AKO-Literatuurprijs gered van de morele ondergang.

Geen prijs voor misleidende Israëllobby.

We zullen nooit weten hoeveel het gescheeld heeft, maar de AKO-Literatuurprijs 2008 had het definitieve faillissement kunnen zijn van de kwaliteiten van de Nederlandstalige literaire wereld wat betreft “de Israëlische kwestie”, na een toch al blijkend ‘brevet van onvermogen’.

Werkelijk, de Hemel zij dank! Ik durf het nauwelijks te hopen, maar het is mogelijk dat de jury van de AKO Literatuurprijs gemeend heeft, dat de prijs niet mocht gaan naar iemand, die zijn levenswerk maakt van halfracistische propagandistische producten, die beogen het zeer discutabele Nederlandse en Europese Israëlbeleid te stimuleren, dat bijdraagt aan langdurig lijden van minstens 3,5 miljoen mensen. In dit geval: Leon de Winter, hier genomineerd met zijn boek ‘Het recht op Terugkeer’.

De programmamakers (o.a. Pauw & Witteman, 3 nov.) hadden het liever anders gezien, tenminste zo lijkt dat. Eerst de boekenrecensent Martin Ros, die het boek als absolute top aanprees (en elders Likud-achtig visies verspreidt.) Vervolgens een pleidooi van de joodse strafpleiter Moszkowicz, ook al Israëllobby. (De Winter heeft onderhand inderdaad wel een topadvocaat nodig.) En aan het einde enkel nog aandacht voor de familie De Winter, maar niet voor de overige genomineerden. Kennelijk de gedoodverfde winnaar, die het gelukkig niet gehaald heeft.

Het volgende beoogt duidelijk te maken, dat “Het recht op Terugkeer” een ingenieuze vorm van propaganda is, omdat De Winter er zelfs in slaagt, om juist bij de velen, die het boek niet lezen - en enkel de kaft, de beschrijvingen, of de recensies zien – al het geloof te stimuleren in maar liefst dríe discutabele mythen. En vervolgens, dat juist het thema “Recht op Terugkeer” al dermate verbonden is aan Europese blunders en normloosheid in de Israëlische kwestie, dat een boek als dat van De Winter, absoluut niet genomineerd had mogen worden.

Wie vindt dat het volgende teveel over politiek-, en niet over literaire kwaliteit gaat, miskent het naoorlogse gedachtegoed, waarin grootschalige schendingen van VN-beginselen geacht worden het terrein van de politiek te overstijgen, en tot het terrein van de misdaad te behoren. Zodra een literair werk zich op dat terrein begeeft, wordt de literaire kwaliteit mede bepaald door de inhoudelijke optiek, de geëtaleerde moraal, en politiek-propagandistische elementen.

Vergelijk bijv. Leni Riefenstahl die technisch gesproken topfilms maakte, maar daarmee wel propaganda voor de Nazi’s maakte, of onze Joris Ivens, die dat voor de communisten deed.

Is Israël daarmee vergelijkbaar? De speelruimte voor gezonde visies is veel minder groot, dan wel aangenomen wordt. Het gaat wederom om grootschalige en zeer langdurige schendingen van landrechten, mensenrechten, en oorlogsrecht (4^e Conventie van Geneve), en daarmee gaat het in principe weer om grootschalige misdaad. Er is zeer veel propaganda die dat poogt te verhullen of te relativeren, met name ook van De Winter. Vanuit dat gegeven het volgende..

1a. Godsdienst en het ‘recht op terugkeer’.

“Het recht op Terugkeer”? Dat thema herinnert meteen aan de Bijbel, en de terugkeer van de Joden naar Palestina vanuit de Diaspora. Veel minder bekend is, dat het religieus gezien behoorlijk controversieel is om dat leerstuk te verbinden aan de huidige staat Israël; Niet enkel ontbreken de bijbehorende ‘goddelijke tekenen’, maar er zitten ook zo veel Israëlisch gewelddadigheid en politieke malversaties in de geschiedenis van Israël sinds 1917, dat daar nauwelijks het beloofde goddelijk proces in te zien is.

De Heere mag ook wel uitkijken. In de Bijbel is ‘Hij’ het zelf nog, die mag bepalen wanneer de Joden mogen terugkeren naar het Beloofde Land. Maar sinds de atheïstische volgelingen van Herzl een eeuw geleden al terug gingen – dus in strijd met die joodse leer - zijn het ook weer godsdienstigen, die van die terugkeer zelfs ‘een Recht’ boetseren. Dat heeft vooral een seculier belang. Israël bestaat grotendeels uit veroverd land, en het valt dus niet mee om daar landrechten voor te construeren. En zolang die niet definitief bij vredesovereenkomst geregeld zijn, blijven daar dus twijfels en discussies over. En bij gebrek aan goede argumenten worden die overschreeuwd door twijfelachtige geluiden zoals dat ‘recht op terugkeer’. God komt hier vooralsnog goed weg, want het wachten is vermoedelijk op de dagvaarding van Moszkowicz, om de bijbehorende ‘goddelijke tekenen’ op te leveren..

Intussen zijn het vooral de westerse Christenen de politiek in de kwestie bepalen. Het geroep over dat ‘recht’ dient vooral om bij de vele gelovigen die weinig van de Bijbel weten het idee te stimuleren, dat de Bijbel het bestaan van Israël steunt. Voor hen wordt het hoofdonderwerp dan allereerst, hoe Joden daar in vrede kunnen leven, en minder hoe de politici daar ‘de vrede’ regelen, en een einde maken aan al die Israëlische schendingen van VN-vredesbeginselen. Dit is waar De Winter rechtstreeks een appèl op doet en voeding aan geeft, enkel door de keuze van de titel van het boek, dus los van wat hij verder beoogt met ‘het recht op terugkeer’.

Maar aangenomen dat het recht bestaat: Wie zijn het, dit geluid normaal produceren? En in welke discussies? In praktijk fungeert dat ‘recht’ vooral als een van de bekendste inadequate standaardantwoorden, waarmee de Israëllobby alle kritiek weg wuift op alle schendingen van Landrechten, Mensenrechten, en de 4^e Conventie van Genève door Israël in de bezette Palestijnse gebieden. In dat soort verhalen wordt meestal impliciet vooral gesuggereerd dat ‘recht op terugkeer’ onvermijdelijk een zekere legitimatie geeft aan; ten eerste al het geweld waarmee de staat Israël tot stand kwam, ten tweede de interne discriminatie in Israël zelf, en ten derde aan al die Israëlische misdaden en verdrijvingsmethoden in de bezette gebieden.

En wie roepen er het hardst over dat ‘recht op terugkeer’? Dat zijn de Joodse extremisten, die de Palestijnse Westbank willen veroveren, en zich daarin gesterkt weten door de meest extremistische en controversiële passages in de Bijbel: de Oudtestamentische geboden, die de gewelddadige etnische zuivering van de Westbank ofwel ‘Samaria en Judea’ voorschrijven. Juist die extremisten houden het ‘Recht op Terugkeer’ en ‘Antisemitisme’ voortdurend als schild omhoog tegen elke soort kritiek op de Israëlische praktijken in bezet Palestijns gebied. Er zijn gegarandeerd joden, die vinden dat De Winter antisemitisme stimuleert, vanwege de schaamteloze manier waarop Joden in het algemeen aan dit gedachtegoed verbonden worden.

1b. Bedreiging van Israël?

Een twéede misleidende mythe, die kost wat kost door de Israëllobby omhoog gehouden blijft worden, om te voorkomen dat Israël strenger aangepakt wordt, is ‘Israël wordt bedreigd!’.

Dat wordt zeer belangrijk gevonden; Ten eerste levert dat een soort van legitimatie voor een (preventieve) bezetting van Palestijns gebied. Ten tweede een rechtvaardiging voor allerlei rigoureuze maatregelen en Israëlische gewelddadigheid. Ten derde fungeert het als excuus om de vredesbesprekingen te vertragen. Die hebben immers geen zin, als de bedreiging toch een permanent gegeven zou zijn. En ten vierde wordt de aandacht af geleid van de werkelijkheid, waarin Israël al de helft van de Palestijnse Westbank ingelijfd en volgebouwd heeft, en dus vele malen bedreigender is voor de Palestijnse staat, dan andersom.

Hoe ernstig wordt Israël in feite in diens bestaan bedreigd? Het is de 4^e militaire macht in de wereld, de grootste in de regio, compleet met atoomwapens, en met onvoorwaardelijke steun van de VS en Europa, waarbij AIPAC en de militaire industrie de Amerikaanse Israëlpolitiek volledig domineren. Helemaal niemand valt Israël nog aan, ook Hezbollah of Iran niet, laat staan de machteloze Palestijnen, die zelfs een groot belang krijgen bij de aanpak van agressie tegen Israël, zodra ze eenmaal een eigen staat hebben, omdat Israël anders de hele opbouw weer plat bombardeert. Aanslagplegers worden in die situatie dus een vijand van alle Palestijnen. En die krijgen ook hele andere prioriteiten, als ze eenmaal een menswaardig bestaan kunnen opbouwen. In Nederland leeft deze common sense absoluut nog niet, maar de Israëllobby krijgt het wel steeds moeilijker met de geloofwaardigheid van de bedreiging.

Noem het dus een laatste stuiptrekking van De Winter, die nu zijn toevlucht tot fictie neemt, om via de aandacht voor een kennelijk goed geschreven boek, tóch nog propaganda te kunnen maken voor deze mythe. Het gegeven van een ‘verslagen Israël’ staat zo centraal in de opzet van het boek, dat alle beschrijvingen ervan automatisch een appèl doen op dat ‘gevaar’. De Winter heeft goed ingeschat, dat de onbenullige Nederlandse bijval voor dit angstsyndroom weliswaar nog dominant is in onze politiek, maar zeker een steuntje kan gebruiken.

Deze plot van het boek alleen al, is een schoolvoorbeeld van de aperte onmenselijkheid en de neiging tot demonisering, die de Israëllobby voortdurend ten aanzien van de Palestijnen laat zien. Het Palestijnse tegengeweld mág niet liggen aan het feit dat ze al een eeuw lang verdreven worden, of aan de jarenlange erbarmelijke levensomstandigheden, of aan hun uitzichtloosheid, de huidige Israëlische verdrijvingspolitiek, of aan hun wens om eindelijk gewoon in vrede een eigen staat op te bouwen. Het móet blijven liggen aan een ‘irrationele’ haat tegen Israël, of aan een bijna genetische bepaalde wens om Joden in zee te drijven.

De Winter moet werkelijk een verbeten en notoire zondebokdenker zijn, om over de ruggen van de vele lijdenden in dit actuele en jarenlang slepende conflict zo’n setting te verzinnen. Een vergelijking met de nazi’s dringt zich op. Ook die bleven ondanks hun politieke en militaire overmacht de machteloze Joden maar opvoeren als “bedreigend en ondermijnend voor de orde”. Dit soort optiek doordringt het hele oeuvre van De Winter’s weblog. En in Nederland gaat het idee van de “bedreiging en ondermijning van de orde en de vrede” door de Palestijnen er nog in als koek. En De Winter verdient zijn geld, naam en faam weer, door olie op dat vuurtje van die mythe te gooien..

1c. Beschavingsstrijd?

Ook een dérde mythe, in dezelfde reeks, met hetzelfde doel, wordt al in korte beschrijvingen van het boek gestimuleerd. “De Beschaving wordt bedreigd!”. Het boek zal er wel van doorspekt zijn, want dit is normaal Leon’s handelskenmerk. Ooit was Israël bedoeld als de ‘Speerpunt van de Westerse Beschaving in de Arabische Wereld’. Die geschiedenis werd er echter een van grote Israëlische gewelddadigheid en massale langdurige schendingen van VN-beginselen. En de Europese beschaving laat zich kennen door; diens grote rol bij het ontstaan van het conflict, de doorlopende steun aan Israël ondanks de al 41 jaar durende gewelddadige expansiepolitiek, en de onwil om op een effectieve manier de normale VN-beginselen toe te passen op de kwestie, en serieuze consequenties te trekken. Daarmee is de zaak verworden tot een ‘speerpunt van westers geweld, westerse eenkennigheid, en westerse normloosheid’.

De Winter blijft echter de grote voorvechter van een soort supra-Huntingtonoptiek van de Israëllobby, waarbij al die inbreuken op de normale vredesbeginselen weggewuifd worden met verhalen over de bedreiging van onze beschaving. Dat doet het erg goed bij de neo-liberalen, conservatieve christenen, wildersaanhang, e.a. islamhaters, die nog nooit een Palestijn van binnen gezien hebben.

Is Israël in gevaar? Ja, zeer zeker. Als de rook van die mythen per ongeluk optrekt, dan wacht Israël mogelijk hetzelfde politieke lot als dat van alle landen, die de VN-beginselen voor de vrede tussen volkeren zo grondig en langdurig schenden. Zwijg ik nog van het vernietigen van de Palestijnse economie en infrastructuur, het creëren van de openluchtgevangenissen van de resterende Palestijnse enclaves, de dagelijkse terreur van de Joodse kolonisten en het leger, of het feit dat de Palestijnen al generaties niets kunnen opbouwen onder die omstandigheden, en dat de meeste Palestijnse kinderen een behoorlijke toekomst ontnomen wordt.

Is de westerse beschaving in gevaar? Ja, zeer zeker. De geloofwaardigheid van het verhaal dat de Europa of de VS niets kunnen doen, terwijl de handel met- en de steun aan Israël onverkort in volle vaart door gaan, is allang verdwenen. Al 41 jaar zijn er nauwelijks vredesinitiatieven of echte serieuze vredesbesprekingen. Resteren het zwijgen, de totale onverkoopbaarheid van de politiek, het vrijwel ontbreken van gezonde en evenwichtige analyses in de media, het gerotzooi in de godsdienst, en een moslimwereld die mede hierdoor de westerse cultuur als een soort vuilnisbak is gaan beschouwen. Voeg nog toe, de terrorismedreiging, waarbij onze aanhoudende steun aan Israël ondanks al die gebleken misdadigheid vermoedelijk als motief op nummer éen staat. Bij ons durft geen kip dat verband ooit openlijk te erkennen.

Alles wat we aan beschavingsoffensief in de moslimwereld beogen, kun je vermoedelijk wegstrepen tegen de slechte naam die we door deze politiek krijgen. En alles wat we bijdroegen in Afghanistan of Irak, of gaven aan de Palestijnen, kun je vermoedelijk met gemak wegstrepen tegen ons nooit onderkende aandeel in de Palestijnse ellende.

De westerse beschaving wankelt inderdaad, ook al merken we daar in zelfgenoegzaamheid intern weinig van. Maar de debatten er over met de moslims winnen we nooit meer.

De Winter en consorten blijven echter net als de Israëlische hardliners of de Amerikaanse Republikeinen hard roepen over hoezeer onze (lees: Israëlische) beschaving verdedigd moet worden tegen de ‘Arabische barbarij’. Alweer dringt zich een vergelijking op met de vele rechtsextremistische regimes, die met een beroep op “de beschaving” of zelfs “christelijke normen en waarden” een politiek voerden, die in huidige termen omschreven kan worden als “grootschalige en langdurige schendingen van de VN-beginselen voor de vrede”.

Ook allerlei Untermensch-elementen zijn in feite weer terug. Zoals de SS-officieren bij de aanblik van de Joden in de concentratiekampen onderling opmerkten, ‘dat je wel kunt zien’ wat voor ‘gedegenereerd ras’ het was, zo beklemtoond de Israëllobby voortdurend smalend in allerlei toonaarden, dat je wel kunt zien hoe barbaars die Palestijnen zijn, waarbij alles verder genegeerd wordt: alle erbarmelijke levensomstandigheden, alle onderdrukking, alle verdrijvingen, en al het Israëlische geweld uit de geschiedenis sinds 1917.

Bij De Winter staat dit soort ‘beschavingsstrijd’ doorgaans voorop, en verdwijnt al die ellende onder de mat. En dat benadrukt hij nu ook weer, door de simpele opzet in zijn boek, waarin het ‘de barbaren’ kennelijk gelukt is om ‘de beschaving’ te verdrijven.

Nederland mist het besef van de aanwezigheid van de extremistische tendens in de kwestie, en herkent die niet meer door zijn nieuwe beschaafde jasje met zijn keurige pleitbezorgers.

Nederland mist sowieso het benul dat het Israëlische en Palestijnse geweld pas op een lijn gezet kunnen worden, als Arabische legers morgen inderdaad Israël zouden bezetten, en daar vervolgens 41 jaar lang net zo huishouden, als de Israëli’s dat al 41 jaar in bezet gebied doen..

En de steeds kleiner wordende cocon van het zelfgenoegzame Nederlandse blikveld in de kwestie, waarin dit alles genegeerd wordt, zag je weer helemaal terug in de Tv-uitzending over de AKO Literatuurprijs, waar de grote verdediger van dit soort ‘beschaving’ nog eens helemaal voor het voetlicht gehaald werd, als pronkstuk van onze cultuur en eruditie.

2. Het falende Europa inzake “het recht op terugkeer”..

Wie heeft De Winter genomineerd voor de prijs? Het meest beschamende is misschien nog het volgende. De meest bekende en actuele betekenis van ‘Het Recht op Terugkeer’, is dat van de Palestijnse vluchtelingen van 1948, die terug willen naar hun geboortegrond en hun bezittingen in Israël. Wij weten enkel nog dat dit ‘moeilijk’ ligt, en een onrealistische eis lijkt, maar niet meer hoezeer juist dit recht op terugkeer verbonden is met de doorlopende Europese normloosheid in de kwestie. Een kort overzicht van de inbreuken op het recht op terugkeer:

Joden en moslims leefden in vrede in Palestina. Maar de oude Europese Herzl stelde een eeuw geleden al aan de Ottomaanse Sultan voor om armere Palestijnen te deporteren. Die weigerde. Vervolgens kochten Europese zionistische joden veel land van personen, die in het brakke Ottomaanse systeem als eigenaar te boek stonden, en verdreven de werkelijk rechthebbende Palestijnen. Een aantal zionisten was zeer agressief. Palestijnen bestonden niet, en hun rechten ook niet. Neem Jabotinsky, die enkel gewelddadige verdrijving promootte, en ook uitvoerde. Sindsdien heeft het door ex-Europeanen geregeerde Israël geen enkel Palestijns recht op terugkeer naar welk veroverd gebied dan ook ooit erkend, en claimen velen de rest ook nog.

Na 1917 steunden de Engelse Balfourverklaring en de vooral Europese Volkerenbond de instroom van Joden met een zionistisch ideaal van een eigen staat, met een zeer voorspelbaar gevolg van grote verdrijvingen. Maar die oude koloniale denkers bepaalden tenminste nog, dat de bestaande Palestijnse rechten in heel Palestina gerespecteerd moesten worden. Destijds werd het recht op terugkeer van eventueel verdreven Palestijnen tenminste nog erkend.

In 1947 kwam ons VN-verdelingsplan, dat in feite neer kwam op verdrijving van Palestijnen, zonder enig recht op terugkeer. Dat was de basis voor grootschalige etnische zuiveringen in 1948 door Israël, dat het recht op terugkeer van de 750.000 vluchtelingen nooit meer erkende.

Israël veroverde echter ruim anderhalf maal zoveel dan volgens dat plan. Europa erkende het Israël van die grootte. Nou mag er best begrip zijn voor de Joodse wensen, maar intussen was dit allemaal in strijd met het VN-beginsel, dat landverkrijging door oorlog volstrekt verboden is, en niet tot legaal bezit leidt. De Europese erkenning was in feite het einde van de erkenning van het recht op terugkeer van Palestijnen naar dat surplus. Weliswaar bestaat dat nog op papier en in de diplomatie, maar de erkenning van Israël was in feite een streep door dat recht.

Aldus het einde van het recht op terugkeer naar hun dorpen, steden, huizen en landerijen, en het recht op terugkeer naar hun bestaansmiddelen, hun inboedel en bezittingen, de graven van hun ouders, en het recht op terugkeer naar hun familie, vrienden, buren, sociale verbanden en maatschappelijke posities. Niet voor niets valt dat recht op terugkeer onder de mensenrechten. Je mag de eis onrealistisch vinden, maar schokkend is het onbegrip daar voor bij ons.

Het recht op terugkeer kent intussen een bijzonder harde en zakelijke kant. De VN-beginselen geven in beginsel domweg een recht tot terugverovering, like it or not.. Maar als het over de Palestijnen gaat, dan heet dat in alle analyses bij ons meteen een daad van agressie. Alles wat de Arabische landen ooit deden om hen bij die terugkeer te helpen heet bij ons agressie, en geldt als bewijs van hun barbaarse natuur en hun disrespect voor de jonge staat Israël. Europa erkent dit aspect van hun recht op terugkeer absoluut niet. Het erkent het recht op terugkeer formeel wel aan de nette vergadertafels die al 60 jaar niets opleveren, maar als groepen Palestijnen nog enige pretenties op Israël laten zien, of weigeren het Israël te erkennen dat geen enkele Palestijn wenst toe te laten, dan is dat meteen goed voor een boycot.

Sorry, ik maak die regels niet, en kan er ook niets aan doen, dat wereldwijd alle volkeren bijval gaven voor het beginsel van het recht op terugverovering. De oplossing moet natuurlijk van een vredesovereenkomst komen, niet van Europese hypocrisie of Europese dwang, laat staan van de bijzonder eenzijdige constructies waar Israël en de VS mee aankomen.

Laat Europa maar proberen om aan een willekeurige Palestijn uit te leggen, waarom de Europese pogroms, de Europese Holocaust, het Europese antisemitisme, en de noden van Europese joden voor de Palestijnen een reden moeten zijn om af te zien van hun oude rechten, en dat het bovendien moreel verwerpelijk zou zijn, als ze al iets anders dúrven denken.. Ik vrees dat Verhagen, Balkenende, Rouvoet, Blair, Merkel en Sarkozy het in de discussie over het recht op terugkeer gaan afleggen tegen het eerste het beste Palestijnse stenengooiertje.

In Israël was het recht op terugkeer meteen ook misdaad. Uit jaarverslagen van Kibbutzim blijkt, dat Palestijnen soms ’s nachts terugkeerden om de oogsten uit hun eigen boomgaarden te halen. De Israëlische militairen hadden daar een prijs op gezet. De Kibbutsim hadden dus een bron van inkomsten, door die Palestijnen gevangen te nemen.

Vervolgens zaten de gevluchte Palestijnen 19 jaar in het zand met hun recht op terugkeer.

Toen kwam 1967, met 25 jaren van zware bezetting onder een onderdrukkend militair regime, boordevol misdaad, met honderdduizenden in gevangenschap. Hoezo recht op terugkeer?

En sinds het ‘vredesproces’ van Oslo in 1982 zitten o.a. dezelfde vluchtelingen in hun zwaar gecontroleerde Palestijnse enclaves, waar ze geen kant uit kunnen, en niets kunnen opbouwen. Zwijg ik nog over de voortdurende verdrijvingen, vergeldingsacties, roadblocks, checkpoints, moorden, mishandelingen, ontworteling van boomgaarden, afsluiten van water, de Muur enz.

Er zijn inmiddels weer nieuwe Palestijnen met een recht op terugkeer. Israël heeft namelijk de helft van de Palestijnse Westbank al ingelijfd, en iedereen die daar woonde is verdreven. Vervolgens zitten er nog miljoenen Palestijnen in het buitenland met een recht op terugkeer; die kunnen niet eens terug naar hun Westbank, of willen niet vanwege de onderdrukking daar.

Dan het smakelijkste hapje voor het laatst: dat zijn de 11.000 Palestijnen die in Israëlische gevangenissen zitten. De meesten zijn nooit in staat van beschuldiging gesteld, of hebben nooit een behoorlijk proces gehad. Die hebben sowieso het recht op terugkeer naar huis, nog los van alle bovengenoemde redenen voor het recht op terugkeer.

Europa heeft dus op vele soorten van manieren een aandeel gehad in alle verdrijvingen, maar heeft nog nooit enig effectief beleid weten te ontwikkelen ter realisatie van welk Palestijns recht op terugkeer dan ook.

3. Het Europese recht op terugkeer naar het gezonde verstand en behoorlijk normbesef.

Waar maken onze betaalde ambtenaren en politici zich vooral druk om? Twee intifada’s gedurende 41 jaar van bezetting? Aanslagen door Hamas, die pas 27 jaar na de bezetting begonnen? Enkel Israël’s veiligheid? Islamitisch fundamentalisme als de bron van de ellende? Of ‘antisemitisme’ bij Palestijnen, die eigenlijk maar 2 soorten Joden zien: zwaar bewapende militairen en hun misdaden, en extremistische Joodse kolonisten, die hun verdrijving willen.

Moralistische Europeanen maken zich ook nog druk om de schendingen van mensenrechten van homo’s, vrouwen, en christenen. Ik zou zeggen: ga het ze vragen, dan blijkt dat ze 10x zoveel lijden onder wat Israël allemaal aanricht, dan door wat Hamas doet.

De Palestijnen moeten ook nog blij zijn met het geld dat ze van Europa krijgen, terwijl de Europese politiek bijdraagt aan hun gevangenschap. Het associatieverdrag met Israël werd zelfs uitgebreid, waardoor dat gesterkt zijn 41-jarige beleid kan voortzetten. Ja, soms als het weer eens te gortig wordt, dan wil Balkenende wel enige kritiek leveren, alsof iemand daar naar luistert. Voor de vrede verwijzen we naar de Amerikanen, ofwel naar AIPAC, of de waardeloze Roadmap, de blunderende Tony Blair, of de fopspeen van Annapolis. Verder gaat alles vrolijk door. Voor Europa was elk Palestijns Recht op Terugkeer nooit meer dan een formaliteit op papier.

Maar goed dat we Leon de Winter hebben, die ‘onze beschaving tegen die Arabische barbarij verdedigt, ons waakzaam houdt, en het hoogstaande van onze cultuur onderstreept’. Voilá het boegbeeld van de Nederlandse Israëllobby, speerpunt der misleiding in de Israëlische kwestie, in het zonnetje gezet door degenen die De Winter nomineerden, en door Pauw & Witteman.

Ook kunnen de hardliners van Likud in Israël zich geen beter pleitbezorger wensen dan de boekenrecensent Martin Ros, die de inhoudelijke presentatie van de boeken deed, en het boek als topstuk in alle toonaarden tot ongekende hoogte de hemel in prees. Hij tovert De Winter’s fictie zelfs om tot realiteit. Zo zegt hij in een interview (zie VARA video online) o.a:

“.. boeken die dus direct te maken hebben ook met onze levensomstandigheden, zoals dit boek dat nu genomineerd is. Dat is een boek dat te maken heeft met Israël, maar een Israël dat gekrompen is tot een dwérgstaatje! Met van die lijntjes er omheen, met van die aardige Islamieten daar, die allemaal zweren, ze moeten de zée in! Weet u wel?! Zo ís het!”.

http://pauwenwitteman.vara.nl/Archief-detail.113.0.html?&no_cache=1&no_cache=1&tx_ttnews[tt_news]=1749&tx_ttnews[backPid]=111&cHash=4f40d3b9e9

Een betere Israëllobby kun je nauwelijks vinden. Ros werd ingehuurd omdat hij zo ongelofelijk veel boeken leest. Kennelijk negeert hij zeer bewust de vele Nederlandse en vertaalde boeken, waarin de werkelijkheid in die kwestie pijnlijk duidelijk gemaakt wordt.

Pauw & Witteman zijn geen uitzondering. Nederland kent geen actualiteitenprogramma’s waar de kwestie behoorlijk uit de doeken gedaan wordt. Het liefst zetten die integere mensen nog tegenover de liegende en verdraaiende Israëllobby, die allesbehalve wil dat duidelijk wordt hoe groot het Europese schandaal in de kwestie in feite is, en er dus alles aan doet om te voorkomen dat er aandacht komt voor de werkelijke punten, waar de vrede op strandt.

Ik weiger het boek te lezen, net zoals ik ook nooit een boek over Joden zal lezen dat van een rechtsextremistische uitgeverij af komt. Aan de buitenkant, inclusief de recensies en de beschrijvingen, kleven me al teveel weerzinwekkende immorele zaken. Zijn weblog over de kwestie bevat ook zoveel overduidelijke hypocrisie en hiaten, dat een goed commentaar vermoedelijk een compleet boek vergt.

Vooral de Nederlandse cultuur heeft in de kwestie ‘Het Recht op Terugkeer’, en wel naar de echte beschaving van de VN-beginselen, de enige echte normen voor een onpartijdig en objectief oordeel over dergelijke conflicten. De kwaliteit van onze beschaving is goed genoeg om een recht verdient te hebben op echte informatie, echte analyses, echte common sense, echte discussies, en echte zinnige daadkracht in de aanpak van de zaak. Dat is hard nodig, want er is geen onderwerp waar de kwaliteit van de Nederlandse meningsvorming zo beroerd van is, dan van dit. De AKO-Literatuurprijs 2009 moge gaan naar degene die dáar een goed boek over schrijft.

Serge van Erkelens, Nijmegen, 15 nov 2008.

Overzicht Reacties over dit Artikel

	Reactie van Sara	datum: 2008-11-30 23:52:40
Een topstuk, Serge. Mijn complimenten. Groeten, Oemhurayrah