Nederlandse Israel-politiek onacceptabel: Liebermann krijgt vrij spel
Nog geen dag, nadat Olmert aankondigde dat er een grootscheepse militaire actie tegen Gaza zou worden uitgevoerd, viel het Israëlische leger massaal aan. De zwijgzaamheid van de Europese en Nederlandse politiek, tegen de achtergrond van de Israëlische politiek van massale belegering en beschietingen op de Palestijnse bevolking, begint in toenemende mate een verdacht karakter te krijgen.
Geen Nederlandse politicus heeft momenteel weliswaar het lef, om openlijk te zeggen dat hij of zij Israël’s acties ondersteunt. Deze politici weten immers zeer goed, dat mensenrechtenorganisaties de situatie monitoren, ondanks de pogingen van Israël pottenkijkers buiten te houden. Wie van de politici wil positieve woorden uitspreken over de militaire waanzin van het Israëlische regime, als het risico bestaat dat deze door deze organisaties bestempeld worden als oorlogsmisdaden?
Toch is er een manier om Israël te ondersteunen, door dik en dun zelfs, zonder het doen van dit soort onvoorzichtige uitspraken. In de Nederlandse politiek heeft men hier een zeer lange en uitgebreide traditie in, die ook deze keer zijn uitwerking heeft.
Het stilzwijgen van de Nederlandse politiek, de uitspraken van Groen-Links-politici, en die van de SP, daargelaten, vormt een beschermend ‘cordon sanitaire’ rondom Israël. Niemand wordt dan ook gedwongen een uitspraak te doen over het Israëlische geweld.
De Nederlandse traditie van groot ontzag voor economische en militaire macht, speelde herhaaldelijk in de moderne geschiedenis zijn rol: in ‘40-’45 leidde dit tot de uitlevering van de Joden aan de Nazis, in de 90-er jaren tot de uitlevering van Bosniërs aan de Serviërs, en gedurende de tweede helft van de 20e eeuw, en ook nu nog, tot de uitlevering van de Palestijnen aan het agressieve, militaristische en expansionistische Israëlische regime.
Toch vreemd, dat Nederland op deze gebieden, ten opzichte van de realiteit, juist een omgekeerd zelfbeeld heeft. Wij zijn toch júist voorstanders van mensenrechten, wij durven toch júist op te komen voor de onderdrukten der aarde?
Met de toetreding van het extreem-rechtse Yisrael Beitenu, met 11 zetels, tot de Israëlische regering, wordt een nieuwe fase ingeluid, die zeer ernstige gevolgen kan hebben voor de mensenrechtensituatie van de Palestijnen. De leider van deze partij, Avigdor Liebermann, is onder andere vóór de standrechtelijke executie van Arabische parlementsleden in de Israëlische Knesset, en de gewelddadige verdrijving van de Arabische populatie naar de Palestijnse openluchtgevangenissen op de Westelijke Jordaanoever.
Zelfs links Nederland zwijgt, over deze zeer gevaarlijke ontwikkeling. De ongeschreven agenda van de Nederlandse politiek lijkt ten doel te hebben, de Israëlische regering alle rust te geven om aan haar ‘Endlösung’ van het ‘Palestijnse probleem’ te werken. Ik ben zeer benieuwd, wie van de politici in Nederland, het voortouw durft te nemen het moordende stilzwijgen te verbreken.
Ook het herhalen van een ineffectief mantra, zoals “wij zijn voorstanders van een Palestijnse staat”, is geenszins een doorbreking van de stilte. Zelfs Bush, zelfs Sharon, heeft deze nietszeggende uitspraken in zijn mond genomen. In deze zelfde sfeer kunnen de holle uitspraken van Bert Koenders, die af en toe kritische uitlatingen doet in de richting van Israël, gezien worden. Ongetwijfeld heeft het uitspreken van die kritiek voor hem, en zijn partij, een tijdelijk gewetensussend effect.
Het gaat echter niet om het uiten van kritiek, maar om het innemen van standpunten. Dit is waar de Nederlandse politiek verstek laat gaan. Als gehele bevolking zijn wij deze zomer medeplichtig gemaakt aan oorlogsmisdaden (Schiphol was immers de doorvoerhaven voor het Amerikaanse wapentuig), door Israël begaan tegen de Libanese bevolking, getuige het rapport van Amnesty International. We zijn dus kennelijk een land geworden, dat zijn schouders ophaalt voor de toepassing van clusterbommen tegen burgers.
Ook bleek, dat Israël behalve fosforbommen en clusterbommen, ook wapens met vervuild uranium heeft ingezet. Meten wij met twee maten? Nee hoor, roept rechts Nederland vlug.
Toch zit de heer van Anraat in de gevangenis, omdat hij een rol gespeeld zou hebben bij de levering van massavernietigingswapens aan Saddam Hoessein. Een regering kan kennelijk echter, door via misleiding het mandaat van het Nederlandse volk hiervoor te gebruiken, zonder enige vrees voor repercussies het Israëlische regime helpen voorzien van massavernietigingswapens; op geen enkel moment hoeft Bot te vrezen, dat hij hiervoor verantwoording zal moeten afleggen, laat staan de binnenkant van een gevangeniscel te zien krijgt.
Het gevaar, dat de Palestijnse bevolking loopt, wordt geïllustreerd door de golf van geweld, die Israël over de bevolking van Gaza heeft uitgestort. In nog geen twee dagen werden al 26 Palestijnen gedood. In de huidige tijd veroorlooft Israël het zich kennelijk zelfs, om zonder de gebruikelijke vlag van de zogenaamde ‘vergeldingsacties’ (de door Palestijnen afgevuuurde Qassam-raketten, niets meer dan grote metalen vuurpijlen die, zoals ook in het NRC gezegd werd, zelden of nooit slachtoffers maken, lijken mij zelfs voor rechts-georienteerden een mager excuus) , op massale en gewelddadige wijze tegen de Palestijnen op te treden.
De eindfase van de Nakba (de etnische zuivering van Palestina om plaats te maken voor de Zionisten), is door de toetreding van Liebermann ingeluid. Na de Tweede Wereldoorlog luidde de verdediging van de Duitsers over hun medeverantwoordelijkheid voor de misdaden van het Nazi-regime: “wij hebben dit niet geweten”. Als Israël echter haar wrede ‘Endlosung’ zal hebben voltooid, zal de eerlijkste Nederlander moeten toegeven: “wij hebben dit nooit willen weten.”
Verschenen op MI Nieuws:
[url=http://www.docjazz.com/dutch/Joomla/content/view/95/]klik hier[/url]
