aan drs W.J. Bos
Minister van Financiën
Postbus 20061
2500 EB 's-Gravenhage

drs A.G. Koenders
Minister voor Ontwikkelingssamenwerking
Postbus 20061
2500 EB 's-Gravenhage

onderwerp: de Nederlandse belastingbetaler financiert het Israëlische onderdrukkingsapparaat

cc. drs M.J.M. Verhagen, Minister van Buitenlandse Zaken
drs C.J. de Jager, Staatssecretaris van Financiën
de heer M.H.P. van Dam, lid PvdA-fractie, IIde Kamer
Mevrouw C.E.G. van Gennip, lid CDA-fractie, IIde Kamer
de heer J.S. Voordewind, lid CU-fractie, IIde Kamer
Chef ACD, Ministerie van Buitenlandse Zaken
Chef FEZ, Ministerie van Buitenlandse Zaken

Amsterdam/'s-Gravenhage, 19 februari 2008

Geachte heren Bos en Koenders,

Op dit moment is de Palestijnse bevolking van Gaza het slachtoffer van grootschalige staatsterreur, waarbij in vergelijking Srebrenica slechts een incident op het schoolplein was. Tegen deze achtergrond vragen wij Uw aandacht voor het volgende.

Een heel scala aan instrumenten van internationaal recht wordt dagelijks en op grote schaal door Israël geschonden:

- de Preambule van het Handvest van de Verenigde Naties;

- 39 VN-Veiligheidsraad Resoluties over Israël;

- de internationale wetgeving met betrekking tot oorlogen die voortkwamen uit de Vredesconferenties van Den Haag in 1899 en 1907;

- het humanitaire recht zoals vastgelegd in de Geneefse Conventies, en vooral de IVde;

- de vele Verdragen en Verklaringen over de Universele Rechten van de Mens;

- de Verdragen over de Rechten van het Kind;

- de Verdragen tegen het Martelen;

- de Adviserende Opinie over bestaand internationaal recht van het Internationale Gerechtshof van 9 juli 2004 over 'de Muur' en andere aspecten.

Vanwege de reikwijdte en de omvang van deze schendingen wordt de internationale rechtsorde fundamenteel aangevreten. Dit gedrag noemen we dan ook staatsterrorisme. Zonder enige overdrijving mag gesteld worden dat, na het verdwijnen van Saddam Hoessein, Israël het overgebleven meest misdadige regiem in het Midden-Oosten vormt.

Zijn dit opvattingen van twee - weliswaar goedwillende - actievoerders, die helaas elk gevoel voor proporties zijn kwijtgeraakt? Wij menen te mogen steunen op een keur van onafhankelijke bronnen:

- het aandachtig volgen van het dagelijkse nieuws is al ruim voldoende;

- internationale en Israëlische organisaties van naam analyseren de ontwikkelingen en doen daarvan verslag: de Wereldbank, het Rode Kruis, Amnesty International, Human Rights Watch, OXFAM, Gush Shalom, B'tslem;

- gezaghebbende persoonlijkheden spreken zich ook in niet mis te verstane bewoordingen uit: dominee Desmond Tutu, oud-President Jimmy Carter, de Speciale Rapporteur van de VN John Dugard, de VN-vertegenwoordiger in de regio Alvaro de Soto, de beroemde Amerikaanse journalist Seymour M. Hersch, de wetenschapper van naam Norman Finkelstein, Dries van Agt;

- en vele, vele andere organisaties en persoonlijkheden.

Met ontsteltenis moeten wij vaststellen, dat de leden van de regering en de meerderheid in het parlement zich in dit verband niets aantrekken van hun eed op de Grondwet, artikel 90: De regering bevordert de internationale rechtsorde. De Nederlandse regering steunt en gedoogt hardnekkig, en financiert zowel direct als indirect het Israëlische onderdrukkingsapparaat. Ons belastinggeld wordt gebruikt ter ondersteuning van moordend, rovend en brandschattend staatsterrorisme.

In de Vierde Geneefse Conventie is bepaald, dat de bezettende macht de verantwoordelijkheid draagt voor onder andere de veiligheid, het onderwijs en de gezondheidszorg van de bevolking, levend onder de bezetting. De Verenigde Staten en lidstaten van de Europese Unie dragen het merendeel van de kosten voor het onderwijs en de gezondheidszorg van de Palestijnen in de Bezette Gebieden (waaronder de Verenigde Naties nadrukkelijk ook Gaza rekenen). De Nederlandse steun is - in het licht van de Vierde Geneefse Conventie - onverplicht. Relevante wetgeving verbiedt het Rijk onverplichte betalingen te verrichten. Israël dient deze kosten voor zijn rekening te nemen.

In begrotingstermen wordt het Israëlische staatsbudget sinds jaar en dag door deze externe bijdragen aan onderwijs en gezondheidszorg ontlast en komen dus de middelen vrij voor de door het Internationaal Gerechtshof in 2004 als illegaal herbevestigde bezetting van de Arabische Bezette Gebieden en voor de brute onderdrukking van het Palestijnse volk.

Israël int in naam van de Palestijnse Autoriteit exportheffingen. Deze worden regelmatig niet afgedragen of worden voorwaarden aan de afdracht gesteld. In normaal taalgebruik - en wellicht ook in juridische termen - is hier sprake van diefstaf door georganiseerde misdaad. Meestal worden de Palestijnse autoriteiten hiervoor door de Europese Unie (dus ook door Nederland) gecompenseerd. Het budgettaire effect is een de facto verhoging van de inkomenskant van de Israëlische staatsbegroting en verruiming van de financiële ruimte voor bezetting en repressie.

Nederland heeft decennialang aanzienlijke begrotingsmiddelen uitgegeven aan de ontwikkeling van de Palestijnse infrastructuur en economie. De (mede) door Nederland gefinancierde haven en luchthaven van Gaza, alsmede een vliegtuig voor de Palestijnse President, werden door Israël vernietigd. Ons is nooit gebleken, dat Nederland restitutie voor deze kapitaalvernietiging van Israël eist. De politieke boodschap van Nederland is duidelijk: Israël kan ongestraft de infrastructuur en de economie van de Palestijnen vernietigen, ook waar het Nederlands belastinggeld betreft. Waar ex ante vaststaat, dat Nederlandse investeringen ten behoeve van de Palestijnen grote kans lopen doelbewust vernietigd te zullen worden, komen de criteria van doeltreffendheid en doelmatigheid (Comptabiliteitswet, art. 20) wel heel treffend aan de orde.

Nederland heeft ook in exportgerichte Palestijnse projecten geïnvesteerd. Israël voert een campagne om het functioneren van deze bedrijven onmogelijk te maken. Een illustratie van slechts één geval is hierbij gevoegd.

Ook deze gevallen tonen aan dat Israël zich zonder noemenswaardige weerstand vernietiging van investeringen met Nederlands belastinggeld kan - en kennelijk mag - permitteren.

Medio 2006 was binnen de Libanese regering een klacht bij de Veiligheidsraad in voorbereiding tegen Israël wegens voortdurende schendingen van de Libanese territoriale integriteit en agressie. Dit initiatief werd evenwel door Israël met facts on the ground ingehaald.

Na lange en grondige voorbereidingen heeft Israël in de illegale, niet geprovoceerde zomeroorlog van 2006 een ongehoorde ravage aangericht aan de infrastructuur, woningen, ziekenhuizen, algemene nutsbedrijven en private ondernemingen in Libanon. In de laatste dagen van het conflict wierpen de Israel Defence Forces miljoenen clusterbommen af, die nog jarenlang vele burgerdoden en gewonden, waaronder vooral kinderen, zullen veroorzaken. Een week na het bestand spraken wij temidden van de puinhopen in Beiroet met vertegenwoordigers van Hezbollah. Zij lieten ons een indrukwekkende lijst zien van soortgelijke, voortdurend weerkerende Israëlische misdaden in de afgelopen decennia. Zij zijn er - ons inziens terecht - van overtuigd dat Israël zal terugkomen om alles aan gort te schieten wanneer het land weer enigszins zal zijn herbouwd.

Kort na het bestand kwam de internationale gemeenschap in Stockholm bijeen om grote bedragen bijeen te brengen voor de herbouw van Libanon. Alweer moet de Nederlandse belastingbetaler in zijn beurs tasten om de Israëlische misdaden glad te strijken. De politieke boodschap aan Israël is onomwonden: kom, als de tijd daar in jullie ogen weer rijp voor is, terug om geheel kostenvrij Libanon voor de zoveelste keer om zeep te helpen.

Waarom wordt de rekening voor de herbouw van en veroorzaakte fysieke en psychische schade in Libanon niet integraal bij Israël gelegd? Dan ligt de kosten-batenrekening waar deze hoort te liggen. Dan zal hen duidelijk worden, dat dit soort excursies niet zonder gevolgen zijn. Op de huidige manier leert dit regiem nooit zich beschaafd te gedragen.

Het bovenstaande is in een paar vragen te vatten:

- wanneer stopt de Nederlandse regering met het steunen, gedogen en zowel direct als indirect financieren van deze voortrazende Israëlische moordmachine;

- wanneer dwingt de Nederlandse regering van Israël een rechtvaardige en duurzame vrede af (onder de voorwaarde van de aanwezigheid van de politieke wil, binnen twee jaar realiseerbaar);

- wanneer zullen bewindslieden en parlementsleden hun eed op de Grondwet, art. 90, gestand doen;

- wordt nu staatsmanschap bedreven, of dient afgewacht te worden tot een volgende Israëlische megamisdaad, de publieke opinie of electorale calculaties 'politiek leiderschap' zullen afdwingen?

Het vraagstuk kan ook worden samengevat met een variatie op een gezegde van Mevrouw Margaret Thatcher:

I want my money back!

Maar belangrijker nog:

I want my dignity back!

Met vriendelijke groeten,

Gretta Duisenberg

Jan Wijenberg