ANP Journaal speelbal van Israelische propaganda
Grove schendingen van de Mensenrechten zijn regelmatig geen probleem voor de Journaalredactie, met name inzake Israel niet.
Dat geldt ook voor het klakkeloos doorgeven van de Israelische propaganda, die deze schendingen beoogt te maskeren.
Op 27 november j.l. was daar weer een mooi staaltje van te zien.
Olmert biedt een gevangenenruil aan.
Dat geldt ook voor het klakkeloos doorgeven van de Israelische propaganda, die deze schendingen beoogt te maskeren.
Op 27 november j.l. was daar weer een mooi staaltje van te zien.
Vooralsnog is volstrekt onduidelijk, om wie het daarbij zou gaan.
Maar het Journaal presenteert alvast als bloot feit, dat het mede zou gaan om "harde criminelen met bloed aan hun handen".
Onduidelijk is of Olmert dit zegt, of dat het Journaal dit zelf toevoegt, maar hoe dan ook ontbreekt elke relativering.
Intussen zitten er 10.000 Palestijnen vast zonder enige vorm van deugdelijk proces.
Dat is een zware schending van mensenrechten.
Het Jounaal zelf maakt regelmatig melding van acties tegen burgers, waaronder het (tamelijk) willekeurig oppakken van mensen.
Maar nu het gaat om de uitwisseling daarvan, krijgen ze van het Journaal alvast een Labeltje mee.
Om wie zou het gaan, geachte redactie?
De parlementsleden van Hamas wellicht, van wie hoogst onduidelijk is, wat hun aandeel in het geweld precies is?
Maar het grootste schandaal van het Journaal is, dat helemaal geen Palestijns zelfverdedigingsrecht erkend wordt.
Het schieten op Israelische soldaten, die gewoon een onderdeel van een bezettende vreemde mogendheid zijn, is bijvoorbeeld gewoon een recht, dat de VN-regels uitdrukkelijk toekennen aan een volk, dat bezet wordt. Maar het Journaal presenteert graag een Sesamstraat-versie daarvan: geweld is geweld, foei! Hield het Journaal zich maar aan zijn Sesamstraat-versie, die met veel goede wil misschien nog als objectief beschouwd zou kunnen worden. Maar de aanduiding "harde criminelen met bloed aan hun handen", is allerminst nog obejectief te noemen, en komt neer op het rechtsstreeks doorgeven van propaganda van de uiterst rechtse Israelische regering.
Is het Israelische oordeel over Palestijnen iets waard?
Zelfs het israelische recht blijkt niets waard. Er bestaat niet eens zoiets als een "eerlijk proces" voor Palestijnen naar Israelisch recht.
Een opdracht om zelfs meisjes van drie dood te schieten is overeenkomstig Israelische recht, aldus een Israelische rechter. (bron: Amnesty)
Palestijns zelfverdedigingsrecht bestaat helemaal niet naar Israelisch recht.
Oordelen zoals "harde criminelen met bloed aan hun handen", zouden met een grote korrel zout genomen moeten worden, maar gaan bij het Journaal als zoete koek naar binnen, om vervolgens als "feit" over de kijkers uitgestrooid te worden.
Olmert wordt ook weer neergezet als de man met "vredesinitiatief", terwijl hij net een half jaar flink heeft huisgehouden in Gaza, met het zeer dicutabele motief dat één militair wordt vastgehouden, terwijl het zelf 10.000 Palestijnen zonder vorm van proces vast houdt.
De nobele Olmert heeft het er zelfs voor over om criminelen vrij te laten ten behoeve van een eerlijke militair, aldus de presentatie van het Journaal.
Palestijnen die nota bene op eigen grondgebied gewapend rondlopen, worden door het Journaal ook steevast als "millitant" aangemerkt, maar een Israelische militair die voortdurend gewapend op Palestijns gebied rondloopt, is voor het Journaal vooral slachtoffer van ontvoering.
Zwijgen we nog maar over de vele extremistische praktijken van het Israelische leger, waar allerlei bronnen voortdurend melding van maken.
Maar het Journaal krijgt mogelijk tranen in de ogen van de eerlijke militair, die in Palestijns gebied gewoon zijn werk doet, of zoiets.
Het ontgaat het Journaal verder compleet wat Olmert in feite werkelijk zegt.
Hij zegt eigenlijk: er bestaat een situatie waar miljoenen ernstig onder lijden, maar wij gaan niet over vrede praten, zolang er nog één vent vastgehouden wordt, ook al houden wij er 10.000 vast!
De man praat ook weer over ontruiming van de Westbank, terwijl alles er op wijst dat Israel geenszins de daadwerkelijke wil daartoe heeft.
Klaarblijkelijk moet er na het huishouden in Libanon, op de Westbank, en in Gaza weer een vredesgeluid geproduceerd worden voor het Westen.
En het Journaal staat weer vooraan, om dat ook als zodanig te presenteren, met nauwelijks enige reserve.
Palestijns commentaar ontbreekt natuurlijk weer.
Het werkeijke nieuws is blijkbaar: Israel wenst nog steeds niet over vrede te praten, maar biedt wel een kleine opening.
Het aan de Nederlanders gepresenteerde nieuws is: Olmert is de man die vredesinitiatieven neemt.
En dat doet het Journaal in een conflict, waarin volstrekt duidelijk is geworden, dat Israel nooit vredesinitiatieven neemt, tenzij westerse krachten daartoe dwingen.
Olmert zal het Journaal wel erg dankbaar zijn voor deze weergave.
S. van Erkelens.
