Andries Knevel en ‘christelijk’ witwassen van doodzonden.
Reageer (0)Door Serge van Erkelens, Nijmegen, 7 oktober 2009.
Wat is het meest controversieel aan Andries Knevel? Als de KRO een programma over hem maakt (zie noot), dan kun je er donder op zeggen, dat het heetste hangijzer onbesproken blijft.
Het echte grote schandaal rond Andries Knevel komt vermoedelijk pas na zijn dood boven.
Knevel heeft bewust complete generaties EO-kijkers misleid inzake de Israëlische kwestie. De verwijten zijn enorm: geschiedvervalsing, misbruik van de Bijbel, negeren van christelijke leerstukken, demonisering van Arabieren, misleiding rond geweldspraktijken en de oorzaken van geweld, zondebokverhalen over Palestijnen, bijdragen aan het lasteren met antisemitisme, gelegenheid bieden voor allerlei extremistische Israëlische geluiden, e.a.
Knevel heeft zijn soort christendom na 911 “weer spannend” gemaakt door vele uitzendingen over het Midden-Oosten, waarin er een beschavingsstrijd tegen ‘barbaren’ van gemaakt werd. Hij heeft christendom “weer actueel” gemaakt, door de christelijke heilsleer te verbinden aan de strijd van het huidige Israël, die door Knevel in een soort “rozengeur en maneschijnversie” gepresenteerd werd. Voorheen deed Marjan Molenaar dat al (o.l.v. Knevel), door Israeli’s consequent neer te zetten als “Joden die niets liever willen, dan eindelijk in vrede leven” (plaatje van zonsondergang op de achtergrond, enz.), en Palestijnen als agressieve horden.
In 2001 was Knevel nog een klein mannetje, en de EO werd niet erg serieus genomen. Maar via de Midden-Oostenkwesties heeft hij zichzelf omhoog kunnen werken, en behoort nou tot de grote opiniemakers in Nederland. (De KRO negeerde dit totaal.) Is dat een verdienste? Hij behoort tot degenen, die gezorgd hebben voor een volstrekt vertekende beeldvorming in de Israëlische kwestie, en daardoor bijgedragen hebben aan een uiterst discutabel Nederlands beleid in die zaak. En bij Knevel is het geen kwestie van het niet geweten hebben, maar van een bewust niet willen weten. Als overtuigd christen vind ik, dat hij dermate bijgedragen heeft aan de uitholling van christendom, dat hij daarvoor allerminst de Hemel maar de Hel verdient. Een greep uit Knevel’s soort van “informatie”.
- Knevel negeert volkomen, dat de Bijbel de terugkeer van de Joden – op de manier waarop dat gegaan is – absoluut niet steunt, en dat de Bijbel daarmee ook de langzame verovering van de Westbank absoluut niet steunt.
- Knevel verzwijgt consequent de joodse Diasporaleer, die het traditionele joodse geloof 1800 jaar beheerste. Die verbiedt de terugkeer naar het Beloofde Land, totdat er een initiatief van God komt, en de Verlosser terugkeert. En de traditionele christelijke visie stelt in feite nog hogere eisen, omdat enkel Christus die verlosser kan zijn. Maar Knevel presenteert doodleuk het beeld; “Joden horen nu eenmaal in het Beloofde Land thuis”. (dat hoef je oppervlakkige christenen geen 2x te vertellen.) Daarmee haalt Knevel de hele diepgang uit de religie en verkwanselt een kernstuk van de heilsleer, volgens welke de terugkeer onlosmakelijk verbonden is aan het goddelijke eenwordingsproces. Religieus gezien is dit de grootste leugen waar Knevel zijn christenen mee misleidt.
- Goddelijk eenwordingsproces? De geschiedenis van Israël van de afgelopen 100 jaar begon met de grote instroom van juist niet-religieuze Joden, en is dermate gewelddadig geweest, en vervuld van allerlei gewelddadigheid door Joden, dat daar absoluut geen hand van God in te zien is, noch een vervulling van de joodse heilsleer. Geen woord daar over bij Knevel, die kennelijk Oud-Testamentisch denkt, en al dit soort geweld impliciet voor lief neemt, als het om de realisatie van de heilsleer gaat.
- Knevel blijft tegen beter weten in de propaganda verspreiden, dat het Arabische geweld alle oorlogen daar veroorzaakte, terwijl inmiddels volkomen duidelijk is, dat alle ellende een eeuw geleden begon met de ideeen van Theodor Herzl over een eigen staat voor joden over heel Palestina, waar het element van verdrijving van de Palestijnen al in zat. En dat alle conflicten sindsdien begonnen met Joods/Israëlische gewelddadigheid of de verdrijvingstendenzen.
- Knevel blijft een uiterst eenzijdig en onjuist beeld schetsen van getergde joden, die in Israël enkel in vrede willen leven, terwijl de joodse geschiedenis daar uiterst gewelddadig geweest is, en enkel het Israëlische expansionisme (De wil tot inlijving van de Westbank, inclusief alle gewelddadige verdrijvingsmethoden in 42 jaar tijd) het conflict daar doet voortduren.
- Knevel is een van degenen, die alle Europese kennis over dit soort geweld onder de mat veegt, door te blijven ontkennen, dat het verdrijven van volkeren, en het zwaar onderdrukken daarvan, automatisch leidt tot het soort geweld, dat daar al tientallen jaren te zien is.
- Het niveau van de christelijke medemenselijkheid t.a.v. de Palestijnen zit bij Knevel tot ver onder het acceptabele minimumniveau. Hij weigert consequent te laten zien hoe diepgaand dat langdurige lijden van Palestijnen al generaties is, en houdt er in zijn visies geen enkele rekening mee.
- Knevel maakt zich schuldig aan vergaande ontmenselijking van Palestijnen, door te ontkennen, hoeveel haat er ontstaat door al die verdrijvingen en onmenselijke behandelingen.
- Knevel participeerde volop in de leugenachtige cultus, die poogt de ontstane haat te wijten aan ‘antisemitisme’ en de gewelddadige natuur van Islam. Er is sprake van demonisering, zondebokdenken, en het creëren van vijandsbeelden op middeleeuws niveau.
- Knevel besteedde zeer veel aandacht aan het thema “Islam en geweld”, maar weigerde consequent om de ondersteunende rol van christenen en christendom bij het Israëlische geweld te belichten.
- Knevel besteedde zeer veel aandacht aan gewelddadigheid in Koranteksten, maar houdt zorgvuldig buiten beeld, dat het Oude Testament op diverse plaatsen goddelijke geboden bevat, die heel concreet een zeer gewelddadige verovering van de Westbank en Gaza voorschrijven. (inclusief het vermoorden van alle mannen, vrouwen en kinderen, en het platbranden van steden.) Hij weigert aandacht voor die teksten te hebben, en de invloed ervan te onderzoeken, terwijl het er sterk op lijkt, dat vele conservatieve christenen zich door dat Bijbelse gegeven verzetten tegen een hardere aanpak van de Israëlische inlijvingen, nu “Joden nu eenmaal in het Beloofde Land thuis horen”.
- Hamas wordt consequent afgeschilderd als barbaarse agressieve fundamentalisten, die enkel Joden de zee in willen drijven. Hamas bestaat uit Palestijnen, die in 1948 massaal van hun land gedreven werden. Hamas werd in 2006 met absolute meerderheid democratisch gekozen, omdat het niet corrupt is, en veel aan hulpverlening doet. Hamas produceerde heel wat realistische geluiden over de bezetting, en realistische vredesvoorstellen, die niet veel afwijken van ons vredessysteem. Bij de EO hoor je daar niets over.
- Knevel maakt nooit duidelijk, dat vooral ook de politiek van conservatieve christenen zich verzet tegen een aanpak van de vele Israëlische schendingen van VN-vredesbeginselen en elementaire rechten van Palestijnen, en dat het conflict door die aanhoudende misdaad steeds maar op de spits gedreven blijft worden.
- Christelijke critici van Israël komen bij Knevel nagenoeg niet aan bod. En bij interviews door Knevel blijven alle hoofdpunten van het conflict voortdurend buiten beeld.
- Het Palestijns-christelijke Sabeel, laat opvallend genoeg een zeer krachtig en waarachtig levend christendom zien. Door de Israëlische onderdrukking worden er soms Bijbelse toestanden gecreëerd, en dat levert een behoorlijk overtuigende en frisse bevrijdingstheologie op. Bij Knevel zag ik daar nooit aandacht voor.
- Terwijl Mekka een religieus centrum is, zijn de bekendste steden uit de Bijbel momenteel – mede dankzij christelijk beleid – een puinhoop. Noem Jeruzalem de hoofdstad der etnische zuivering, Bethlehem de stad van de omknelling, en Nazareth een centrum van bedreigde christenen. Dat krijgt geen aandacht van Knevel.
- Knevel helpt joden niet, maar helpt ze het graf in, door een politiek te stimuleren, waarbij Israël permanent het hand boven het hoofd gehouden wordt, terwijl het maar doorgaat zijn misdaden te begaan. Door Israël’s verslaving aan de Westbank is Knevel als de moeder van een junk, die haar zoon eindeloos in staat blijft stellen door te gaan met wat hij doet. Zelden hebben zachte heelmeesters – waaronder Knevel - zulke stinkende wonden doen ontstaan. Vermoedelijk gaat Knevel samen met zijn Israël ten onder aan de normloosheid, de gewelddadigheid en de leugens daarover.
Waarom hebben de programmamakers van de KRO niet aan dit onderwerp gedacht? Er is toch genoeg controverse over? En is maar een antwoord: de zaak zit geheel in de taboesfeer, en je krijgt er alleen maar problemen van. Dus zwijgt bijna iedereen over deze beerput.
Aanvullende info voor christenen, die dit verhaal te eenzijdig of ‘politiek gekleurd’ vinden.
Europa weet alles van bezetting en onderdrukking van volkeren, en het geweld dat daaruit ontstaat. (Al sinds de vrijheidstrijd van de Schotten, of die van Willem van Oranje.) Europa heeft eeuwen van oorlogen en revoluties gehad, inclusief de koloniale opstanden.
Na 1945 was de maat vol, en werden de VN-beginselen voor de vrede ontwikkeld, met als belangrijkste pijler: het zelfbeschikkingsrecht van volkeren, ofwel het recht zichzelf ongestoord te mogen besturen over het grondgebied waar het op woont, en een verbod op overheersing en onderdrukking daarvan. Het VN-systeem kent nog veel meer regels over landrechten, mensenrechten, oorlogsrecht, aanvalsverboden, zelfverdediging, democratie, enz. Het zijn basisregels die overheden normeren. Grootschalige overtreders hiervan gelden als de grote boosdoener, en de veroorzaker van geweldspiralen. En grove overtredingen van VN-beginselen zijn geen kwestie van ‘Politiek’, maar van grootschalige misdaad.
Dit hele VN-systeem is een grote verworvenheid van de westerse beschaving. Het westen kent ook al jaren van vrede, omdat de volkeren zich onderling aan die regels houden. Deze fundamentele regels zijn ook een mijlpaal van christelijk-politiek denken over vrede en buitenlandbeleid. Toegepast op de Israëlische kwestie, zijn de volgende schendingen te zien;
Kijkend naar de Palestijnen, zie je pas na 33 jaar van bezetting éen gewelddadige intifada en een aantal aanslagen en raketten op voornamelijk Sderot. Dat is bijna alles. De haat die er leeft is duidelijk het resultaat van stelselmatige ontstellende inbreuken op basisrechten, maar is voorlopig weinig relevant voor de vrede, omdat die geen grootschalige inbreuken op Israëlische rechten oplevert, en de dreiging ook niet groot is door het Israëlische machtsoverwicht, en de volledige westerse steun.
Kijk je naar Israël, dan zie je:
Grootschalige en langdurige schendingen van Landrechten, Mensenrechten in alle mogelijke vormen, 4e Conventie van Geneve, verdrag over Burgerlijke en Politieke rechten, verdrag over de rechten van het Kind, vrijhandelsverdragen, e.a. Er is sprake van een complete ontwrichting van de Palestijnse economie, permanente vernieling van Palestijnse infrastructuur, complete afsluiting van Gaza, weigering hulpgoederen toe te laten, allerlei extremistisch geweld door Israëlische militairen en kolonisten, vluchtelingenkampen overal rond Israël, ontworteling van vele honderdduizenden Palestijnse bomen, roadblocks, spertijden, enz. Al generaties lang heeft geen enkel Palestijns kind een behoorlijke toekomst.
De belangrijkste politieke partijen hebben het Eretz-Israël-ideaal in hun partijprogramma staan. En de Israëlische kiezer steunt die bezettings- verdrijvings- en inlijvingspolitiek al 42 jaar democratisch met overweldigende meerderheid.
Ook de oorlog in Gaza van 2006, n.a.v. de gevangenneming van éen Israëlische militair, werd breed gesteund. Zo ook de afgelopen Gaza-oorlog met alle misdaad tegen de burgerbevolking, terwijl er vele geweldloze mogelijkheden tegen de Hamasraketten openstonden.
Voeg toe de massale verdrijving van 750.000 Palestijnen in 1948, die zelfs in ons systeem een recht van terugkeer hebben. Maar voor Israël is enkel het dénken daar aan al ‘terroristisch’.
Israël en Israeli’s willen dus wel vrede, maar absoluut niet met die Palestijnen.
Europa’s rol bestaat vooral uit de reguliere handel, en vele andere vormen van steun, waardoor Israël in staat gesteld blijft worden eindeloos door te gaan met de schendingen en inlijvingen. Tegelijk weigert Europa om serieuze consequenties aan al die schendingen te verbinden. Europa nam nooit een vredesinitiatief, weigert elke sanctie, wil al 42 jaar enkel “praten over vrede”, terwijl Israël mede door de Europese steun inmiddels de helft van de Palestijnse gebieden heeft weten in te lijven. En al 61 jaar erkennen we het recht van terugkeer van de 750.000 Palestijnse vluchtelingen, maar doen niets om daar wat over te regelen. Europa deed het hele probleem ontstaan na 1917, maar geen enkele Europeaan neemt daar verantwoordelijkheid voor, of bood er ooit excuses voor aan.
Intussen blijven conservatieve christenen en hun politici de Palestijnen maar blameren voor de ellende daar. Geen wonder dat we onderhand de hele wereld tegen ons krijgen, en dat het westen steeds meer als normloze agressor gezien wordt.
Het levenswerk van Andries Knevel bestaat uit zijn bijdrage hier aan. Nergens anders liep Knevel zo warm voor, als voor dit. En daar zal hij nog een keer op afgerekend worden. En als overtuigd christen denk ik dan: in de Hel.. Slechts weinigen hebben in deze moderne tijden zo’n grote smet op christendom geworpen, als Andries Knevel.
De echte hoop komt van al die verzamelde christenen, joden, moslims, humanisten, atheïsten, mensenrechtenorganisaties, NGO’s, filmmakers en vele andere beschaafde goedwillenden, die helemaal aansluiten bij het Europese vredesdenken van na 1945. Die wijzen er consequent op, dat dit soort Israëlische inbreuken op basisbeginselen van de vrede geen kwestie zijn van ‘politiek’, maar domweg van grootschalige misdaad. Die eisen dat Europa tenminste enkele van zijn vele machtsmiddelen inzet, om Israël te dwingen zich aan de vredesregels te houden.
Onze keurige Andries Knevel is absoluut geen deel van deze beweging. Allerlei eenzijdigen, Islamhaters, extremisten, en ontkenners van de vredesbeginselen waren meer dan welkom in zijn programma’s. Samen met Israël dreef hij af naar ultra-rechts, en is in zijn keurige presentaties in feite een demoniserende haatzaaier geworden, vol misleiding, zelfs wat de Bijbel betreft. Hij is de profeet van het pappen-en-nathouden, die kost wat kost probeert te voorkomen, dat Europa actief wordt en zijn machtsmiddelen inzet om aan al die schendingen van beschavingsbeginselen een einde te maken.
Met vriendelijke groet,
Serge van Erkelens.
Noot: Het betrof de KRO-serie Profiel, over Andries Knevel, vrijdag 25 september 2009 Ned 2 21:20 uur, te bekijken hier . Beschrijving van de uitzending hier. Bovenstaand stuk (oudere versie) werd aan de makers gestuurd. Er werd niet op gereageerd.
