Een volk van vluchtelingen

Meer dan 75% van Gaza’s inwoners zijn vluchtelingen die in 1948 naar de Gazastrook zijn gevlucht vanuit wat nu Israel is.

In totaal sloegen 726.000 mensen op de vlucht. Na de oorlog legde de Israëlische staat beslag op hun land en  eigendommen, dikwijls om ze af te breken en plaats te maken voor nieuwe Israëlische steden.

Ondertussen leefden de vluchtelingen in Gaza in bouwvallige kampen die geleidelijk meer permanente vormen aannamen naarmate de zeildoeken plaats maakten voor beton. Vandaag zijn er acht vluchtelingenkampen in Gaza: o.a. Jabalia, Khan Younis, Nuserat en Rafah. Samen vertegenwoordigen ze bijna een kwart van alle door UNRWA erkende vluchtelingen in de werdeld. Veel van de Palestijnse leiders zijn in deze kampen geboren.

Het Palestijnse “recht op terugkeer” naar hun huizen werd in  december 1948 erkend door de Verenigde Naties, toen de algemene vergadering van de VN resolutie 194 goedkeurde. Die resolutie bepaalde dat men de vluchtelingen “zo vroeg als praktisch mogelijk” naar hun huizen moest laten terugkeren. Vandaag is de vluchtelingenpopulatie naar schatting  aangegroeid tot meer dan 7 miljoen mensen. De opeenvolgende Israëlische regeringen hebben zich steeds tegen hun terugkeer verzet.

Mensenrechten

Internationale mensenrechtenverdragen verbieden daden zoals foltering, willekeurige arrestaties en executies. Ze garanderen rechten zoals vrij verkeer, vrije meningsuiting en toegang tot gezondheidszorg. Daarnaast voorzien ze ook van het zelfbeschikkingsrecht van volkeren. In Gaza bestaan deze rechten echter alleen op papier.

Volgens B’tselem hebben Israëlische soldaten, vanaf het begin van de Tweede Intifada tot het uitbreken van de Gaza-oorlog van ’08-’09, minstens 2.187 Palestijse burgers gedood die niet aan de vijandelijkheden deelnamen. Van bijna 900 andere gedode Palestijnen is het niet duidelijk of ze al dan niet betrokken waren bij de vijandelijkheden. Toch hebben Israëlische rechtbanken maar een handvol soldaten veroordeeld voor gerelateerde misdaden, met meestal slechts milde straffen. Volges Human Rights Watch “heeft het gebrek aan onderzoek naar de dood van onschuldige burgers door de Israëlische regering een atmosfeer gecreëerd die soldaten doet geloven dat ze ongestraft kunnen moorden”.

Afsluiting en blokkade

Sinds de bezetting in 1967, kende de Gazastrook afsluitingen waarbij het komen en gaan van burgers werd gecontroleerd. Maar in 1989, na het begin van de eerste Intifada, begon Israël strenge en steeds regelmatigere afsluitingen op te leggen waar uitsluitend humanitaire hulp en zakelijke transacties werden toegelaten. Het strafbeleid van totale afsluiting of blokkade dat vandaag de norm is geworden, werd voor het eerst toegepast in 1996. Het wordt door Israël gerechtvaardigd met redenen van nationale veiligheid, evenals de bouw van de "Apartheidsmuur".

In juni 2007, na de overname van de Gazastrook door Hamas, legde Israël een nooit eerder geziene afsluiting van onbepaalde duur op. Als gevolg daarvan worden er van de 4.000 goederen die Gaza binnen mochten voor de blokkade begon, nu nog slechts 30-40 ingevoerd.

De blokkade heeft tekorten veroorzaakt van basismiddelen zoals voedsel, medicijnen en brandstof - met als gevolg dat stroomonderbrekingen nu dagelijkse kost zijn. Inwoners van Gaza mogen ook geen reserve onderdelen, plastic zeilen, speelgoed, rolstoelen, boeken, kleurpotloden, voetballen en muziekinstrumenten importeren. Omdat cement en andere bouwmaterialen verboden zijn kunnen ze de duizenden huizen die vernield of ernstig beschadigd werden tijdens de oorlog met Israël van ‘08-‘09, de z.g.n. Cast Lead, niet heropbouwen.

Dit druist  totaal tegen het internationaal humanitair recht in. Immers volgens dat humanitair recht moeten de partijen bij een conflict een onderscheid maken tussen strijders en militaire doelwitten enerzijds, en anderzijds personen die niet deelnemen  aan de vijandelijkheden beschermen. Het is vastgelegd in de Conventies van Genéve van 1949 en als zodanig ook bekend als het oorlogsrecht.

De blokkade van Gaza word door de VN Mensenrechtenraad veroordeeld als een collectieve bestraffing  van de burgerbevolking. Dit noem ik een misdaad tegen de menselijkheid.

Dit alles heeft uiteraard gevolgen voor het hele leven in de “openluchtgevangenis” genaamd de strook van Gaza. Zoals o.a. de gezondheid, de landbouw, en de economie. (We kunnen rustig stellen dat de “economie” van de Gazastrook is herleid tot een netwerk van honderden tunnels die het gebied via het vluchtelingenkamp Rafah verbinden met Egypte).

Egypte is op dit moment bezig hekken te plaatsen 8 meter onder de grond en 4 meter daarboven. U kunt zich voorstellen wat de consequenties voor de bevolking van Gaza in hun levensonderhoud dan zullen zijn.

De psychologische impact van de oorlog en het buitenproportioneel geweld en de blokkade creëert een uiterst zorgwekkende situatie die de ontwikkeling van veel kinderen blijvend kan beinvloeden. Er is onderzoek gedaan naar een willekeurige groep van  6-tot 17 jarigen waaruit bleek dat 61,5 % van hen aan ernstige  tot zeer ernstige traumatische stress-reacties leed, en 30% aan matige post-traumatische stress-reacties.

Opgroeien in Gaza

U kunt zich dat voorstellen daar ongeveer de helft van de bevolking van Gaza jonger is dan 15 jaar, en is opgegroeid tijdens de tweede Intifada (September 2000). B’tselem  (de Israëlische mensenrechtorganisatie) heeft gemeld dat Israëlische veiligheidstroepen tussen het begin van de tweede Intifada en de oorlog van ’08-’09 in Gaza 952 Palestijnse minderjarigen doodden. Daarbij komt dat jonge inwoners van Gaza geen toelating krijgen om in het buitenland te werken of te studeren. Niet minder dan 58,6 % van de 15 to 24 jarigen is officieel werkloos.  

Goldstone Rapport

De Zuid Afrikaanse zeer gerespecteerde rechter Richard Goldstone werd door de VN mensenrechtenraad aangesteld om de vermeende oorlogsmisdaden in Gaza ruimer te onderzoeken.  Goldstone besloot op 15 September 2009 in een rapport van 575 paginas dat er bewijs is dat Israël tijdens het conflict in Gaza zware schendingen van de mensenrechten en het humanitair recht heeft begaan. Israël heeft daden gepleegd die neerkomen op oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid.

De Israëlische regering heeft weinig behoefte dit rapport serieus te nemen. Het is nog maar de vraag of Europa en ook Nederland hier iets mee gaan doen.