid. In die zin is er, in tegenstelling tot Israël, geen sprake van staatsterrorisme.
2.3 het Internationaal Gerechtshof
Het Internationaal Gerechtshof (IGH) in Den Haag - de wereldwijd allerhoogste rechtsprekende autoriteit - schreef geschiedenis met zijn Advies van 9 juli 2004 over 'Wettelijke gevolgen van de bouw van een muur in het Bezette Palestijnse Territorium'. Het IGH greep haar eerste gelegenheid om zich over het conflict te buigen aan om het bestaande internationale recht te bestendigen en om zich over meerdere aspecten uit te spreken.
Het Hof autoriseerde Palestijnse deelname op voet van gelijkheid aan de vredesbesprekingen en erkent Palestina daarmee als partner in het conflict. Dat een muur door Israël voor zelfbescherming gewenst wordt geacht, wordt niet bestreden. Echter, de plaatsing op Palestijns grondgebied wijst het Hof af. Israël moet de muur afbreken en schadevergoeding betalen. Het Palestijnse gebied is 'bezet' en niet 'betwist', zoals Israël beweert. De nederzettingen vormen een schending van het internationaal recht. Dit ontneemt Israël de juridische grond om over het annexeren van de bezette gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem, te onderhandelen. De internationale verdragen over de universele mensenrechten en die van het internationaal humanitair recht zijn van toepassing.
Deze uitspraak is vernietigend voor Israël en voor de Veiligheidsraad. De laatste faalde, aldus het Hof, in haar allereerste plicht, het handhaven van internationale vrede en veiligheid. Het Hof meent dat de VN haar inspanningen voor een spoedige oplossing moeten verdubbelen en rekening dienen te houden met deze uitspraak. Het IGH heeft daarmee de geldigheid voor en de toepasbaarheid op Israël van het internationaal recht herbevestigd.
Deze uitspraak legden de VS en Israël, zelfs voordat zij de inhoud kenden, naast zich neer. Daarmee bevestigden zij dat het internationaal recht niet aan hun kant staat. De Europese Unie volstond met loze gebaren.
2.4 Israël's achterstallig onderhoud
Onmiddellijk na het van kracht worden van Veiligheidsraadresolutie 242 op 22 november 1967 diende Israël zich terug te hebben getrokken uit de Bezette Gebieden. Tot de dag van vandaag worden de Palestjnen geteisterd door de bezetting van meer dan 40 jaar. Dit is een aanfluiting voor het internationaal recht. Het is ook een grof schandaal, dat de VS en de EU dit zolang hebben toegestaan, en dat hardnekkig volhouden
De omsingeling van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever is bijna voltooid. Aan één kant staat al de muur. Aan de andere zijde zijn de Palestijnen nu bijna verdreven van hun eigendom langs de oever van de rivier de Jordaan. Als dat rond is, kan het moorden op kleinere schaal ook daar opgevoerd worden en het grote moorden, zoals in Gaza, beginnen.
Onbegrijpelijk is, dat in de huidige situatie de nadruk wordt gelegd op details om Hamas te isoleren, terwijl in het algehele beeld niet te ontkennen valt dat het Israëlische politiek-zionisme de wortel is van alle politieke, economische en sociale kwaad dat de Palestijnen wordt aangedaan. Dat geldt in verhevigde mate voor Gaza. Het slachtoffer wordt geslachtofferd.
Israël legt grote minachting aan de dag voor het internationaal recht. Niettemin heeft Israël nog veel achterstallig onderhoud te verrichten voordat het zich een beschaafd lid van de Verenigde Naties kan noemen dat zich conformeert aan het internationaal recht. Israël is verplicht om:
- zich onmiddellijk en totaal te onthouden van elke vorm van agressie tegen de gehele Palestijnse bevolking door zowel de militaire eenheden als de illegale bewoners van alle joodse nederzettingen;
- zich te onthouden van elke moord met welke methode en met welke middelen dan ook, waaronder de targeted assassinations;
- zich honderd procent te onthouden van misdaden door de Israëlische militairen en de geheime diensten in het gehele Midden-Oosten;
- zich op de kortst mogelijke termijn terug te trekken uit alle Bezette Gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem en Gaza;
- het recht op terugkeer van de Palestijnse vluchtelingen uit te voeren;
- zich te onthouden van het schenden van de territoriale integriteit van alle omringende soevereine staten;
- onmiddellijk de ca. 12.000 ontvoerde, illegaal gevangen gehouden Libanese en Palestijnse burgers, waaronder de ca. 48 democratisch gekozen Palestijnse parlementsleden, in vrijheid te stellen;
- de muur op Palestijnse grondgebied op de Westoever af te breken en de Palestijnse getroffenen voor de geleden schade te compenseren;
- gesprekken te voeren met het democratisch gekozen Hamas, dat voortdurend zinvolle vredesvoorstellen doet gebaseerd op het internationaal recht.
2.5 delinquenten
Wanneer op een dusdanige grote schaal het internationaal recht wordt geschonden dat sprake is van staatsterrorisme, kunnen de hoofdschuldigen worden geïdentificeerd. Het Israëlisch - Palestijns conflict is één van de best gedocumenteerde. Daarom is het niet moeilijk om ter illustratie uit de uitgebreide lijst van schendingen een paar te vermelden.
In het Palestijnse debat wordt Ariel Scheierman, alias Ariel Sharon, wel 'the certified Israeli war criminal' genoemd 2. Weinig onafhankelijke waarnemers zullen het daarmee oneens zijn. Op zijn minst wordt hij omschreven als een compromisloze havik. Een greep uit zijn bewogen leven:
- 1956, een ongeautoriseerde, provocerende, onnodige en roekeloze aanval in de Mitlapas tijdens de Zesdaagse Oorlog;
- 1973, insubordinatie tijdens de Jom Kipoeroorlog;
- 1978, Sabra en Shatila, Rode Kruis: 2.750 doden, als 'indirect verantwoordelijke' ontslagen als minister van Defensie;
- 28 september 2000, bezoek aan de Westmuur van de Tempelberg, provocatie met de Tweede Intifada als gevolg;
- Sharon richtte in novenber 2005 de partij Kadima (Voorwaarts) op. De mate van 'democratisch gehalte ' en van 'respect' voor het internationaal recht waren van meet af aan duidelijk: "Kadima was founded on the premise that Israel's longterm survival depends on safeguarding its Jewish majority and preventing Palestinian Arabs becoming the majority at any time in the future." Waar Sharon zojuist Likoed, een in het fascisme gewortelde partij, had verlaten, behoeft dit geen bevreemding te wekken. Kadima meent dat de joden 'het nationale en historische recht hebben op het Land Israël in zijn geheel', dus inclusief alle Bezette Gebieden. In de plannen van Kadima was opgenomen, dat Israël de Jordaan Vallei zou annexeren. Zo kan de gehele lengte van de grens met Jordanië worden gecontroleerd vanaf Golan in het noorden tot de Golf van Aqaba in het zuiden. Deze plannen worden inmiddels in daden omgezet. 3
Shimon Peres en Ehud Olmert vonden zich in deze partij onmiddellijk thuis.
Op grond van de Belgische wet op de Genocide werd Sharon aangeklaagd voor oorlogsmisdaden. Onder intense buitenlandse druk werd de wet gewijzigd en de zaak in juni 2002 als niet ontvankelijk verklaard.
Shimon Peres wordt in de Westerse wereld wel gezien als een eminence grise. Hij is politiek de geestelijke vader van de Israëlische atoombom. De veronderstelling, dat Iran het machtsevenwicht in de regio zocht door ook over het atoomwapen te willen beschikken, lijkt niet te ver gezocht. Ook deze Israëlische leider heeft een lang en bewogen leven geleid. Hij droeg, onder andere, veel van de eindverantwoordelijkheden voor de operaties in Libanon. Een kleine greep:
- in de toespraak bij zijn inauguratie als president van Israël zei hij: "On the future map of Israel four priorities must be marked: Jerusalem, the Negev, the Galilee and the Valley of Peace". 4 Bij de aanvaarding van het hoogste ambt van Israël schond hij ten overstaan van zijn volk, de Palestijnen en de hele wereld het internationale recht. In ieder geval behoren Jeruzalem en de Vallei van de Vrede zijn land slechts deels toe 5;
- mede onder zijn verantwoordelijkheid werden in Zuid-Libanon van 1985 tot 2000 in de Khiam gevangenis duizenden Libanezen zonder vorm van proces vastgehouden, de meesten vreselijk gemarteld waarbij een aantal stierf. Na het overhaaste Israëlische vertrek vanwege bemoeienis van het Rode Kruis, werd het een veelbezochte plaats. Tijdens de zomeroorlog 2006 van Israël tegen Libanon werd het met een luchtaanval met de grond gelijk gemaakt. Deze bewijzen van Israëlische misdaden moesten kennelijk worden uitgewist;
- Qana is een plaats in Zuid-Libanon. Op 18 april 1996 vond daar de eerste Israëlische massamoord plaats. De luchtmacht bombardeerde het kamp van de Verenigde Naties - met immuniteitsstatus - waar ca. 800 burgers hun toevlucht hadden gezocht. Van hen vonden 106 de dood en werden 116 gewond. Vier VN-soladaten uit Fiji weden ernstig gewond. Vele malen was radiocontact geweest met de Israel Defence Forces (IDF) om te waarschuwen dat het kamp ten onrechte onder vuur lag. Uit VN-onderzoek bleek dat technische of procedurele fouten onwaarschijnlijk waren, hetgeen door Israël werd ontkend;
- de tweede massamoord in Qana gebeurde op 30 juli 2006. Toen vonden 28 burgers de dood, waarvan 16 kinderen.
Ehud Barak heeft ook een interessante achtergrond:
- op televisie verklaarde hij dat hij - in een geheime, illegale vergeldingscampagne tegen de Palestijnse gijzelnemers bij de Olympische Spelen in München in 1972 - in Libanon persoonlijk 13 onschuldige burgers had vermoord. Dit was geen probleem, aldus de trotse en glunderende Barak, want de wereld diende te weten dat Israël niet met zich laat spotten 6 ;
- Barak voerde in Camp David in juli 2000 de onderhandelingen met Yasser Arafat onder het toeziend oog van President Clinton. Hij deed, zei hij, aan de Palestijnen het beste aanbod voor vrede ooit. Arafat wees dit af. Arafat werd vervolgens door Israël weggezet als incompetent en anti-vrede. Echter, niet alleen zou Jeruzalem de 'eeuwige hoofdstad' van Israël blijven (met de derde meest heilige plaats voor de Moslimwereld onder permanente Israëlische controle) en werd de uitbreiding van de illegale nederzettingen tegelijk op volle kracht doorgezet. Robert Malley - als Clinton's speciale adviseur voor Arabisch-Israëlische Zaken aanwezig - toonde bovendien aan dat Barak loog. 7
- "Tussen minister van Defensie Barak en minister voor Binnenlandse Veiligheid Avi Dichter, die voor liquidatie van Nasrallah is, kwam het tot een woordenwisseling. Barak zei dat hij betrokken was bij de vermoorden van de vorige leider van Hezbollah in 1992."8
Ehud Olmert heeft ook een belangwekkende loopbaan:
- hij was burgemeester van West-Jeruzalem van 1993 tot 2003. In die tijd ontnam hij Oost- Jeruzalem aan de Palestijnen. Het Internationaal Gerechtshof oordeelde dit op grond van bestaand internationaal recht als onrechtmatig;
- als premier van Israël was hij verantwoordelijk voor de niet VN-gesanctioneerde, vernietigende zomeroorlog van 2006 tegen Libanon;
- ook wordt onder zijn leiding en verantwoordelijkheid de bevolking van Gaza op Middeleeuws-barbaarse wijze collectief gestraft door afgrendeling van het gebied, uitgebreide militaire agressie, inclusief het gebruik van fosforbommen, het afknijpen van brandstoffen, medicijnen, in- en uitvoer. Het opmerkelijke officiële argument is, dat de bevolking geleid wordt door Hamas, de meerderheidspartij in de verkiezingen. Collectieve straffen en de inzet van fosforbommen zijn ten strengste verboden onder het internationale recht. Jimmy Carter noemt dit "one of the greatest human rights crimes on Earth" 9;
- tijdens zijn premierschap is hij verantwoordelijk voor vele honderden van de 754 doden (waaronder 71 kinderen en 20 vrouwen) en vele malen meer gewonden als gevolg van zogenaamde 'targeted assassinations', dus moord, sinds het begin van de Tweede Intifada. 10;
- van 29 september 2000, het uitbreken van de Tweede Intifada, tot en met 27 maart 2007 werd nauwkeurig bijgehouden hoeveel Israëlische en hoeveel Palestijnse kinderen, jonger dan 18 jaar, werden vermoord. Palestijnse terroristen doodden in die periode 118 Israëlische kinderen. Het Israëlische staatsterrorisme is schuldig aan tenminste 927 doden. De kwantitatieve verhouding is dus ca. 1 : 9; de kwalitatieve verhouding - terrorisme versus staatsterrorisme - voor Israël vele malen erger 11;
- sinds jaar en dag worden Palestijnse en Libanese mannen, vrouwen en kinderen door Israël ontvoerd, veelal zonder vorm van proces vastgehouden en gemarteld. Het aantal varieert enigszins en wordt met vrijlatingen en nieuwe ontvoeringen min of meer constant gehouden tussen 10.000 en 12.000. Familieleden moeten voor hun eten betalen, dat regelmatig door Israëlische bewakers wordt gestolen;
- nadat Israël in de nadagen van de Zomeroorlog van 2006 tegen Libanon miljoenen clusterbommen had afgeworpen, is het aantal slachtoffers van oude en nieuwe landmijnen in Zuid-Libanon enorm toegenomen: "The 2006 conflict caused an upsurge in casualties, which data collection is inadequate to capture." 12
Benjamin Netaniahu
- leidt Likoed, de partij die het internationaal gegarandeerde Palestijnse recht op de Bezette Gebieden ontkent;
- op 4 december 1948 schreven 28 Amerikaanse intellectuelen, waaronder veel joden, een brief aan de New York Times. Onder hen waren Hannah Arendt en Albert Einstein. Zij waarschuwden tegen een tegemoetkomende houding voor de Amerika bezoekende Menachem Begin, de oprichter van de Israëlische partij Tnuat Haherut. Zij schreven: "[…] a political party closely akin in its organization, methods, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties. It was formed out of the membership and following of the former Irgun Zvai Leumi, a terrorist, right-wing, chauvinist organisation in Palestine."
Deze - later Herut genaamde - partij werd de dominante factor in het latere Likoed. In dit gedachtegoed voelden en voelen prominenten als Menachem Begin, Yitzak Shamir, Ariel Sharon, Ehud Olmert en Tzipi Livni en vele anderen zich thuis.
Het schenden van de territoriale integriteit van een land vormt een ernstige inbreuk op het internationale recht. Israël mag zich hier kennelijk soeverein boven verheven achten. Bij voortduring worden het land, de wateren en het luchtruim van omringende landen geschonden: de Palestijnse en Syrische Bezette Gebieden (dagelijks), Irak (vernietiging kerncentrale te Osirak op 7 juni 1981), Libanon (voortdurend) en Syrië (2007 en 2008). Iran wordt er - hoewel 16 Amerikaanse inlichtingendiensten menen dat het land in 2003 gestopt is met de ontwikkeling van een atoombom - mee bedreigd.
2.6 "Palestijnen zijn ongedierte dat uitgeroeid moet worden"
We must expel Arabs and take their places.
David Ben-Gurion, toekomstig Premier van Israël, 1937. 'Ben-Gurion and the Palestine Arabs', Oxford University Press, 1985
Between ourselves it must be clear that there is no room for both peoples together in this country. We shall not achieve our goal if the Arabs are in this small country. There is no other way than to transfer the Arabs from here to neighboring countries - all of them. Not one village, not one tribe should be left.
Joseph Weitz, hoofd van het Jewish Agency's Colonization Department in 1940. In "A solution to the Refugee Problem".
We should prepare to go over to the offensive. Our aim is to smash Lebanon, Trans-Jordan and Syria. The weak point is Lebanon, for the Moslem regime is artificial and easy for us to undermine. We shall establish a Christian state there, and then we will smash the Arab Legion, eliminate Trans-Jordan; Syria will fall to us. We then bomb and move on and take Port Said, Alexandria and Sinai.
David Ben-Gurion, sprekend tot de General Staff, mei 1948. Uit: Ben-Gurion, A Biography, Michael Ben-Zohar, Delacorte, New York, 1978
"We must do everything to insure (the Palestinians) never do return." Assuring his fellow Zionists that Palestinians will never come back to their homes. "The old will die and the young will forget."
David Ben-Gurion, in zijn dagboek, 18 juli 1948, geciteerd in Michael Bar Zohar's 'Ben-Gurion: the Armed Prophet', Prentice-Hall, 1967, blz. 157
Among the most disturbing political phenomena of our time is the emergence in the newly created State of Israel of the Freedom Party (Herut), a political party closely akin in its organisation, method, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties.
Begin and Yitzhak Shamir, die leden waren van deze partij (voorloper van Likud en Kadima), werden Premiers. Albert Einstein, Hanna Arendt en andere prominente joodse Amerikanen, schrijvend in de New York Times, protesteren tegen het bezoek aan Amerika van Menachem Begin, december 1948
How can we return the occupied territories? There is nobody to return them to.
Golda Meir, Premier van Israël, 8 maart 1969
There was no such thing as Palestinians, they never existed.
Golda Meir, Premier van Israël, 15 juni 1969
We must use terror, assassination, intimidation, land confiscation, and the cutting of all social services to rid the Galilee of its Arab population.
Israel Koenig, "The Koenig Memorandum", ook bekend als "The Koenig Report", een Israëlisch intern en vertrouwelijk overheidsdocument, april 1979, gelekt naar de krant al-Hamishmar
We walked outside, Ben-Gurion accompanying us. Allon repeated his question. What is to be done with the Palestinian population? Ben-Gurion waved his hand in a gesture which said 'Drive them out'.
Yitzhak Rabin, uitgelekte gecensureerde versie van Rabin's memoires, gepubliceerd in de New York Times, 23 oktober 1979
[The Palestinians are] beasts walking on two legs.
Menachim Begin, toespraak tot de Knesset, geciteerd in Amnon Kapeliouk, "Begin and the Beasts", New Statesman, 25 juni 1982
We declare openly that the Arabs have no right to settle on even one centimeter of Eretz Israel… Force is all they do or ever will understand. We shall use the ultimate force until the Palestinians come crawling to us on all fours.
Raphael Eitan, Chief of Staff of the Israeli Defence Forces - Gad Becker, Yediot Ahronot, 13 april 1983, New York Times, 14 april 1983
When we have settled the land, all the Arabs will be able to do about it will be to scurry around like drugged cockroaches in a bottle.
Raphael Eitan, Chief of Staff of the Israeli Defence Forces, New York Times, 14 april 1983
We have to kill all the Palestinians unless they are resigned to live here as slaves.
Chairman Heilbrun, voorzitter van het comité voor de herverkiezing van Generaal Shlomo Lahat als burgemeester van Tel Aviv, oktober 1983
"The Palestinians" would be crushed like grasshoppers … heads smashed against the boulders and walls
Yitzhak Shamir, Israël's Premier, in een toespraak voor joodse settlers, New York Times, 1 april 1988
Israel should have exploited the repression of the demonstrations in China, when the world attention focussed on that country, to carry out mass expulsions among the Arabs of the territories.
Benyamin Netanyahu, toen Plaatsvervangend Minister van Buitenlandse Zaken, voormalig Premier van Israël, sprekend tot studenten van de Bar Ilan University. Uit het Israëlische journaal Hotam, 24 november 1989
Everybody has to move, run and grab as many hilltops as they can to enlarge the settlements because everything we take now will stay ours… Everything we don't grab will go to them.
Ariel Sharon, Israël's Minister van Buitenlandse Zaken, sprekend tot een bijeenkomst van militanten van de extreem rechter vleugel Tsomet Party, Agence France Presse, 15 november 1998
The Palestinians are like crocodiles, the more you give them meat, they want more. …
Ehub Barak, Premier van Israël, Jerusalem Post, 28 augustus 2000
When 2.5 million [Palestinians] live in closed-off Gaza [ . . .] those people will become even bigger animals than they are today, with the aid of an insane fundamentalist Islam. [. . . ]. So, if we want to remain alive, we will have to kill and kill and kill. All day, every day. If we don't kill, we will cease to exist. The only thing that concerns me is how to insure that the [Jewish] boys and men who are going to have to do the killing will be able to return home to their families and be normal human beings.
Arnon Sofer, Professor in de Geografie, Haifa University, in Up Front, het weekend bijvoegsel van The Jerusalem Post, 21 mei 2004)
[…] Extremist rabbi Yousef Falay, who dwells at the Yitzhar settlement on illegally seized Palestinian land in the northern part of the West Bank, wrote an article in a Zionist magazine under the title "Ways of War", in which he called for the killing of all Palestinian males refusing to flee their country, describing his idea as the practical way to ensure the non-existence of the Palestinian race.
'We have to make sure that no Palestinian individual remains under our occupation. If they (Palestinians) escape then it is good, but if anyone of them remains, then he should be exterminated', the fanatic rabbi added in his article.
International Middle East Media Center (IMEMC), 18 September 2006
Hij [Matan Vilnai, Onderminister van Defensie van Israël] waarschuwde daarbij dat de Palestijnen een "shoah" riskeren. […] in Israël wordt de term zelden gebruikt voor iets anders dan de door het naziregime aangerichte massamoord op de joden.
NRC Handelsblad, 1 maart 2008
Israël pleegt dagelijks en op grote schaal staatsterrorisme. Palestijnse groeperingen gaan uit wanhoop over de schreef. Het Internationaal Gerechtshof heeft Israël en de VN eenduidig terechtgewezen.
In Israël kunnen mensen met een hoogst bedenkelijk verleden politieke carrière maken. De bevolking heeft met hen geen enkele moeite als staatshoofd, premier, minister van Buitenlandse Zaken, van Defensie en leider van vele andere strategische posten. De Israëlische media geven alle ruimte aan onbestrafte, krankzinnige oproepen tot volkerenmoord.
Deze constatering geeft alle aanleiding om na te gaan hoe dat mogelijk is.
3 de aard van het conflict
Op hoofdlijnen gaat het om twee varianten:
- wordt Israël voortdurend in zijn bestaan bedreigd door een omringend, vijandig Arabisch milieu en Iran? Moet Israël zich voortdurend verdedigen - ook met proactief militair geweld - om te kunnen overleven, de agenda van actieve defensie?
- voert Israël al decennia lang een agenda uit die streeft naar het volledige bezit van de Bezette Gebieden en naar totale controle over en op termijn volledige uitdrijving van de Palestijnse bevolking, de politiek-Zionistische agenda?
In theorie lijken deze varianten elkaar uit te sluiten. Maar is dat zo?
3.1 de agenda van actieve defensie
Dit is het beeld dat het Israëlische regiem oproept. De Israëlische analist Menahem Klein: "Ook [Olmert's] denken is nog verankerd in het idee dat Israël de Palestijnen met militaire en andere middelen onder de duim moet houden omdat de Palestijnen Israël willen vernietigen." 13 Recent onderzoek heeft aangetoond dat dit - ook voor Hamas - niet juist is. 14 Dezelfde angstige geluiden betreffen Iran, Irak (voordat de vernietiging ervan plaatsvond), Syrië, Hamas en Hezbollah. Hier komt de aloude sociologische wet in gedachten: What is real in the minds of people, is real in its consequences.
Israël wordt de vierde strijdmacht ter wereld met een luchtmacht die tot de allergrootsten behoort toegeschreven. Bij het minste vermoeden van dreiging uit de regio wordt er onmiddellijk op losgeslagen. Soms zijn het incidentele aanvallen op specifieke doelen, waarbij veel burgerslachtoffers vallen. Ook worden landen en gebieden met overmacht jarenlang bezet (Libanon) en kapotgeschoten en platgewalst (Libanon herhaaldelijk, de Palestijnse steden in de Bezette Gebieden vrijwel permanent).
Omliggende landen zien Israël als hun grootste bedreiging en treffen maatregelen om zich te verdedigen. Ook Hezbollah volgt deze redenering. Wanneer men terugkijkt op de relatie van Israël met Libanon, niet ten onrechte. Dat op zijn beurt voedt weer de Israëlische angsten en agressie. Hier is geen sprake meer van 'waar twee kijven, hebben twee schuld'. Maarten van Rossum: "Israël zelf lijkt gevangen in een tragisch complex van angst en agressie waar het zich kennelijk niet uit weet te bevrijden." 15
3.2 de politiek-Zionistische agenda
Israël streeft naar het volledige bezit van de Bezette Gebieden, naar totale controle over de Palestijnse bevolking en, op termijn, haar volledige verdrijving. Israël is daarin zeer succesvol geweest. De klus van de totale onderwerping is vrijwel geklaard. Zijn er voldoende feiten voorhanden om deze benadering te onderbouwen? Daar is niets geheimzinnigs aan.
De partijprogramma's van bijvoorbeeld Likoed en Kadima, uitspraken van President Shimon Peres (zie par. 2.5 hierboven) en de dagelijkse verslagen in de media van de facts on the ground leveren de bevestiging. Zie voor een grafische illustratie ook de drie bijgevoegde kaartjes.
In het internationale debat - zeker ook in Israël, de Verenigde Staten en Duitsland - verschijnen nieuwe begrippen om het vraagstuk te beschrijven en te interpreteren. De Israëlische socioloog Baruch Kimmerling definieert het begrip politicide 16 als het "proces dat als uiteindelijk doel heeft het doen wegsmelten (the dissolution) van het bestaan van de Palestijnen als een legitieme sociale, politieke en economische eenheid". De zeer gerespecteerde geleerde en speciale UNHCR-onderzoeker naar Israëlische activiteiten in de Palestijnse Gebieden, Richard Falk, die zich Amerikaans-Joods noemt, spreekt over 'sluipende genocide naar een Palestijnse holocaust' 17.
Is er sprake van politicide en van sluipende genocide op de Palestijnen? Er is niet meer nodig om vast te stellen dat dit alles juist is, dan het aandachtig volgen van het dagelijkse nieuws. Bovendien, internationale en Israëlische organisaties van naam analyseren de ontwikkelingen en doen daarvan verslag: de Wereldbank, UNRWA, het Rode Kruis, Amnesty International, Human Rights Watch, OXFAM, Gush Shalom, B'tslem. Hun conclusies over Israël's beleid en handelen zijn uiterst verontrustend. Een keur van gezaghebbende persoonlijkheden spreekt zich ook in niet mis te verstane bewoordingen uit: dominee Desmond Tutu, oud-President Jimmy Carter, de Speciale Rapporteur van de VN J. Dugard, de beroemde Amerikaanse journalist Seymour M. Hersch, de wetenschapper van naam Norman Finkelstein, om slechts enkele te noemen.
De conclusie, dat de politiek-Zionistische agenda wordt uitgevoerd, is meer dan voldoende onderbouwd. Israël als een land met de agenda van actieve defensie is een al even juiste constatering. Het argument van de voortdurende dreiging wordt op uitgebreide schaal gebruikt om de Israëlische bevolking angst in te boezemen. Het is tevens een belangrijk instrument in de politiek-Zionistische agenda. Beide gaan hand in hand en versterken de processen van politicide en sluipende genocide.
Agressie op grond van waandenkbeelden wordt vreselijke werkelijkheid en met een beroep op de Talmoed gerechtvaardigd. 18 Het internationaal recht geeft geen rechtsgrond voor het schenden van de territoriale integriteit van een land, noch voor moord en doodslag op grond van religieuze waarden en normen. Daarmee is de vraag gerechtvaardigd of een joodse staat toelaatbaar is. (In het kader van het democratisch deficit van Israël komt deze vraag hieronder verder aan de orde.)
Israël wordt geleid door een misdadig regiem, dat zich schuldig maakt aan ethnic cleansing (op de Westoever) en genocide (in Gaza). Staatsterreur is zijn wezenskenmerk. Na het vertrek van Saddam Hoessein is dit Israëlische regiem het overgebleven, meest misdadige in het Midden-Oosten, met Iran een goede tweede.
Wil er ooit vrede en stabiliteit in de regio ontstaan, dan moet Israël zich van dit zelf gecreëerde paranoia en dit beleid zien te bevrijden. Echter, zonder buitenlandse hulp en enige dwang lijkt dat onmogelijk.
Wanneer het hierboven geschetste beeld juist is, komt een andere vraag aan de orde. Hoe komt het, dat de beeldvorming in vooral de politiek en de media in de zogenaamde Westerse wereld hier zo sterk van afwijkt?
4 beeldvorming en werkelijkheid
Buiten de zogenaamde Westerse wereld bestaat niet of nauwelijks verwarring over het karakter van het conflict tussen Israël en de Palestijnen. In de Verenigde Staten en de Europese Unie ligt dat geheel anders. De Westerse politiek en ons medialand dienen zich rekenschap te geven van de getrouwheid van de beeldvorming. Desinformatie schept verkeerde beelden. Deze onderhouden conflicten en voeden onderdrukking en oorlog. Meer specifiek, valse voorstellingen van zaken blokkeren een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten.
4.1 een democratisch deficit
De stelling dat open informatie, het kritische debat, de zo noodzakelijke checks and balances slechts naar behoren kunnen functioneren in een voldragen democratie, mag wel tot de klassieke open deuren worden gerekend. Onder democratie wordt tenminste verstaan scheiding tussen kerk en staat, gelijke rechten en plichten voor alle burgers van het land en het principe van one man, one vote.
Israël beweert een democratie, zelfs de enige democratie in het Midden-Oosten, te zijn. Is dat zo? Voldoet Israël aan de minimale criteria?
Analoog aan Saudi Arabië en Iran, kent het land geen scheiding tussen kerk en staat. "[...] joodse democratie, met exclusieve rabbinale macht over geboorte, huwelijk en dood, is een contradictio in terminis."19 Sinds de stichting van de Staat Israël zijn alle - seculiere - premiers voor de verkiezingen te biecht gegaan bij de geestelijkheid, die een buitenproportionele politieke macht uitoefent. 20
Tussen joodse groeperingen in Israël van verschillende geografische herkomst (West-Europa, Rusland, de Arabische wereld) bestaat grote ongelijkheid in politieke, economische en sociale rechten. In dit opzicht zijn de bedoeïenen en de Arabische Israëliërs er nog slechter aan toe dan de joden aan de onderkant van de Israëlische samenleving.
Volledige persvrijheid bestaat niet in Israël. Naast censuur op de berichtgeving, wordt de vrije nieuwsgaring met alle mogelijke middelen, inclusief moord, gefrustreerd. (Zie 4.2 en 4.3 hieronder)
"De enige democratie in het Midden-Oosten" is Israël zeker niet. De laatste Palestijnse verkiezingen verliepen volgens waarnemers democratisch. Israël en de Westerse wereld doen er alles aan om de winnaar, Hamas, kapot te maken. Israëlische democratie bestaat alleen in zekere mate voor het joodse deel van de Israëlische burgers. Zij beschikken nog steeds over een behoorlijke vrijheid van pers en van demonstratie. Het land heeft vooral de trekken van zowel een theocratie als van een - nauwkeurig in wetten vastgelegd, maar naar willekeur gehanteerd - apartheidsregiem.
Israël kent een ernstig democratisch deficit. Open informatie, het kritische debat en de zo noodzakelijke checks and balances schieten ernstig tekort. Gelijke politieke, economische en sociale rechten ontbreken.
Een dergelijk land is uiterst gevoelig voor manipulatie van informatie en kiezersbedrog.
4.2 getrouwe geschiedschrijving?
Hierboven werd vastgesteld, dat onder het mom van voortdurende Palestijnse dreiging Israël zich steeds meer Palestijns land en water toeeigent en de controle op en onderdrukking van de Palestijnse bevolking opvoert. Beide gaan hand in hand en versterken de processen van politicide en sluipende genocide. Dit is geen opzienbarend nieuws. Solide onderzoek heeft dit reeds vastgesteld.
Zijn jarenlange ervaringen als VN-waarnemer heeft Kolonel b.d. J.C. Mühren vastgelegd. 21 Het onderwerpen van het Palestijnse volk voltrekt zich al decennia lang langs vaste patronen. Israël begint met de andere partij op allerlei manieren uit te dagen waarna deze gedwongen wordt zich te weer te stellen. Op dat moment roept Israël schande, vermoordt mensen en vernietigt Palestijnse infrastructuur. Tegelijk wordt de andere partij op hoge toon ter verantwoording geroepen en worden maatregelen van de internationale gemeenschap geëist.
Een aantal Israëlische historici - bekend onder de aanduidingen the New Historians, Post-Zionisten en revisionisten 22 - heeft, voornamelijk aan de hand van openbaar gemaakte overheidsdocumenten, een groot aantal officiële Israëlische versies van de geschiedenis onderzocht en vastgesteld dat deze onjuist zijn. In gewoon Nederlands: de Israëlische bevolking en de rest van de wereld worden om de tuin geleid met leugens en bedrog. Zo werd aangetoond, dat aan de oorlogen die Israël met buurlanden heeft gevoerd geen noodzakelijke zelfverdediging ten grondslag lag. Het waren veroveringsoorlogen.
Deze bevindingen druisen in tegen de kern van de overheidsideologie, en worden met kracht bestreden. Een van de historici - Ilan Pappé - werd zo getreiterd, dat hij in 2007 Israël is ontvlucht.
4.3 een cascade van desinformatie
De twijfel aan de betrouwbaarheid van de officiële Israëlische geschiedschrijving staat niet op zich. De gehele dagelijkse stroom van informatievoorziening over het Midden-Oosten verdient ook nader onderzoek. Er is sprake van elkaar versterkende fasen in een cascade van desinformatie.
4.3.1. de eerste fase
Overheidspropaganda wordt tegenwoordig 'spin' genoemd. 'Spin-dokters' begrijpen meestal dat imago en realiteit niet al te ver van elkaar mogen afwijken. Dat zou op de langere termijn contra-productief werken. Israël's speciale versie van 'spin' is anders, indrukwekkend en verrassend succesvol. Deze eerste fase van de waterval van desinformatie heet Hasbara [Hebreeuws voor 'uitleggen' of 'interpreteren']. 23 Deze uitgebreide en geraffineerde propagandamachine wil de wereld overtuigen van Israël's gelijk. Israël investeert grote sommen geld, veel tijd en energie aan de wereldwijde opbouw van het eigen imago.
Het gaat niet alleen om informatie. Training is een van de vele instrumenten. Het Israëlische Ministerie van Buitenlandse Zaken beheert een toegesneden en gedegen vierweekse cursus, The Ambassador's Course 24 genoemd. Onder de kop "Ben jij het ontbrekende stuk in Israël's Hasbara team?" wordt joodse groepsleiders, opvoeders, studenten en activisten in de Diaspora de gelegenheid geboden om een samenvattend overzicht van het conflict te verwerven, de Palestijnse propaganda te begrijpen en 'partijdigheid' in de media te onderkennen. Ook wordt geïnstrueerd hoe het Israëlische beleid te propageren.
De Israëlische propagandamachine produceert vertekeningen van de werkelijkheid die agressie, geweld en oorlog verdedigen en propageren. Drie in het oog springende thema's als voorbeelden:
- Iran wil Israël van de kaart vegen.
President Ahmadinejad heeft dat nooit gezegd, en het ook niet gesuggereerd. Hij voorziet onvermijdelijke regime change in Israël zonder inmenging van Iran, zoals gebeurde met de Sjah van Perzië, het Apartheidsregiem en de Sovjet Unie;
- Hamas wil Israël elimineren.
Op dit moment is Hamas de enige potentiële partner in het conflict die lange termijn vrede aanbiedt, echter onder de verplichtingen en regels van het internationaal recht, die Israël negeert en overtreedt;
- Hezbollah viel Israël met raketten aan in de zomer van 2006. Israël had geen keus dan te antwoorden.
Vlak voor de zomeroorlog van 2006 had de Libanese regering een klacht tegen Israël bij de VN - Veiligheidsraad wegens voortdurende grensschendingen in voorbereiding. 25 Hezbollah nam in werkelijkheid met het oog op gevangenenruil twee geüniformeerde Israëlische soldaten gevangen, toegestaan onder het internationaal recht. Israël had slechts een - armzalig - excuus nodig om zonder deugdelijke redenen verwoestende aanvallen op Libanon te plegen. Deze waren ruim van te voren zorgvuldig voorbereid. Hezbollah kwam pas tegen Israëlische doelen in actie na deze overduidelijke schending van het internationaal recht.
De strategie van Hasbara is ons volledig het zicht te ontnemen op de facts-on-the-ground, op de kern van het Israëlische beleid en op de eisen die het internationale recht aan Israël stelt.
4.3.2 de tweede fase
Onpartijdige informatie zou grote gaten schieten in Hasbara. Onafhankelijke media zijn een bedreiging voor het systeem en moeten worden gesmoord. De tweede fase in de cascade van desinformatie betreft, naast obstructie van informatieverwerving, ook recht-toe-recht-aan moord op journalisten, cameramannen, tolken en chauffeurs. De medewerkers van nieuwsagentschappen zijn het logische doelwit.
Het is uiterst gevaarlijk voor lokale en buitenlandse medewerkers van nieuwsagentschappen om op de Westoever en in Gaza te werken. 26 In de periode van 1996 - 2006 werden niet minder dan 12 personen uit allerlei landen en werkzaam voor nieuwsagentschappen gedood in Israël en vooral in de Bezette Gebieden. Israël bevindt zich daarmee net onder Indonesië (13 gedood) en op hetzelfde niveau als Nepal (12 vermoorden). Vele malen meer werden gewond. 27 Op 16 april 2008 werd Fadel Subhi Shana'a, een 23-jarige Palestijnse cameraman van Reuters in Gaza door een tankraket vermoord. 28 Een journalist werd tijdens een vreedzame demonstratie op 16 februari 2007 gewond.
Op 26 juni 2008 keerde de 24-jarige onafhankelijke Palestijnse journalist uit Rafah, Gaza, Mohammed Omer, via de Allenby Bridge overgang tussen Jordanië en de Westoever, naar huis terug. Hij had in Londen de prestigieuze Martha Gellhorn Prijs 2008 voor journalisten in ontvangst genomen. Tijdens de toelatingsprocedure bij de Allenby Bridge werd hij apart genomen door agenten van de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst, Shin Bet.
Zij zochten in de eerste plaats naar zijn prijzengeld in Engelse ponden, dat hij niet bij zich droeg. Vervolgens werd hij urenlang uitgekleed, inwendig onderzocht, getrapt, geslagen en aan zijn voeten over de grond gesleept. Uiteindelijk werd hij door een Palestijnse ambulance in bewusteloze staat bij een Palestijns ziekenhuis in Jericho afgeleverd. Dit gebeurde terwijl zijn escorte, Nederlandse diplomaten uit Tel Aviv, op hem stonden te wachten. De bemanning van de ambulance had geweigerd een document te tekenen met een verklaring, inhoudende dat de Israëlische autoriteiten geen enkele schuld of blaam troffen voor zijn lichamelijke conditie. Toen zij zeiden de buiten wachtende diplomaten te verwittigen, konden zij hem onmiddellijk meenemen.
Bij aankomst in Gaza bleek hem niet alleen een horloge en enige andere bezittingen te zijn ontstolen. Hij had een beschadigd strottenhoofd, vier gekneusde ribben aan beide zijden van zijn lichaam, een beschadigde liesstreek, andere inwendige kneuzingen en een zwaar trauma opgelopen. In het ziekenhuis in Jericho had de dokter hem al meegedeeld dat hij de gebruikelijke, naar buiten weinig opvallende, kwetsuren had opgedaan.
Na protest van de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken zegden de Israëlische autoriteiten toe de zaak te onderzoeken. Aan de media werd meegedeeld, dat zij hem - naakt en bewusteloos (!) - op straat hadden gevonden en ervoor gezorgd dat hij per ambulance naar een ziekenhuis werd gebracht. Bij het afsluiten van deze bijdrage was het resultaat van het Israëlische onderzoek nog niet bekend.
Shimon Peres was Minister van Buitenlandse Zaken in 2001. Hij zei, dat het dragen van een camera kan 'uitnodigen om beschoten worden'. Door te beweren dat de aanwezigheid van een camera direct kan leiden tot beschieting, legt hij in feite de verantwoordelijkheid daarvoor bij de cameraman. Op die manier ondermijnde hij de wettelijke claim van de media op civiele status. De voorwaarden voor vrije nieuwsgaring werden aldus ontkracht.
Tijdens de Israëlische zomeroorlog van 2006 tegen Libanon legde de IDF beperkingen op aan het gebruik van voertuigen in Zuid Libanon, ook voor journalisten. Zij werden gewaarschuwd dat er geen veiligheidsgaranties voor journalisten bestonden, in feite dus een verbod om in auto's te rijden. Zij kunnen daarmee voorkomen het risico te lopen aangevallen te worden door de IDF.
Voorafgaand aan aanvallen van de Israel Defence Forces (IDF) op civiele Palestijnse doelen behoort steevast het onklaar maken van vaste en mobiele telefooncommunicatie.
De namen van de slachtoffers worden door de IDF nooit bekend gemaakt. Er kraait dus geen haan naar. Degenen die de trekker overhalen lopen als vrij man weg. 29
4.3.3 de derde fase
In de derde fase van desinformatie spelen correspondenten uit de Westerse wereld een actieve rol. Redacties op de thuisbasis voelen de hitte van de grote nieuwsagentschappen en van lokale concurrentie. Zij dringen er bij hun mannen en vrouwen in het veld op aan om onmiddellijk te rapporteren, overeenkomstig met wat Associated Press, Reuters en de andere netwerken dicteren. De waarheid is van ondergeschikt belang. In de woorden van Joris Luyendijk, voormalig NRC-correspondent in het Nabije Oosten, zijn verslagen - ook zijn verslagen - gefilterd, vervormd, gemanipuleerd, partijdig en versimpeld. 30
4.3.4 de vierde fase
In de vierde fase van de cascade van desinformatie schieten 'pro-Israël lobbies' - goed getraind door de Ambassador's Course van Israël's Ministerie van Buitenlandse Zaken - in actie. Zij werken in de meeste Westerse landen en altijd langs dezelfde lijnen. Deze losweg verbonden joodse groepen treden op als pleitbezorgers van het Israëlische regiem. De invloed en naakte macht van "The Israel Lobby" in de Verenigde Staten kent zijn gelijke niet. Hun doeleinden zijn vaak in tegenspraak met de echte belangen van de VS zelf, zoals John Mearsheimer en Stephen Walt hebben aangetoond. 31
De invloed van 'pro-Israël lobbies' in andere Westerse landen mag dan niet zo alomvattend zijn, maar is zeker ook een factor van betekenis in het politieke leven en de media. Vanuit het gezichtspunt van deze lobbies is 'spin' geen 'spin', maar de waarheid en niets dan de waarheid. Feiten zijn geen feiten, maar onwaar of onbestaanbaar. De boodschapper van onwelkom nieuws en analyse wordt routinematig beschuldigd van antisemitisme en belachelijk gemaakt. Natuurlijk mag Israël niet gezien worden als een probleem. De problemen zijn "die Palestijnse terroristen, die verschrikkelijke Arabische dictators en dat angstaanjagende Iran met zijn nucleaire ambities". Het hoofddoel is hetzelfde, overal en altijd: een kritisch debat over Israël's beleid en gruweldaden moet ten koste van alles worden voorkomen.
4.3.5 de vijfde fase
De lokale media in de Westerse wereld nemen in de vijfde fase van de cascade van desinformatie een centrale rol in. Nederlandstalige media in Nederland en België werden gevolgd ten aanzien van hun verslaggeving over het Israëlisch-Palestijns conflict van 2002 tot begin 2007. Het onderzoek 32 concentreerde zich op teletext van de NOS, RTL en de VRT. Dertien veelgebruikte one-liners werden geïdentificeerd. Deze gaven nooit een correct beeld, waren of partijdig voor Israël, of negatief over Hamas en Fatah. Andere one-liners stonden in direct conflict met het internationaal recht of ontbeerden de relevante en nodige context. Slechts een paar voorbeelden:
- Hamas schendt het bestand.
Israël schendt bij voortduring en vanaf de aanvang het tussen haar en Hamas afgekondigde bestand, waarop een reactie van Hamas volgde;
- 'onschuldige Israëlische burgers' [slachtoffers van Palestijnse zelfmoordaanslagen] en 'ten gevolge van Israëlische militaire acties omgekomen Palestijnen'.
De Palestijnse slachtoffers zijn óók onschuldige burgers;
- Hamas is gericht op de vernietiging van de Staat Israël.
Hamas is gericht op de ontmanteling van de Israëlische Zionistische staatsstructuur en de beëindiging van de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden;
- De radicale Hamas-houding
Het Hamas-standpunt baseert zich op het internationale recht, waaronder op VN-Veiligheidsraad Resolutie 242 van 1967. Dit is een juridische en bindende oproep om zich terug te trekken uit de in de junioorlog van 1967 veroverde gebieden, waaronder de Palestijnse [de Westelijke Jordaanoever, Gaza en Oost-Jeruzalem].
De Nederlandse media overtraden de standaarden voor berichtgeving ernstiger en meer systematisch dan hun Vlaamse evenknie. Omdat elke one-liner steeds dezelfde foute informatie biedt, vertekenen deze de feiten aanzienlijk. Op zich is dat al zorgwekkend. Die dertien one-liners als geheel geven een zwaar vertekend beeld van het Israëlisch-Palestijnse conflict.
De onderzochte media schoten tekort in het handhaven van een minimum aan journalistieke standaarden en voegen een belangrijke bijdrage aan de cascade van desinformatie toe. Een klacht over tendentieuze berichtgeving over het Israëlisch-Palestijnse conflict bij de Ombudsman van de NOS leidde tot serieus onderzoek en correctieve maatregelen.
Systematisch onderzoek heeft ook plaatsgevonden bij Nederlandse dagbladen. Analyses van Trouw en het Nederlands Dagblad vertonen overeenkomstige patronen van vertekening en partijdigheid. 33
Andere factoren spelen eveneens een belangrijke rol:
- schuldgevoelens over hetgeen de joden is aangedaan tijdens de Tweede Wereldoorlog, als chantagemiddel gebruikt en tot op het bot uitgebuit door het Israëlische regiem;
- religieus gewortelde solidariteit met 'het joodse volk';
- de succesvolle zinsbegoocheling door Hasbara;
- de succesvolle manipulaties en indoctrinaties van de pro-Israël lobbies;
- kritiekloze, tekortschietende mediarapportage;
- veronderstelde mondiale krachtsverhoudingen;
- verondersteld electorale winst van politieke partijen;
- politieke arrogantie en inertie.
Wie dit decennialange patroon van agressie en de begeleidende public relations niet doorziet, zal niets begrijpen van het probleem Israël en van de weg naar een rechtvaardige en duurzame vrede.
Geschiedvervalsing en manipulatie van de beeldvorming bepalen ongetwijfeld mede de vrijwel kritiekloze en ongeconditioneerde steun van de Nederlandse politieke klasse aan Israël. Een intrigerende vraag is, hoe de geschiedenis hierover zal oordelen. Zou het kunnen zijn dat deze, terugblikkend, tot de conclusie zal komen, dat in verhouding tot dit steunen van zulk peilloos onrecht, in vergelijking de massamoord op ca. 8.000 moslimjongens en -mannen in Srebrenica op 11 juli 1995 slechts een incident op het schoolplein was?
5 de sleutel tot een rechtvaardige en duurzame vrede
5.1 het afwijzen van vrede
Een decennialange constante is Israël's obstructie en afwijzing van elk vredesinitiatief. De voorbereiding, het verloop en de nasleep van de Bijeenkomst van Annapolis ( het mocht niet eens een Conferentie heten) in november 2007 is een recente illustratie. De kernonderwerpen werden in het slotcommuniqué niet genoemd, noch een tijdpad. Onmiddellijk na de bijeenkomst ondergroef Olmert de afspraken al: na een dag of een jaar mochten geen resultaten worden verwacht. 34 Twee dagen later instrueerde Israël, bezorgd dat de Veiligheidsraad zich met de onderhandelingen zouden bemoeien, de VS een in de Veiligheidsraad ingediende ontwerpresolutie - die de door Israël en de Palestijnen gesloten overeenkomst steunt - in te trekken. 35 De Israëlische macht gaat zo ver, dat het Amerikaanse gezegde opgaat: When I say jump, you jump.
Het is in de optiek van het Israëlische regiem niet in hun belang om vrede te sluiten. Het politiek-Zionistische project - de verwerving van de gehele Westoever, de totale controle op en op termijn de verdrijving van de Palestijnse bevolking - vordert goed, maar is nog niet voltooid. Vrede zou betekenen de ontruiming van de Bezette Gebieden, teruggave van Oost-Jeruzalem en het einde van de onderdrukking van de Palestijnen.
En vrede zou ook inhouden, dat de Israëlische bevolking geen angst meer kan worden aangejaagd als voorwaarde voor de brede politieke steun voor het regiem.
Omdat vrede wel in het belang is voor de regio en voor de stabiliteit in de wereld, moet een externe macht vrede afdwingen.
5.2 één kwartet, vier maal fout
Het kwartet van de VS, de EU, Rusland en de VN koesteren een idee over hoe vrede tussen Israël en de Palestijnen kan worden bereikt. Het 'Annapolis-initiatief' borduurt hierop verder. Omdat het concept in de verste verte niet in de buurt komt van het internationaal recht, is deze operatie al onmogelijk. Vanwege de gebruikelijke Israëlische sabotage van elk vredesinitiatief, is het so-wie-so ten dode opgeschreven.
Opmerkelijk is dat dit vierspan ook weigert een plaats aan de onderhandelingstafel in te ruimen voor Hamas. Consequent wordt een vals beeld opgeroepen van de vredesintenties van deze winnaar van de laatste parlementsverkiezingen in Palestina. 36
Nog opmerkelijker, het is niet eens een kwartet. Het is een kwintet. Israël doet volop mee, maar de Palestijnen zijn uitgesloten. Over onpartijdige bemiddelaars gesproken!
Aan Hamas - de enige partij die zinnige vredesvoorstellen op tafel legt die dicht bij de criteria van het internationaal recht liggen - worden vier eisen gesteld. Elk daarvan is doorgestoken kaart:
- Hamas moet Israël erkennen. Israël heeft altijd geweigerd zijn grenzen te bepalen. Vraag: welk Israël, want dat land breidt zich - zonder noemenswaardige oppositie van 'het Westen' - elke dag verder uit ten koste van het Palestijnse territoir;
- Hamas moet het gebruik van geweld afzweren. Hoezo? Onder de Vierde Conventie van Genève heeft deze partij het volste recht om zich tegen de bezetter, ook met het gebruik van wapens, te verzetten. Voorts wordt van de bezetter die geweld grootschalig inzet, Israël, hetzelfde niet geëist;
- Hamas moet de eerder gesloten overeenkomsten met Israël erkennen. Waarom? Deze zijn afgedwongen door Israël en in tegenspraak met het internationaal recht. Hamas heeft het volste recht te weigeren door Israël gedicteerde vredesvoorwaarden opgelegd te krijgen;
- Hamas moet Fatah toelaten in het bestuur van de Palestijnse gebieden, vooral nu in Gaza. Merkwaardig. Hamas won een eerlijk verlopen parlementsverkiezing ten koste van het zeer corrupte Fatah. Het democratisch recht tot regeren werd hen ontzegd en een coalitie met Fatah opgedrongen. Niet minder dan 46 parlementsleden van Hamas werden door Israël ontvoerd en tot de dag van vandaag gevangen gehouden. De Westerse wereld spande voorts met Israël en Fatah samen om Hamas met geweld te elimineren. Om een coup van Fatah in Gaza te verijdelen, eigende Hamas zich met geweld het democratisch verworven recht toe het gebied te regeren.
Het inzicht lijkt geleidelijk door te breken, dat aan het betrekken van Hamas bij de vredesonderhandelingen niet te ontkomen valt. Het kwartje is evenwel nog steeds niet gevallen, dat Hamas daar meer recht op heeft dan Fatah, betere voorstellen heeft en de rechten en belangen van de Palestijnen veel beter vertegenwoordigt dan het corrupte, ondemocratisch aan het bewind zijnde en gewantrouwde Fatah ooit zal kunnen.
5.3 machtsverschuivingen
De dramatische politieke en morele machtsverschuivingen van de Verenigde Staten en de EU naar Rusland, China, India, Iran, Venezuela en Brazilië zijn al enige tijd onderweg en zullen onverminderd doorgaan. Bovendien wordt het accent van de wereldwijde infrastructuur van olie en gas geleidelijk verlegd naar het Verre Oosten. Belangrijke spelers in dit schaakspel zijn Rusland, China, Iran en Saudi Arabië. De Westerse wereld zal zich op termijn, mede door verlies aan macht, geconfronteerd zien met verminderd aanbod van olie en gas. Wij worden vooral afhankelijk van onzekere toeleveranciers als Venezuela, Nigeria, Angola, Bolivia. De olierijke voormalige zuidelijke Sovjet Republieken zijn politiek instabiel en hun exporttrajecten onzeker.
De grote spelers op de energiemarkt, deels moslimlanden, hebben belang bij politieke rust en invloed in het Midden-Oosten en weinig boodschap aan de belangen van Israël. Voor de verzwakte spelers, de Verenigde Staten en de EU, ligt op termijn hun steun voor Israël bepaald minder voor de hand.
De EU-lidstaten investeren in de komende jaren miljarden euro's aan Concentrated Solar Power (CSP), massale zonnespiegel centrales. Een proefopstelling draait al in Spanje. Potentieel kunnen deze in de gehele toekomstige behoefte van Europa aan elektriciteit voorzien, en meer. Het ligt in de bedoeling deze zeer kwetsbare installaties in Noord-Afrika te bouwen. De bevolking - moslims - van deze regio is niet gecharmeerd van de vrijwel kritiekloze EU-steun aan Israël ten koste van hun Palestijnse en Libanese broeders en zusters.
Onze voorziene afhankelijkheid van Noord-Afrika kan, bij ongewijzigd beleid, een politiek ongemakkelijke dimensie krijgen.
5.4 de lafheid voorbij, de waarden en normen tellen
Het feitenmateriaal over het Midden-Oosten conflict is overweldigend. Het verschil tussen de virtuele en valse visioenen van Hasbara en de werkelijkheid is immens. Politieke beleidmakers hebben geen andere keus dan die realiteiten, voor sommigen een ongelegen en ongemakkelijke waarheid, onder ogen te zien.
Jimmy Carter noemde Europa recent 'supine', lui, en het falen om Israël daarvoor te bekritiseren 'embarrassing'.. Hij kwalificeerde de blokkade van Gaza door Het Kwartet na de overwinning door Hamas van de verkiezingen in 2006 'one of the greatest human rights crimes on Earth'. Carter zei, dat de Europese Unie samenspant met de Verenigde Staten in deze misdaad en riep de EU op met de VS te breken over de blokkade van Gaza. Waarom niet, zo vroeg hij zich af, zij zijn toch niet onze vazallen? Zij nemen een gelijke positie in als de VS. 37
'De Verenigde Staten, Nederland en Israël vormen een soort ongeschreven geopolitieke as', zegt André Krouwel, politicoloog aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. 38
De sleutel tot een rechtvaardige en duurzame vrede in het Midden-Oosten ligt bij de Europese Unie, en dus ook rechtstreeks bij de Nederlandse regering. De Verenigde Staten kunnen in het vredesproces om tenminste twee redenen geen nuttige rol spelen: vanwege de totale greep van de pro-Israël lobbies op de beleidsmakers worden de VS voornamelijk gezien als de 'dishonest broker' en het wereldwijde macht- en prestigeverlies. Israël, als het hoofdprobleem in het Midden-Oosten, is schadelijker voor Europa dan voor de Verenigde Staten. De EU moet - en kan - het voortouw nemen en het verschil uitmaken tussen chaos en vrede.
Zolang de EU nog mondiaal gewicht in de schaal legt, is deze in staat vrede te bewerkstelligen. Europa heeft voldoende invloed, en desnoods meer dan voldoende instrumenten, om vrede af te dwingen. De minimale voorwaarden te zijn:
- het leidende principe van het internationaal recht
- voldoende politieke wil tussen de EU-lidstaten;
- de vastberadenheid om de doelstelling vast te houden tot deze is bereikt;
- de bereidheid om de woede en agressie van Israël en de VS te blijven weerstaan.
5.5 een EU-vredesstrategie op basis van het internationaal recht
Israël heeft verplichtingen onder het internationaal recht. Het land moet onmiddellijk de Haagse regels over oorlogvoering van 1899 en 1907 en het humanitaire recht van de Vierde Geneefse Conventie toepassen. Op die manier komt een einde aan de militaire agressie en ontvangen de Palestijnen de noodzakelijke bescherming tegen militair geweld en de voortdurende mishandelingen door de ruim bewapende, illegale kolonisten. Israël moet - op basis van Veiligheidsraad Resolutie 242 uit 1967 - onmiddellijk alle Arabische bezette gebieden opgeven en alle bepalingen van de Adviserende Opvatting van het Internationale Gerechtshof van 2004 honoreren.
Daarenboven moet Israël onder het internationaal recht:
* in het kader van een atoomvrij Midden-Oosten, zijn massavernietigingswapens op een verifieerbare manier ontmantelen, met internationaal gegarandeerde veiligheid daar voor in de plaats;
* de Staat Palestina erkennen binnen alle gebieden van voor 1967, inclusief Oost-Jeruzalem;
* alle nederzettingen ontruimen en het bestuur over Oost-Jeruzalem overdragen;
* alle kolonisten - die niet onder Palestijns bewind willen leven - onmiddellijk repatriëren naar Israël;
* de illegale muur op de Westoever ontmantelen en schadevergoedingen betalen;
* alle Palestijnse en Libanese gevangenen vrijlaten;
* het beleg van Gaza geheel beëindigen;
* zich onthouden van militaire operaties op de Westoever en in Gaza;
* het identificatiesysteem voor Palestijnse burgers beëindigen en de muur afbreken;
* zich onthouden van elke vorm of handeling van agressie en schending van de integriteit van alle buurlanden.
Wanneer Israël in gebreke blijft hieraan onmiddellijk uitvoering te geven, zal de Europese Unie een massief, maar vreedzaam pakket aan sancties opleggen. In de Veiligheidsraad van de VN worden juridische sancties voorgesteld, zoals het opschorten van het Israëlische lidmaatschap van alle organen van de VN-familie 39 en het instellen van een Israël Tribunaal in Den Haag. De verantwoordelijke politici, hoge militairen en de rechters die martelen toestaan kunnen zich dan vanuit een cel in Scheveningen voor de internationale gemeenschap voor hun daden verantwoorden. De VS zullen, zeker op korte termijn, nog wel hun veto inzetten om dit te voorkomen. Niettemin is de signaalwerking van groot belang. De EU zal zelf een hele serie sancties toepassen: juridische, consulaire, militaire, financiële en economische. Ook zal de EU voor het Palestijnse volk, vanwege 60 jaar door Israël aangerichte materiele en psychische schade, omvangrijke compensaties eisen.
En natuurlijk kan geen sprake zijn van het aanhalen van de banden tussen de EU en Israël, zolang dit land zich niet bij de gemeenschap van beschaafde landen heeft gevoegd.
De kwetsbaarheid van de Israëlische samenleving indachtig, zal Israël binnen twee jaar luisteren en inbinden. De voorgestelde vredesstrategie van de EU vormt het enige politieke instrument waarmee een rechtvaardige en duurzame vrede mogelijk is.
Het laatste woord
Dat is voorbehouden aan Hajo Meijer, Auschwitz-overlevende:
“Het Palestijnse volk bewust uitmoorden is genocide van de ergste soort, maar het volk door belegering, uithongering en onderdrukking ertoe te brengen zichzelf te vernietigen doet de verantwoordelijkheid op het laagst denkbare morele niveau belanden. De Palestijnen zitten immers als ratten in te grote dichtheid met beperkt voedsel in kooien gepropt. Het is aangetoond dat deze elkaar wederzijds gaan vermoorden. Dat is ook de opzet, zodat de Israëliërs dit vuile werk niet zelf hoeven te doen”. 40
1 Dr. Lisa Hajjar, Courting Conflict: The Israeli Military Court System in the West Bank and Gaza, University of California Press, 2005. Met advies van Israëlische adviseurs, werd dit systeem in het kader van 'the war on terror' door de Verenigde Staten overgenomen met onder andere als resultaat: het ontnemen van rechten en juridische bescherming, illegal combatants, martelen, Guantanamo Bay, Abu Greib, extraordinary renditions.
2 Khalid Amayreh, The Annapolis Illusion, Occupied East Jerusalem, 21 november 2007
3 BBC News, Analysis: Kadima' big plans, London, 29 maart 2006
4 Ha'artz, 15 juli 2007
5 Tripartiet overleg tussen Israël, Jordanië en de Verenigde Staten rond 1995 had als officieel beleden doel de vrede te bevorderen door middel van de economische ontwikkeling van beide zijden van de rivier de Jordaan, de Vallei van de Vrede genoemd. De Palestijnen waren opmerkelijk afwezig. Shimon Peres speelde een actieve rol als minister van Buitenlandse Zaken. Inmiddels heeft Israël een proces in gang gezet waarbij Palestijnen hun eigen gebied aan de westelijke oever niet meer kunnen betreden en de bewoners het leven steeds meer onmogelijk wordt gemaakt. Ook dit deel van de Bezette Gebieden eigent Israël zich toe. De omsingeling van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, met de muur en de Jordaan als onneembare barrières, begint overeenkomstige trekken te vertonen met die van Gaza. De vrees neemt toe, dat de Palestijnen daar eveneens in een moordende wurggreep worden genomen.
6 NOVA, 15 december 2005
7 Robert Malley, The Tragedy of Errors, The New York Review of Books, vol. 48, no. 13, 13 augustus 2001
8 NRC, 'Israël verliest propagandaslag', 21 januari 2008
9 The Guardian, 26 mei 2008
10 Palestine Center for Human Rights, PCHR Publishes a Report on Extra-Judicial Executions of Palestinians, ref. 24/2008, 2 juli 2008
11 Remember these children and countless others…a joint project of: American Educational Trust, Americans for Middle East Understanding, Israeli Committee Against House Demolitions, The Parents Circle - Bereaved Families Forum, 2007
12 International Campaign to Ban Landmines (ICBL), Ninth Annual Report 2007,
"The UN Mine Action Coordination Center South Lebanon accused Israel of laying antipersonnel mines during the July-August 2006 conflict in Lebanon. Israel denied the charges. […] Clearance of an estimated one million unexploded submunitions left by the Israeli invasion was the primary focus of demining operations from mid-August, almost 129,000 submunitions had been disposed of by end-May. […] The 2006 conflict caused an upsurge in casualties, which data collection is inadequate to capture. […] Service provisions was severely hampered by the 2006 conflict."
13 Salomon Bouman, 'Olmert wil geen permanente oplossing', Gesprek met Israëlische analist Menahem Klein over het vastgelopen Israëlisch-Palestijnse vredesproces, NRC, 17 november 2007
14 Jan Elshout, Palestina: meer dan apartheid, daarom oplosbaar?, Internationale Spectator, maart 2007, blz. 164
15 Maarten van Rossum, De 51ste Staat, Walt en Mearsheimer brengen Amerikaanse steun voor Israël in kaart, NRC Handelsblad, 2 november 2007
16 Baruch Kimmerling, Politicide: Ariel Sharon's War against the Palestinian People, Verso, 2003
17 Richard Falk, Slouching towards a Palestinian Holocaust, The Transnational Foundation, 29 juni 2007
18 Rabbijn Elisa Klapheck, "[..] Een belangrijke zin in de Talmoed is: als iemand jou wil vermoorden, wees hem dan voor en dood hem eerst. […]", in Trouw, Offers brengen in Uruzgan, 5 december 2007
19 Salomon Bouman, de macht van het Rabbinaat, in 'Israël achter de schermen, zionisme op een dwaalspoor', blz. 22, Prometeus, 2004
20 Ibid. blz. 25
21 J.C. Mühren, kolonel b.d., Verscheurd Land, Maximalisten blokkeren vrede in het Heilige Land, Aspekt, 2004
22 De New Historians zijn een niet bijzonder gestructureerde groep geschiedkundigen. Daaronder zijn Benny Morris, Ilan Pappé, Avi Shlaim en (in retrospect) Simha Flapan. (Wikipedia)
23 Oscar Garschagen, de Nabije Oosten-correspondent, NRC Handelsblad,: "Slachtoffer Israël, Propagandamachine Hasbara moet de wereld van het Israëlische gelijk overtuigen; Van oudsher investeert Israël veel tijd, geld en moeite in het eigen imago. Als ons beleid maar goed wordt uitgelegd, zo redeneert het land, volgt begrip vanzelf" NRC Handelsblad, 5-6 Augustus 2006, Zaterdags Bijvoegsel, blz. 6
24 www.Israel-mfa.gov.il/MFA/MFAArchive/2000_2009/2003/4/Ambassador-s%20Course
www.jaconcact.org/courses/is-am
25 mededeling van de President van Libanon persoonlijk aan een Nederlandse delegatie, waaronder de auteur.
26 een protest werd ingediend door het Committee to Protect Journalists op 28 februari 2007
27 The International News Safety Institute Killing the Messenger, Brussel, maart 2007, blz. 36, 37, 39, 40, 41, 59, 70 en 71
28 Palestine Centre for Human Rights, Press Release, ref. 32/2008, 17 april 2008, PCHR Strongly Condemns Willful Killing of a Journalist by IOF; Reuters Cameraman Killed by an Israeli Tank Shell
29 Ibid Killing the Messenger
30 Joris Luyendijk, Het Zijn Net Mensen, Podium, juli 2006 en Natuurlijk, maar praat vooral over de valkuilen van het vak, NRC, 24/25 februari 2007
31 John Mearsheimer en Stephen Walt, The Israel Lobby, London Review of Books, maart 2006
32 Astrid Essed, Tendentieuze Berichtgeving, 2002 - 2007, NOS, RTL and VRT, februari 2007
33 Jan Elshout deed onderzoek naar verslaggeving over het Nabije Oosten door Trouw en het Nederlands Dagblad
34 Carolien Roelants, Op naar vrede, maar zonder tijdpad, NRC Handelsblad, 28 november 2007
35 Trouw, VS trekken VN-resolutie in na bezwaar Israël, 01 december 2007
36 Jan Elshout, Palestina: meer dan apartheid, daarom oplosbaar?, Internationale Spectator, maart 2007, blz. 164
37 Jonathan Steele and Jonathan Freedland, Carter urges 'supine' Europe to break with US over Gaza blockade: Ex-president says EU is colluding in a human rights crime, The Guardian, 26 mei 2008
38 Thijs Niemantsverdriet, Een jaar Balkenende IV, Het Taboe-Kabinet, Vrij Nederland, 23 februari 2008
39 Francis A. Boyle, Palestine, Palestinians and International Law, Clarity Press, Inc., pp 153 - 156
40 Hajo Meijer, Vredesspiraal, maart 2007
Overzicht Reacties over dit Artikel
Plaats een Reactie |
Reactie van mr polska | datum: 2011-11-24 19:13:12 |
|
wtf aars (en jessy), denken jullie dat er geen holocaust is geweest? jullie zijn nog dieper afgezakt dan ik mijn broek draag.
|
||
 |
Reactie van Aart van Wijngaarden | datum: 2011-11-24 04:39:19 |
|
@Jessy
Ik moet je verhaal enigszins corrigeren, het is bewezen, dat er in de concentratiekampen GEEN vergassingen hebben plaatsgevonden en kampbewoners kregen alleen de kogel bij misdrijven. Alles staat onomstreden omschreven op mijn website, die onder deze link te vinden is: http://tinyurl.com/6haosaz Maar de website wordt momenteel overgeheveld naar een nieuw adres: http://www.stopzionism.com, waar al vele nieuwe artikelen opstaan. |
||
|
Reactie van mr polska | datum: 2011-11-23 20:06:04 |
|
jessy jij spoort niet mislukte psycholoog. jij bent net zo'n racist als die verknipte marrokaan op dat filmpje
|
||
|
Reactie van chiem | datum: 2011-11-23 19:34:49 |
|
ik zie dat mijn reactie twee maal is verstuurd, dit is een fout van mijn kant, excuses hiervoor
|
||
|
Reactie van Jessy | datum: 2011-10-27 18:28:30 |
|
chiem ben jij dat op het flimpje, http://www.youtube.com/watch?v=Ac_AXVq3qVk
moet wel want je verhaal is van hetzelfde laken en pak. |
||
|
Reactie van chiem | datum: 2011-10-27 18:08:55 |
|
hmm... landroof...
zeg als de arabische landen (die israel nog steeds niet als staat erkennen) vanaf letterlijk dag 1 israel hebben veracht bespot en aangevallen de palestijnse staat willen moeten ze: a) eerst israel erkennen b) excuses aanbieden voor de oorlogen die ze hebben gestart tegen israel de palestijnen zeuren nu 60 jaar voor een eigen land en zeggen de joden weten niet hoe dit is om geen eigen land te hebben. nou dat weten de joden wel heel goed zelfs de palestijnen moeten ophouden met zeuren. ik zal u eens vertellen wat de arabieren zeiden en deden in 1948. de arabieren schreeuwden en hadden als leus: '''wij zullen het werk van hitler afmaken!'' en hoe ze de joodse vrouwen verkrachten is ook niet mis. ze sneden hun lippen oren en neus eraf en prikten vervolgens de ogen eruit want ''het zijn toch maar joden'' http://www.youtube.com/watch?v=Ac_AXVq3qVk Duitsland heeft na oorlogen ook land verloren omdat ze begonnen met de beide wereldoorlogen. wel de arabische landen zijn ook begonnen met oorlogen dus is het gepast dat ze land verliezen, als straf. niks bezet gebied. zo noemen de duitsers polen toch ook niet? als de palestijnen zo graag een eigen land willen moet ze ophouden met raket beschietingen! logisch dat je dan represailles krijgt. en voor de mensen die denken dat Irael begonnen is: DAT IS NIET ZO |
||
