AAN de leden van de Vaste Kamercommissie voor buitenlandse zaken

onderwerp:      het martelen van Mohammed Omer

referentie:        Kamerbrief inzake de behandeling van de Palestiujnse journalist Mohammed Omer door Israëlische veiligheidsfunctionarissen, d.d. 29-08-2008

bijlage:             "de Palestijnen zijn ongedierte dat moet worden uitgeroeid"

cc.:                  drs M.M. Verhagen, Minister van Buitenlandse Zaken

                                             Amsterdam/'s-Gravenhage, 10 september 2008

Geachte leden van de Commissie,

In Uw Algemeen Overleg met de Minister van Buitenlandse Zaken van 1 juli 2008 werden vragen gesteld over hetgeen de jonge Palestijnse journalist, Mohammed Omer, was overkomen bij zijn doorgang vanuit Jordanië naar de Westelijke Jordaanoever via de Allenby Bridge Crossing op 26 juni jl. Ook de heer Van Baalen stelde vragen over dit onderwerp.

De inhoud van de Kamerbrief en de conclusies van de Minister zijn buitengewoon verontrustend. Minister Verhagen laat zijn loyaliteit aan Israël prevaleren boven verschillende instrumenten van het internationaal recht, zoals de verdragen voor de mensenrechten, het verdrag tegen het martelen en die voor de bescherming van journalisten. Dat is de aanleiding waarom wij Uw aandacht vragen voor een aantal essentiële aspecten die de minister ons inziens veronachtzaamt.

Samenvatting

Israël schendt dagelijks en grootschalig het internationaal recht, want het regiem heeft als hoofddoelstelling de realisatie van Groot-Israël, Eretz-Israel. Complementair doel, en voor iedereen zichtbaar, is de Palestijnse samenleving zo veel mogelijk frustreren en de Palestijnen geleidelijk aan uit Groot-Israël te verdrijven. De behandeling van Mohammed Omer past naadloos in dit patroon.

Soms trekt één incident in de permanente stroom van Israëlische wreedheden internationale aandacht. Israël wordt dan verzocht het te onderzoeken en de schuldigen te straffen. Routinematig wordt dit toegezegd. Maar Israël vertraagt de zaak totdat deze in de vergetelheid is geraakt, of - ondanks onweerlegbaar bewijs - botweg wordt ontkend.

Minister Verhagen heeft het Israëlische rapport over Omer niet vrijgegeven. Zoals te verwachten viel, wast Israël zijn handen in onschuld. Omdat duidelijk is wat Israël niet heeft onderzocht, blijkt dat een Israëlisch onderzoek helemaal niet bestaat. De minister heeft zich met een kluitje in het riet laten sturen.

De beschikbare gegevens, variërend van het verslag daarover van Omer zelf, via de ziekenbroeders op de ambulance tot de diverse behandelende artsen, laten er geen twijfel over bestaan dat hij werd gemarteld. Volgens de ziekenbroeders waren Nederlandse diplomaten aanwezig toen zij Omer kwamen ophalen. De diplomaten kunnen hun waarnemingen voegen bij die van de overige betrokkenen. Hoewel Israël - geheel conform zijn bedenkelijke reputatie - ontkent Omer te hebben gemarteld, beschikt Minister Verhagen over ruim voldoende bewijs.

Bij Omer en andere direct betrokkenen was bekend dat het Nederlandse diplomatieke escorte te laat arriveerde door autopech. Nieuw is echter dat het escorte kennelijk ook bij een checkpoint werd tegengehouden door Israëlische militairen. Deze nieuwe informatie roept een veelheid van onbeantwoorde vragen op.

Het bewijs dat Omer werd gemarteld, het ontbreken van een Israëlisch onderzoek en de vele openstaande vragen maken dat de minister de zaak niet als gesloten had mogen verklaren. Bovendien betreft het een wijder belang: dat journalisten hun werk in veiligheid kunnen verrichten. De minister geeft echter een duidelijke boodschap aan de journalisten en aan Israël: 'martel mediamensen, schiet ze dood, Nederland staat pal achter Israël!'.

Een professioneel en onafhankelijk onderzoek door de Rijksrecherche of de Marechaussee om de waarheid op tafel te krijgen is niet alleen noodzakelijk., maar ook heel goed mogelijk.

Achtergrond

Israël weigert al decennia lang vrede te sluiten met de Palestijnen, en al helemaal niet op basis van het internationaal recht, zoals in 2004 nog bevestigd werd door het Internationaal Gerechtshof. In strijd met Veiligheidsraadresolutie 242 van 1967 heeft Israël zich nog steeds niet teruggetrokken uit alle Bezette Gebieden. Integendeel, in hoog tempo worden de bestaande nederzettingen uitgebreid, nieuwe gevestigd en het aantal settlers voortdurend uitgebreid. Oost-Jeruzalem is de Palestijnen ontstolen. Dit alles is in strijd met de Vierde Geneefse Conventie. Het politieke, economische en sociale leven van de Palestijnen wordt systematisch vernietigd met middelen als de muur, de honderden militaire wegversperringen, het ontbreken van toegang voor de Palestijnen tot de hoofdwegen in hun eigen gebied, vele militaire acties tegen burgers, de Middeleeuws-barbaarse afgrendeling van Gaza, het doden en verminken van onschuldige Palestijnse burgers, het vernietigen van de Palestijnse infrastructuren voor veiligheid, onderwijs en gezondheidszorg. Ongeveer 12.000 Palestijnse en Libanese mannen, vrouwen en kinderen werden ontvoerd (waaronder 46 volkomen correct gekozen Palestijnse parlementariërs) en veelal zonder enige vorm van proces gevangen gehouden en gemarteld. Soms worden enige honderden vrijgelaten, maar tegelijk ongeveer een gelijk aantal ontvoerd en gevangen gezet. Op deze manier wordt het niveau ongeveer constant gehouden.

Het bovenstaande bewijst onweerlegbaar dat het Israëlische regiem de hoofddoelstelling van het politiek-zionisme heeft aanvaard en ook uitvoert. Groot-Israël, Eretz-Israel, was al voor het uitroepen van de Staat Israël de hoeksteen van het beleid en wordt gerealiseerd. De Westelijke Jordaanoever wordt in een geleidelijk proces geannexeerd en Gaza als leefruimte voor een menswaardig bestaan van anderhalf miljoen mensen vernietigd. Het complementaire doel is om op termijn alle Palestijnen uit Groot-Israël te verdrijven. Dit gebeurt onder onze ogen in een eveneens geleidelijk proces.

De hierboven weergegeven facts on the ground en Israëlische beleidsdoelstellingen zijn bepaald geen nieuwe verschijnselen. Zij zijn onlosmakelijk verbonden aan, zo niet veroorzaakt door, een lange geschiedenis van demoniseren van de Palestijnse bevolking onder de vlag van het politiek-zionistische ideaal. In de bijlage treft U een aantal citaten aan van joodse en Israëlische politieke en religieuze leiders en academici in een periode van 1938 tot 2008 dat treffend illustreert hoe het regiem de Palestijnen beschouwt en bejegent: als ongedierte dat uitgeroeid moet worden.

De behandeling van Mohammed Omer past naadloos in dit patroon.

Geen of nauwelijks onderzoek, schuldigen worden niet bestraft

Soms trekt één incident in de permanente stroom van Israëlische wreedheden internationale aandacht. Dan wordt er bij Israël op aangedrongen om het te onderzoeken en de schuldigen te straffen. Routinematig zeggen de Israëlische autoriteiten toe dit te doen. Echter, zij voeren vrijwel nooit enig onderzoek uit, laat staan dat de overtreders worden veroordeeld. Israël vertraagt de zaak totdat deze in de buitenwereld in de vergetelheid is geraakt, of - ondanks onweerlegbaar bewijs - botweg wordt ontkend. Een paar van de talloze voorbeelden mogen ter illustratie dienen:

- een soldaat vuurt van dichtbij een kogel in de voet van een geblinddoekte Palestijnse jongeman, in handboeien geslagen en in bedwang gehouden door een hogere Israëlische officier bij Hebron. Het incident werd gefilmd door een Palestijns meisje en trok veel internationale aandacht;

- Fadal Shana, cameraman van Reuters, in Gaza gedood door een vanaf een tank afgevuurde raket. Zijn auto was duidelijk en in grote letters geïdentificeerd in het Engels en het Arabisch: 'Press';

-  Rachel Corrie, de Amerikaanse vrouw die, staande voor een Israëlische bulldozer, campagne voerde tegen de voorgenomen vernietiging van een Palestijnse woning in Gaza, opzettelijk door dit voertuig wordt overreden en gedood;

- James Mailer uit het Verenigd Koninkrijk was een filmmaker. Hij werd in zijn hoofd geschoten op 2 mei 2003. De resultaten van een onderzoek werden nooit naar buiten gebracht;

- Tom Hurndall, een Britse vredesactivist, werd op 11 april 2003 in zijn hoofd geschoten door een Israëlische soldaat, die werd geïdentificeerd als Tayser Hayb;

-    de Palestijnse familie Huda Ghaliah, 8 personen, werd op het strand van Gaza gedood, waaronder babies;

- van de familie Al Athamnah in het Beit Hanoun gebied, in het noorden van de Gaza Strip werden 7 leden gedood, de meesten kinderen die zich klaar maakten om naar school te gaan;

-    de Abu Salmia familie, gedood ten oosten van Gaza Stad, resultaten van onderzoek werden nooit naar buiten gebracht.

-    vijf kinderen werden in het noorden van Gaza gedood terwijl zij aardbeien plukten.

Deed Israël onderzoek naar wat Omer overkwam?

Het oordeel daarover wordt enigszins gehinderd doordat Minister Varhagen de door Israël ter beschikking gestelde informatie terzake niet openbaar heeft willen maken. Hij is kennelijk niet geïnformeerd over de vraagstelling en de opzet van het onderzoek, noch over de inhoud en reikwijdte ervan.

Van belang is wat ook niet wordt vermeld. Mohammed Omer werd niet gehoord, noch het Palestijnse ambulancepersoneel aan wie hij door de Shin Bet ambtenaren werd overgedragen, noch de behandelende geneesheren in Jericho en Gaza Stad. De opgestelde medische rapporten werden niet opgevraagd. Ook werd Omer niet, zoals bij goed onderzoek hoort, het ontwerp van het rapport voor commentaar voorgelegd.

Dit alles is ruim voldoende om vast te kunnen stellen, dat in het geheel geen Israëlisch onderzoek, die term waardig, heeft plaatsgevonden. Minister Verhagen heeft zich met een kluitje in het riet laten sturen.

Werd Mohammed Omer gemarteld?

Dit wordt door de Israëlische autoriteiten ontkend Dat past geheel in het gebruikelijke patroon. Over welke aanwijzingen dat hij zou zijn mishandeld beschikt onze Minister?

Mohammed Omer zei dat de Shin Bet functionarissen allereerst op zoek gingen naar de Engelse ponden die hij samen met de Martha Gellhorn Award ontving. Zij wisten dus wie zij voor zich hadden: een journalist.

Daags na zijn terugkeer in Gaza schreef Omer een verslag van wat hem is overkomen.

“Upon my return from London I was stripped naked at gunpoint, interrogated, kicked and beaten for more than four hours. At one point I fainted and then awakened to fingernails gouging at the flesh beneath my eyes. An officer crushed my neck beneath his boot and pressed my chest into the floor. Others took turns kicking and pinching me, laughing all the while. They dragged me by my feet, sweeping my head through my own vomit. I was told later they transferred to a hospital only when they thought I might die…Today I have difficulty breathing. I have abrasions and scratches on my chest and neck..My doctor informed me that due to nerve damage from one kick, I may be unable to father children and will need to have an operation.”

Deze passage werd integraal verstrekt ten behoeve van het recente Report of the Special Rapporteur [Richard Falk] on the situation of human rights in the Palestinian territories occupied by Israel since 1967, getiteld Human Rights Situation in Palestine and other Occupied Arab Territories.

De Israëlische autoriteiten bevestigen dat Omer 'buiten bewustzijn is geraakt' terwijl hij zich onder hun verantwoordelijkheid bevond. Hij was een fysiek gezonde jonge man, die de ochtend van 26 juni zonder enige gezondheidsproblemen uit Amman, Jordanië, was vertrokken. Voor buiten bewust geraken bestaat een oorzaak, wellicht een ernstige. De Israëlische autoriteiten hebben nagelaten ter plaatse medische behandeling in te roepen.

Mohammed Omer was onder Israëlische verantwoordelijkheid toen hij door het ontboden Palestijns ambulancepersoneel in het Israëlische kantoor bij de Allenby Bridge Crossing bewusteloos, naakt en in zijn braaksel liggend werd aangetroffen. Deze ziekenbroeders verklaarden aan Omer dat de Israëlische beambten eisten dat zij een verklaring zouden tekenen dat de Israëli's geen blaam treft voor zijn lichamelijke toestand. Zij weigerden dit en zeiden dat zij de wachtende Nederlandse diplomaten zouden verwittigen. Toen konden zij Omer zonder verdere formaliteiten meenemen.

De ziekenbroeders verklaarden dat Nederlandse diplomaten buiten het gebouw op Omer stonden te wachten. Het ligt voor de hand te veronderstellen, dat de laatsten kunnen bevestigen dat het ambulancepersoneel hem bewusteloos en in slechte toestand uit het Israëlische kantoor hebben gedragen.

De behandelende artsen in Jericho zeiden Omer dat hij de vaak geconstateerde Israëlische martelingen had ondergaan die uitwendig weinig tot geen tekenen vertonen, maar ernstige inwendige schade veroorzaken. Zij stelden hun medisch rapport op dat later door de bevindingen van artsen in het ziekenhuis in Gaza Stad en door de Palestijnse gezondheidsautoriteit werden bevestigd. Zij constateerden tenminste dat hem zwaar lichamelijk letsel was toegebracht aan zijn nek, strottenhoofd, ribben aan weerzijden van zijn romp en in zijn kruis. Omer verklaarde ook ernstig psychisch te zijn mishandeld. Omdat hiervan geen uiterlijke sporen achterblijven, kan dit ex post niet onafhankelijk worden vastgesteld. Gebruikelijk gaan martelingen gepaard met psychisch geweld. De veronderstelling is aannemelijk, dat dit in deze casus ook het geval was.

Minister Verhagen bevestigde in het bezit te zijn van deze medische verslagen. Ook kent hij de overeenstemming tussen deze rapporten en de inhoud en strekking van Omer's verklaringen.

De feiten laten er geen twijfel over bestaan: Mohammed Omer werd door Israëlische overheidsfunctionarissen urenlang gemarteld.

Wat was de rol van het Nederlandse diplomatieke escorte?

Dit escorte was niet op de afgesproken tijd bij de Allenby Bridge Crossing. Het verscheen pas vele uren later.

Mohammed Omer was voor de vertraging als verklaring gegeven dat de ambassadeauto met pech langs de kant van de weg had gestaan. Ook na het incident was hem geen andere verklaring gegeven. Ondergetekende Wijenberg vernam enige dagen na het incident van Plaatsvervangend Directeur van de Directie Afrika en Midden-Oosten van het Ministerie hetzelfde. Daaraan werd toegevoegd, dat het Israëlische equivalent van de Nederlandse Wegenwacht vele uur op zich had laten wachten. Wijenberg had daarop gevraagd waarom niet een tweede ambassadeauto was opgeroepen of een taxi genomen. Dit bleek, zo zei gesprekspartner, niet te zijn gebeurd. Daarop had Wijenberg als zijn mening gegeven dat hier gesproken kan worden van een beoordelingsfout en incompetentie. In haar vele contacten na 26 juni jl. heeft ook Duisenberg slechts vernomen dat autopech de oorzaak van de vertraging was.

In de Kamerbrief wordt het volgende gesteld:

"Toen het escorte, verlaat door autopech, aankwam bij een checkpoint van het Israëlische leger, op de weg naar de grensovergang, werd de doorgang echter geweigerd. […] Na geruime tijd bij het checkpoint te hebben gewacht werd het Nederlandse escorte door de Israëlische autoriteiten geïnformeerd dat de heer Omer was flauwgevallen en enige tijd later werd duidelijk dat hij naar een ziekenhuis in het nabijgelegen Jericho was gebracht. De Nederlandse diplomaat heeft hem daar vervolgens opgehaald […]"

Deze, toch wel essentiële, interpretatie is geheel nieuw voor Omer (en voor Duisenberg en Wijenberg). Deze mededeling zou een belangrijk licht op de zaak kunnen werpen, maar roept allereerst tal van vragen op:

- waarom laat een Nederlandse diplomatieke missie zich waarschijnlijk in illegaal bezet gebied, en kennelijk zonder protest of inschakeling van de ambassade, tegenhouden door het Israëlische leger;

- waarom blijkt niet dat HM Ambassade hiertegen later bij de relevante Israëlische autoriteiten heeft geprotesteerd;

- hoe konden de Israëlische autoriteiten weten dat het doel van het escorte was om Omer begeleiding en bescherming te bieden;

- hoe wisten de Israëlische autoriteiten dat het escorte werd opgehouden bij een checkpoint (mogelijk voor hen relevante informatie om Omer nog langer 'onder handen' te nemen);

- wat waren precies de, globaal door Omer gerapporteerde, soort en aard van de complicaties veroorzaakt door de tweede - Israëlische - nationaliteit van de dienstdoende ambassadechauffeur;

- waarom kon de Nederlandse diplomaat, opgehouden bij een checkpoint, Omer ineens wèl ophalen;

- hoe kon het ambulancepersoneel weten en zeggen dat Nederlandse diplomaten buiten het kantoor van de Israëlische autoriteiten stonden te wachten, terwijl zij, aldus de minister, kennelijk werden opgehouden bij een checkpoint;

- waarom werd Omer (en ook Duisenberg en Wijenberg) onkundig gehouden van de belangrijke informatie dat het escorte werd opgehouden bij een checkpoint?

De noodzaak van een serieus onderzoek

Israël heeft de reputatie misdaden van overheidsdienaren tegen onder andere Palestijnen niet of nauwelijks te onderzoeken en schuldigen niet te straffen. Daarom wekt het ontkennende 'resultaat' van zijn 'onderzoek' geen verbazing Analyse van de feiten - zie hierboven - levert zeer sterke aanwijzingen op dat Mohammed Omer in ieder geval fysiek ernstig werd mishandeld. De medische rapporten, zowel van de behandelende artsen in Jericho als van die in Gaza Stad, alsmede van The Ministry of Health of the Palestinian National Authority, werden aan Duisenberg ter beschikking gesteld ten behoeve van de bevoegde Nederlandse autoriteiten. Minister Verhagen kent dezelfde feiten. Hij had tot dezelfde conclusie moeten komen. Hij heeft de volkomen ongeloofwaardige versie van de gebeurtenissen van Israël echter aanvaard.

Hij heeft Israël vervolgens gevraagd een nader onafhankelijk onderzoek in te stellen. Als deze zaak niet zo ernstig was, zou de suggestie voor een 'onafhankelijk' Israëlisch onderzoek bijna komisch aan doen en van zijn naïviteit getuigen. In ieder geval blijkt zijn vooringenomenheid voor Israël en zijn minachting voor het internationaal recht.

Minister Verhagen gaat voorbij aan een wijder verband. In het rapport over 2007, 'Killing the Messenger', toont het International News Safety Institute into the Protection of Journalists met harde feiten aan dat journalisten, cameralieden, hun chauffeurs en vertalers vermoord worden door de Israel Defence Forces en journalisten bedreigd worden met het vooruitzicht op geweld als zij hun werk willen uitoefenen. De Nederlandse overheid legt zich neer bij de Israëlische weigering om 'onafhankelijk' onderzoek te laten doen en acht de zaak daarmee gesloten. Daarmee worden journalisten en hun collega's door onze Minister vogelvrij verklaard. De boodschap aan de journalisten en Israël is duidelijk: 'martel mediamensen, schiet ze dood, Nederland staat pal achter Israël!'

Een werkelijk serieus onderzoek dient dat wijdere belang en reikt uit boven dat van Omer en dat van de Minister.

Wij stellen voor dat de Rijksrecherche of de Marechaussee opdracht ontvangt tot het instellen van een professioneel en daadwerkelijk onafhankelijk onderzoek.

Zij kunnen proberen de betrokken Shin Bet ambtenaren te horen. Hoewel dat in een correct uitgevoerd onderzoek moet worden getracht, zal het in het licht van het Israëlische track record terzake waarschijnlijk vergeefse moeite zijn. Maar ook een dergelijke weigering zou relevante informatie zijn. Zij kunnen natuurlijk wel een afdoende duidelijk beeld krijgen door het ambulancepersoneel, de artsen in Jericho en Gaza Stad, de gezondheidsautoriteiten in Gaza en niet te vergeten Mohammed Omer zelf, te horen. Deze Diensten zijn ook in staat om betrokken ambassadepersoneel en ambtenaren van het Ministerie van Buitenlandse Zaken onder ede te horen. Op deze wijze zal ook de noodzakelijke helderheid worden verkregen over de rol van het betrokken Nederlandse ambtenarenapparaat.

Gretta Duisenberg                                    Jan Wijenberg

Voorzitter                                                  oud-ambassadeur

Stop de Bezetting                                      Bestuurslid

                                                                  Stop de Bezetting

Bijlage:

"de Palestijnen zijn ongedierte dat moet worden uitgeroeid"

We must expel Arabs and take their places.

David Ben-Gurion, toekomstig Premier vanIsraël, 1937. 'Ben-Gurion and the Palestine Arabs', Oxford University Press, 1985

 Between ourselves it must be clear that there is no room for both peoples together in this country. We shall not achieve our goal if the Arabs are in this small country. There is no other way than to transfer the Arabs from here to neighboring countries - all of them. Not one village, not one tribe should be left.

Joseph Weitz, hoofd van het Jewish Agency's Colonization Department in 1940. In "A solution to the Refugee Problem".

We should prepare to go over to the offensive. Our aim is to smash Lebanon, Trans-Jordan and Syria. The weak point is Lebanon, for the Moslem regime is artificial and easy for us to undermine. We shall establish a Christian state there, and then we will smash the Arab Legion, eliminate Trans-Jordan; Syria will fall to us. We then bomb and move on and take Port Said, Alexandria and Sinai.

David Ben-Gurion, sprekend tot de General Staff, mei 1948. Uit: Ben-Gurion, A Biography, Michael Ben-Zohar, Delacorte, New York, 1978

"We must do everything to insure (the Palestinians) never do return." Assuring his fellow Zionists that Palestinians will never come back to their homes. "The old will die and the young will forget."

David Ben-Gurion, in zijn dagboek, 18 juli 1948, geciteerd in Michael Bar Zohar's 'Ben-Gurion: the Armed Prophet', Prentice-Hall, 1967, blz. 157

Among the most disturbing political phenomena of our time is the emergence in the newly created State of Israel of the Freedom Party (Herut), a political party closely akin in its organisation, method, political philosophy and social appeal to the Nazi and Fascist parties.

Begin and Yitzhak Shamir, die leden waren van deze partij (voorloper van Likud en Kadima), werden Premiers. Albert Einstein, Hanna Arendt en andere prominente joodse Amerikanen, schrijvend in de New York Times, protesteren tegen het bezoek aan Amerika van Menachem Begun, december 1948

How can we return the occupied territories? There is nobody to return them to.

Golda Meir, Premier van Israël, 8 maart 1969

There was no such thing as Palestinians, they never existed.

Golda Meir, Premier van Israël, 15 juni 1969

We must use terror, assassination, intimidation, land confiscation, and the cutting of all social services to rid the Galilee of its Arab population.

Israel Koenig, "The Koenig Memorandum", ook bekend als "The Koenig Report", een Israëlisch intern en vertrouwelijk overheidsdocument, april 1979, gelekt naar de krant al-Hamishmar

We walked outside, Ben-Gurion accompanying us. Allon repeated his question. What is to be done with the Palestinian population? Ben-Gurion waved his hand in a gesture which said 'Drive them out'.

Yitzhak Rabin, uitgelekte gecensureerde versie van Rabin's memoires, gepubliceerd in de New York Times, 23 oktober 1979

[The Palestinians are] beasts walking on two legs.

Menachim Begin, toespraak tot de Knesset, geciteerd in Amnon Kapeliouk, "Begin and the Beasts", New Statesman,25 juni 1982

We declare openly that the Arabs have no right to settle on even one centimeter of Eretz Israel… Force is all they do or ever will understand. We shall use the ultimate force until the Palestinians come crawling to us on all fours.

Raphael Eitan, Chief of Staff of the Israeli Defence Forces - Gad Becker, Yediot Ahronot, 13 april 1983, New York Times, 14 april 1983

When we have settled the land, all the Arabs will be able to do about it will bet to scurry around like drugged cockroaches in a bottle.

Raphael Eitan, Chief of Staff of the Israeli Defence Forces, New York Times, 14 april 1983

We have to kill all the Palestinians unless they are resigned to live here as slaves.

Chairman Heilbrun, voorzitter van het comite voor de herverkiezing van Generaal Shlomo Lahat als burgemeester van Tel Aviv, oktober 1983

"The Palestinians" would be crushed like grasshoppers … heads smashed against the boulders and walls

Yitzhak Shamir, Israël's Premier, in een toespraak voor joodse settles, New York Times, 1 april 1988

Israel should have exploited the repression of the demonstrations in China, when the world attention focussed on that country, to carry out mass expulsions among the Arabs of the territories.

Benyamin Netanyahu, toen Plaatsvervangend Minister van Buitenlandse Zaken, voormalig Premier van Israël, sprekend tot studenten van de Bar Ilan University. Uit het Israëlische journaal Hotam, 24 november 1989

Everybody has to move, run and grab as many hilltops as they can to enlarge the settlements because everything we take now will stay ours… Everything we don't grab will go tot them.

Ariel Sharon, Israël's Minister van Buitenlandse Zaken, sprekend tot een bijeenkomst van militanten van de extreem rechter vleugel Tsomet Party, Agence France Presse, 15 november 1998

The Palestinians are like crocodiles, the more you give them meat, they want more. …

Ehub Barak, Premier van Israël, Jerusalem Post, 28 augustus 2000

When 2.5 million [Palestinians] live in closed-off Gaza [ . . .] those people will become even bigger animals than they are today, with the aid of an insane fundamentalist Islam. [. . ]. So, if we want to remain alive, we will have to kill and kill and kill.  All day, every day.  If we don't kill, we will cease to exist.  The only thing that concerns me is how to insure that the [Jewish] boys and men who are going to have to do the killing will be able to return home to their families and be normal human beings.

Arnon Sofer, Professor in de Geografie, Haifa University, in Up Front, het weekend bijvoegsel van The Jerusalem Post, 21 mei 2004)

[…] Extremist rabbi Yousef Falay, who dwells at the Yitzhar settlement on illegally seized Palestinian land in the northern part of the West Bank, wrote an article in a Zionist magazine under the title "Ways of War", in which he called for the killing of all Palestinian males refusing to flee their country, describing his idea as the practical way to ensure the non-existence of the Palestinian race.

'We have to make sure that no Palestinian individual remains under our occupation. If they (Palestinians) escape then it is good, but if anyone of them remains, then he should be exterminated', the fanatic rabbi added in his article.

International Middle East Media Center (IMEMC), 18 September 2006

Hij [Matan Vilnai, Onderminister van Defensie van Israël] waarschuwde daarbij dat de Palestijnen een "shoah" riskeren. […] in Israël wordt de term zelden gebruikt voor iets anders dan de door het naziregime aangerichte massamoord op de joden.

NRC Handelsblad, 1 maart 2008